Meryem Sûresi

كٓهيعٓصٓ

Kâf Hâ Yâ Ayn Sâd.

Kâf, Hâ, Yâ, Ayn, Sâd.

ذِكْرُ رَحْمَتِ رَبِّكَ عَبْدَهُۥ زَكَرِيَّآ

Zikru rahmeti rabbike abdehû zekeriyyâ.

Rabbinin, kulu Zekeriyya’ya (verdiği) rahmetinin zikredilmesidir.

إِذْ نَادَىٰ رَبَّهُۥ نِدَآءً خَفِيًّۭا

İz nâdâ rabbehû nidâen hafiyyâ.

Hani o, Rabbine gizlice yalvarmıştı.

قَالَ رَبِّ إِنِّى وَهَنَ ٱلْعَظْمُ مِنِّى وَٱشْتَعَلَ ٱلرَّأْسُ شَيْبًۭا وَلَمْ أَكُنۢ بِدُعَآئِكَ رَبِّ شَقِيًّۭا

Kâle rabbi innî vehenel-azmü minnî veştealer-ra'sü şeyben velem ekün bidüâike rabbi şekıyyâ.

Rabbim, dedi. Şüphesiz kemiklerim zayıfladı, baş yaşlılık ateşiyle tutuştu. Rabbim, sana ettiğim dualarda bedbaht olmadım.

وَإِنِّى خِفْتُ ٱلْمَوَٰلِىَ مِن وَرَآءِى وَكَانَتِ ٱمْرَأَتِى عَاقِرًۭا فَهَبْ لِى مِن لَّدُنكَ وَلِيًّۭا

Veinnî hıftül-mevâliye min verâî vekânetimraetî âkıran feheb lî min ledünke veliyyâ.

Ben arkamdan gelecek yakınlarım için endişeliyim. Karım ise kısır, bana bir evlat bağışla katından..

يَرِثُنِى وَيَرِثُ مِنْ ءَالِ يَعْقُوبَ ۖ وَٱجْعَلْهُ رَبِّ رَضِيًّۭا

Yerisünî veyerisü min âli ya'kûbe vec'alhü rabbi radıyyâ.

Bana ve Yakup oğullarına mirasçı olsun. Rabbim onu razı olacağın bir kimse kıl.

يَٰزَكَرِيَّآ إِنَّا نُبَشِّرُكَ بِغُلَٰمٍ ٱسْمُهُۥ يَحْيَىٰ لَمْ نَجْعَل لَّهُۥ مِن قَبْلُ سَمِيًّۭا

Yâzekeriyyâ innâ nübeşşiruke biğulâminusmühû yehyâ lem nec'al lehû min kablü semiyyâ.

Ey Zekeriyya! Sana Yahya adında bir oğlan müjdeliyoruz. Daha önce ona kimseyi adaş yapmadık.

قَالَ رَبِّ أَنَّىٰ يَكُونُ لِى غُلَٰمٌۭ وَكَانَتِ ٱمْرَأَتِى عَاقِرًۭا وَقَدْ بَلَغْتُ مِنَ ٱلْكِبَرِ عِتِيًّۭا

Kâle rabbi ennâ yekûnü lî ğulâmün vekânetimraetî âkıran vekad belağtü minel-kiberi itiyyâ.

Rabbim, dedi. Nasıl benim bir çocuğum olabilir ki, karım kısır ben ise son derece yaşlayım?

قَالَ كَذَٰلِكَ قَالَ رَبُّكَ هُوَ عَلَىَّ هَيِّنٌۭ وَقَدْ خَلَقْتُكَ مِن قَبْلُ وَلَمْ تَكُ شَيْـًۭٔا

Kâle kezâlike kâle rabbüke hüve aleyye heyyinün vekad halaktüke min kablü velem tekü şeyâ.

İşte böyle, dedi. Senin Rabbin o bana çok kolaydır, dedi. Daha önce sen de yoktun, seni de yaratmıştım.

قَالَ رَبِّ ٱجْعَل لِّىٓ ءَايَةًۭ ۚ قَالَ ءَايَتُكَ أَلَّا تُكَلِّمَ ٱلنَّاسَ ثَلَٰثَ لَيَالٍۢ سَوِيًّۭا

Kâle rabbic'al lî âyeten kâle âyetüke ellâ tükellimen-nâse selâse leyâlin seviyyâ.

Rabbim, bana bir işaret ver! dedi. Senin işaretin, sapasağlam olduğun halde ardı ardınca üç gece insanlarla konuşamamandır, buyurdu.

فَخَرَجَ عَلَىٰ قَوْمِهِۦ مِنَ ٱلْمِحْرَابِ فَأَوْحَىٰٓ إِلَيْهِمْ أَن سَبِّحُوا۟ بُكْرَةًۭ وَعَشِيًّۭا

Feharace alâ kavmihî minel-mihrâbi feevhâ ileyhim en sebbihû bükraten veaşiyyâ.

Mescidten, kavminin karşısına çıkınca onlara sabah akşam Allah’ı tesbih etmelerini işaret etti.

يَٰيَحْيَىٰ خُذِ ٱلْكِتَٰبَ بِقُوَّةٍۢ ۖ وَءَاتَيْنَٰهُ ٱلْحُكْمَ صَبِيًّۭا

Yâyehyâ huzil-kitâbe bikuvvetin veâteynâhül-hükme sabiyyâ.

Ey Yahya! Kitaba kuvvetle sarıl. Ona daha çocukluğunda hikmet vermiştik.

وَحَنَانًۭا مِّن لَّدُنَّا وَزَكَوٰةًۭ ۖ وَكَانَ تَقِيًّۭا

Vehanânen min ledünnâ vezekâten vekâne tekıyyâ.

Katımızdan bir merhamet ve arınmışlık vermiştik. O takva sahibiydi.

وَبَرًّۢا بِوَٰلِدَيْهِ وَلَمْ يَكُن جَبَّارًا عَصِيًّۭا

Veberran bivâlideyhi velem yekün cebbâran asıyyâ.

Anne ve babasına iyi davranırdı. Zorba ve isyankâr değildi.

وَسَلَٰمٌ عَلَيْهِ يَوْمَ وُلِدَ وَيَوْمَ يَمُوتُ وَيَوْمَ يُبْعَثُ حَيًّۭا

Veselâmün aleyhi yevme vülide veyevme yemûtü veyevme yüb'asü hayyâ.

Doğduğu gün öldüğün gün ve yeniden dirileceği gün ona selam olsun.

وَٱذْكُرْ فِى ٱلْكِتَٰبِ مَرْيَمَ إِذِ ٱنتَبَذَتْ مِنْ أَهْلِهَا مَكَانًۭا شَرْقِيًّۭا

Vezkür fil-kitâbi meryeme izintebezet min ehlihâ mekânen şerkıyyâ.

Kitapta Meryem’i de an! Hani o, ailesinden ayrılarak doğuda bir yere gitmişti.

فَٱتَّخَذَتْ مِن دُونِهِمْ حِجَابًۭا فَأَرْسَلْنَآ إِلَيْهَا رُوحَنَا فَتَمَثَّلَ لَهَا بَشَرًۭا سَوِيًّۭا

Fettehazet min dûnihim hicâben feerselnâ ileyhâ rûhanâ fetemessele lehâ beşeran seviyyâ.

Kendisi ile onlar arasına bir de perde çekmişti. O’na ruhumuzu göndermiştik. O da tam bir insan sûretinde görünmüştü ona.

قَالَتْ إِنِّىٓ أَعُوذُ بِٱلرَّحْمَٰنِ مِنكَ إِن كُنتَ تَقِيًّۭا

Kâlet innî eûzü bir-rahmâni minke in künte tekıyyâ.

Eğer Allah’tan sakınan biriysen senden Rahman’a sığınırım, dedi.

قَالَ إِنَّمَآ أَنَا۠ رَسُولُ رَبِّكِ لِأَهَبَ لَكِ غُلَٰمًۭا زَكِيًّۭا

Kâle innemâ enâ rasûlü rabbiki liehebe leki ğulâmen zekiyyâ.

Ben, ancak Rabbinin bir elçisiyim. Sana tertemiz bir oğul vermek için gönderildim.

قَالَتْ أَنَّىٰ يَكُونُ لِى غُلَٰمٌۭ وَلَمْ يَمْسَسْنِى بَشَرٌۭ وَلَمْ أَكُ بَغِيًّۭا

Kâlet ennâ yekûnü lî ğulâmün velem yemsesnî beşerun velem ekü beğıyyâ.

Benim nasıl bir oğlum olabilir ki? Bana hiçbir beşer dokunmamıştır ve ben iffetsiz bir kimse de değilim, dedi.

قَالَ كَذَٰلِكِ قَالَ رَبُّكِ هُوَ عَلَىَّ هَيِّنٌۭ ۖ وَلِنَجْعَلَهُۥٓ ءَايَةًۭ لِّلنَّاسِ وَرَحْمَةًۭ مِّنَّا ۚ وَكَانَ أَمْرًۭا مَّقْضِيًّۭا

Kâle kezâliki kâle rabbüki hüve aleyye heyyinün velinec'alehû âyeten linnâsi verahmeten minnâ vekâne emran makdıyyâ.

Bu, işte böyle. Rabbin dedi ki: “O bana çok kolaydır. Onu insanlar için bir ayet ve bizden bir rahmet kılacağız” dedi. Ve bu iş olup bitmiştir.

۞ فَحَمَلَتْهُ فَٱنتَبَذَتْ بِهِۦ مَكَانًۭا قَصِيًّۭا

Fehamelethü fentebezet bihî mekânen kasıyyâ.

Nihayet ona gebe kaldı ve onunla (karnındaki bebekle) uzak bir yere çekildi.

فَأَجَآءَهَا ٱلْمَخَاضُ إِلَىٰ جِذْعِ ٱلنَّخْلَةِ قَالَتْ يَٰلَيْتَنِى مِتُّ قَبْلَ هَٰذَا وَكُنتُ نَسْيًۭا مَّنسِيًّۭا

Feecâehel-mehâdu ilâ ciz'in-nehleti kâlet yâleytenî mittü kable hâzâ veküntü nesyen mensiyyâ.

Doğum sancısı onu bir hurma ağacının gövdesine getirdi. Keşke, dedi. Bundan önce ölseydim de unutulup gitseydim.

فَنَادَىٰهَا مِن تَحْتِهَآ أَلَّا تَحْزَنِى قَدْ جَعَلَ رَبُّكِ تَحْتَكِ سَرِيًّۭا

Fenâdâhâ min tehtihâ ellâ tehzenî kad ceale rabbüki tehteki seriyyâ.

Aşağısından (melek) ona şöyle seslendi: Üzülme sakın, Rabbin senin ayağının altından bir ırmak akıttı.

وَهُزِّىٓ إِلَيْكِ بِجِذْعِ ٱلنَّخْلَةِ تُسَٰقِطْ عَلَيْكِ رُطَبًۭا جَنِيًّۭا

Vehüzzî ileyki biciz'in-nehleti tüsâkıt aleyki rutaben ceniyyâ.

Hurma dalını kendine doğru salla, üstüne taze hurma dökülsün.

فَكُلِى وَٱشْرَبِى وَقَرِّى عَيْنًۭا ۖ فَإِمَّا تَرَيِنَّ مِنَ ٱلْبَشَرِ أَحَدًۭا فَقُولِىٓ إِنِّى نَذَرْتُ لِلرَّحْمَٰنِ صَوْمًۭا فَلَنْ أُكَلِّمَ ٱلْيَوْمَ إِنسِيًّۭا

Fekülî veşrabî vekarrî aynen feimmâ terayinne minel-beşeri ehaden fekûlî innî nezertü lirrahmâni savmen felen ükellimel-yevme insiyyâ.

Ye, iç, gözün aydın olsun! İnsanlardan birini görürsen, Ben, Rahman’a (konuşmama) oruç adadım. Bunun için bugün hiç kimseyle konuşmayacağım, de.

فَأَتَتْ بِهِۦ قَوْمَهَا تَحْمِلُهُۥ ۖ قَالُوا۟ يَٰمَرْيَمُ لَقَدْ جِئْتِ شَيْـًۭٔا فَرِيًّۭا

Feetet bihî kavmehâ tehmilühû kâlû yâmeryemü lekad ci'ti şeyen feriyyâ.

Sonra çocuğu alıp kavmine getirdi. Ey Meryem, büyük bir iş yaptın! dediler

يَٰٓأُخْتَ هَٰرُونَ مَا كَانَ أَبُوكِ ٱمْرَأَ سَوْءٍۢ وَمَا كَانَتْ أُمُّكِ بَغِيًّۭا

Yâühte hârûne mâ kâne ebûkimrae sev'in vemâ kânet ümmüki beğıyyâ.

Ey Harun’un kızkardeşi! Baban kötü birisi değildi, annen de iffetsiz değildi, dediler.

فَأَشَارَتْ إِلَيْهِ ۖ قَالُوا۟ كَيْفَ نُكَلِّمُ مَن كَانَ فِى ٱلْمَهْدِ صَبِيًّۭا

Feeşârat ileyhi kâlû keyfe nükellimü men kâne fil-mehdi sabiyyâ.

Bunun üzerine çocuğu işaret etti. Biz, beşikteki bir çocukla nasıl konuşabiliriz? dediler.

قَالَ إِنِّى عَبْدُ ٱللَّهِ ءَاتَىٰنِىَ ٱلْكِتَٰبَ وَجَعَلَنِى نَبِيًّۭا

Kâle innî abdüllâhi âtâniyel-kitâbe vecealenî nebiyyâ.

Ben, Allah’ın kuluyum. O, bana Kitab'ı verdi ve beni peygamber kıldı.

وَجَعَلَنِى مُبَارَكًا أَيْنَ مَا كُنتُ وَأَوْصَٰنِى بِٱلصَّلَوٰةِ وَٱلزَّكَوٰةِ مَا دُمْتُ حَيًّۭا

Vecealenî mübâraken eyne mâ küntü veevsânî bis-salâti vez-zekâti mâ dümtü hayyâ.

Nerede olursam olayım beni mübarek kıldı ve yaşadığım müddetçe namaz kılmamı ve zekât vermemi emretti.

وَبَرًّۢا بِوَٰلِدَتِى وَلَمْ يَجْعَلْنِى جَبَّارًۭا شَقِيًّۭا

Veberran bivâlidetî velem yec'alnî cebbâran şekıyyâ.

Bir de anneme iyi davranışlı kıldı ve beni zorba ve asi kılmadı.

وَٱلسَّلَٰمُ عَلَىَّ يَوْمَ وُلِدتُّ وَيَوْمَ أَمُوتُ وَيَوْمَ أُبْعَثُ حَيًّۭا

Ves-selâmü aleyye yevme vülidttü veyevme emûtü veyevme üb'asü hayyâ.

Doğduğum gün, öldüğüm gün ve yeniden dirileceğim gün selam olsun bana! dedi.

ذَٰلِكَ عِيسَى ٱبْنُ مَرْيَمَ ۚ قَوْلَ ٱلْحَقِّ ٱلَّذِى فِيهِ يَمْتَرُونَ

Zâlike îsebnü meryeme kavlel-hakkıllezî fîhi yemterûn.

İşte Meryemoğlu İsa! (Bu) Hakkında şüphe ettikleri kimsenin hak sözüdür.

مَا كَانَ لِلَّهِ أَن يَتَّخِذَ مِن وَلَدٍۢ ۖ سُبْحَٰنَهُۥٓ ۚ إِذَا قَضَىٰٓ أَمْرًۭا فَإِنَّمَا يَقُولُ لَهُۥ كُن فَيَكُونُ

Mâ kâne lillâhi en yettehıze min veledin sübhânehû izâ kadâ emran feinnemâ yekûlü lehû kün feyekûn.

Çocuk edinmek Allah’a yakışmaz. O bundan münezzehtir. Bir işe hükmettiği zaman, ona sadece "Ol!" der ve o da hemen oluverir.

وَإِنَّ ٱللَّهَ رَبِّى وَرَبُّكُمْ فَٱعْبُدُوهُ ۚ هَٰذَا صِرَٰطٌۭ مُّسْتَقِيمٌۭ

Veinnellâhe rabbî verabbüküm fe'büdûhü hâzâ sırâtun müstekîm.

Şüphesiz Allah, benim de sizin de Rabbinizdir. Öyleyse (sadece) O’na ibadet edin. Dosdoğru yol budur.

فَٱخْتَلَفَ ٱلْأَحْزَابُ مِنۢ بَيْنِهِمْ ۖ فَوَيْلٌۭ لِّلَّذِينَ كَفَرُوا۟ مِن مَّشْهَدِ يَوْمٍ عَظِيمٍ

Fehtelefel-ehzâbü min beynihim feveylün lillezîne keferû min meşhedi yevmin azîm.

Gruplar aralarında ayrılığa düştüler. Vay o şahit olunacak büyük günde kâfirlerin haline!

أَسْمِعْ بِهِمْ وَأَبْصِرْ يَوْمَ يَأْتُونَنَا ۖ لَٰكِنِ ٱلظَّٰلِمُونَ ٱلْيَوْمَ فِى ضَلَٰلٍۢ مُّبِينٍۢ

Esmi' bihim veebsır yevme ye'tûnenâ lâkiniz-zâlimûnel-yevme fî dalâlin mübîn.

Bize geldikleri gün, neler görüp işitecekler. Ne var ki zalimler, bugün apaçık bir fasıklık içindedirler.

وَأَنذِرْهُمْ يَوْمَ ٱلْحَسْرَةِ إِذْ قُضِىَ ٱلْأَمْرُ وَهُمْ فِى غَفْلَةٍۢ وَهُمْ لَا يُؤْمِنُونَ

Veenzirhüm yevmel-hasrati iz kudıyel-emru vehüm fî ğafletin vehüm lâ yü'minûn.

Sen, onları hasret günü ile korkut. İş hükmedilip bitirilmiştir. Onlar (dünyada bu hususta) gaflet içindedirler ve onlar iman etmezler

إِنَّا نَحْنُ نَرِثُ ٱلْأَرْضَ وَمَنْ عَلَيْهَا وَإِلَيْنَا يُرْجَعُونَ

İnnâ nehnü nerisül-erda vemen aleyhâ veileynâ yürceûn.

Şüphesiz yeryüzüne ve üzerindekilere biz varis olacağız ve bize döndürülecekler.

وَٱذْكُرْ فِى ٱلْكِتَٰبِ إِبْرَٰهِيمَ ۚ إِنَّهُۥ كَانَ صِدِّيقًۭا نَّبِيًّا

Vezkür fil-kitâbi ibrâhîme innehû kâne sıddîkan nebiyyâ.

Kitapta İbrahim’i de an! O çok sadık bir peygamberdi.

إِذْ قَالَ لِأَبِيهِ يَٰٓأَبَتِ لِمَ تَعْبُدُ مَا لَا يَسْمَعُ وَلَا يُبْصِرُ وَلَا يُغْنِى عَنكَ شَيْـًۭٔا

İz kâle liebîhi yâebeti lime ta'büdü mâ lâ yesmeu velâ yübsıru velâ yüğnî anke şeyâ.

Babacığım! İşitmeyen, görmeyen ve sana hiçbir faydası olmayan şeylere niçin ibadet ediyorsun? dedi.

يَٰٓأَبَتِ إِنِّى قَدْ جَآءَنِى مِنَ ٱلْعِلْمِ مَا لَمْ يَأْتِكَ فَٱتَّبِعْنِىٓ أَهْدِكَ صِرَٰطًۭا سَوِيًّۭا

Yâebeti innî kad câenî minel-ilmi mâ lem ye'tike fettebi'nî ehdike sırâtan seviyyâ.

Babacığım! Gerçekten sana gelmeyen ilim bana gelmiştir. Hadi bana uy da seni dosdoğru bir yola ileteyim.

يَٰٓأَبَتِ لَا تَعْبُدِ ٱلشَّيْطَٰنَ ۖ إِنَّ ٱلشَّيْطَٰنَ كَانَ لِلرَّحْمَٰنِ عَصِيًّۭا

Yâebeti lâ ta'büdiş-şeytâne inneş-şeytâne kâne lirrahmâni asıyyâ.

Babacığım, şeytana ibadet etme! Çünkü şeytan Rahman’a asi olmuştu.

يَٰٓأَبَتِ إِنِّىٓ أَخَافُ أَن يَمَسَّكَ عَذَابٌۭ مِّنَ ٱلرَّحْمَٰنِ فَتَكُونَ لِلشَّيْطَٰنِ وَلِيًّۭا

Yâebeti innî ehâfü en yemesseke azâbün miner-rahmâni fetekûne lişşeytâni veliyyâ.

Babacığım! Allah tarafından sana azap dokunup da (ateşte) şeytanın yakını olmandan korkuyorum.

قَالَ أَرَاغِبٌ أَنتَ عَنْ ءَالِهَتِى يَٰٓإِبْرَٰهِيمُ ۖ لَئِن لَّمْ تَنتَهِ لَأَرْجُمَنَّكَ ۖ وَٱهْجُرْنِى مَلِيًّۭا

Kâle erâğıbün ente an âlihetî yâibrâhîmü lein lem tentehi leercümenneke vehcürnî meliyyâ.

Benim ilahlarımdan yüz mü çeviriyorsun Ey İbrahim? Eğer bundan vazgeçmezsen seni elbette taşlarım. Uzun bir müddet benden uzak dur, dedi.

قَالَ سَلَٰمٌ عَلَيْكَ ۖ سَأَسْتَغْفِرُ لَكَ رَبِّىٓ ۖ إِنَّهُۥ كَانَ بِى حَفِيًّۭا

Kâle selâmün aleyke seestağfiru leke rabbî innehû kâne bî hafiyyâ.

İbrahim: Selam olsun sana! dedi. Senin için Rabbimden mağfiret dileyeceğim. Zira o bana çok merhamet edip, lutfeder.

وَأَعْتَزِلُكُمْ وَمَا تَدْعُونَ مِن دُونِ ٱللَّهِ وَأَدْعُوا۟ رَبِّى عَسَىٰٓ أَلَّآ أَكُونَ بِدُعَآءِ رَبِّى شَقِيًّۭا

Vea'tezilüküm vemâ ted'ûne min dûnillâhi veed'û rabbî asâ ellâ ekûne bidüâi rabbî şekıyyâ.

Sizden ve sizin Allah’tan başka dua ettiklerinizden uzaklaşıyorum. Ben, Rabbime yalvarıyorum. Umulur ki Rabbine dua etmekle bedbaht olmam.

فَلَمَّا ٱعْتَزَلَهُمْ وَمَا يَعْبُدُونَ مِن دُونِ ٱللَّهِ وَهَبْنَا لَهُۥٓ إِسْحَٰقَ وَيَعْقُوبَ ۖ وَكُلًّۭا جَعَلْنَا نَبِيًّۭا

Felemmetezelehüm vemâ ya'büdûne min dûnillâhi vehebnâ lehû ishâka veya'kûbe veküllen cealnâ nebiyyâ.

Onlardan ve Allah’tan başka ibadet ettikleri (ilahlardan) uzaklaşınca, O’na İshak’ı ve Yakub’u bahşettik. Hepsini de peygamber yaptık.

وَوَهَبْنَا لَهُم مِّن رَّحْمَتِنَا وَجَعَلْنَا لَهُمْ لِسَانَ صِدْقٍ عَلِيًّۭا

Vevehebnâ lehüm min rahmetinâ vecealnâ lehüm lisâne sıdkın aliyyâ.

Onlara rahmetimizden bağışta bulunduk ve Onlara dillerde yüksek ve sadakat (bir nam) bıraktık.

وَٱذْكُرْ فِى ٱلْكِتَٰبِ مُوسَىٰٓ ۚ إِنَّهُۥ كَانَ مُخْلَصًۭا وَكَانَ رَسُولًۭا نَّبِيًّۭا

Vezkür fil-kitâbi mûsâ innehû kâne mühlesan vekâne rasûlen nebiyyâ.

Kitapta Musa’yı da an. O , ihlas sahibi/seçkin biridir ve bir Rasûl bir peygamber idi

وَنَٰدَيْنَٰهُ مِن جَانِبِ ٱلطُّورِ ٱلْأَيْمَنِ وَقَرَّبْنَٰهُ نَجِيًّۭا

Venâdeynâhü min cânibit-tûril-eymeni vekarrabnâhü neciyyâ.

O’na (sağ tarafından) Tur’un yanından seslenmiştik. Onu (kendisiyle) fısıldaşarak konuşmak için yakınlaştırdık.

وَوَهَبْنَا لَهُۥ مِن رَّحْمَتِنَآ أَخَاهُ هَٰرُونَ نَبِيًّۭا

Vevehebnâ lehû min rahmetinâ ehâhü hârûne nebiyyâ.

O’na rahmetimizden kardeşi Harun’u peygamber olarak bağışlamıştık.

وَٱذْكُرْ فِى ٱلْكِتَٰبِ إِسْمَٰعِيلَ ۚ إِنَّهُۥ كَانَ صَادِقَ ٱلْوَعْدِ وَكَانَ رَسُولًۭا نَّبِيًّۭا

Vezkür fil-kitâbi ismâîle innehû kâne sâdikal-va'di vekâne rasûlen nebiyyâ.

Kitapta İsmail’i de an. O, sözüne sadıktı ve bir rasûl bir peygamber idi

وَكَانَ يَأْمُرُ أَهْلَهُۥ بِٱلصَّلَوٰةِ وَٱلزَّكَوٰةِ وَكَانَ عِندَ رَبِّهِۦ مَرْضِيًّۭا

Vekâne ye'müru ehlehû bis-salâti vez-zekâti vekâne inde rabbihî merdıyyâ.

Ailesine namazı ve zekâtı emrederdi. Rabbinin yanında razı olunan birisiydi.

وَٱذْكُرْ فِى ٱلْكِتَٰبِ إِدْرِيسَ ۚ إِنَّهُۥ كَانَ صِدِّيقًۭا نَّبِيًّۭا

Vezkür fil-kitâbi idrîse innehû kâne sıddîkan nebiyyâ.

Kitapta İdris'i de an. O, çok dürüst bir peygamberdi.

وَرَفَعْنَٰهُ مَكَانًا عَلِيًّا

Verafa'nâhü mekânen aliyyâ.

Biz onu üstün bir makama yükseltmiştik.

أُو۟لَٰٓئِكَ ٱلَّذِينَ أَنْعَمَ ٱللَّهُ عَلَيْهِم مِّنَ ٱلنَّبِيِّۦنَ مِن ذُرِّيَّةِ ءَادَمَ وَمِمَّنْ حَمَلْنَا مَعَ نُوحٍۢ وَمِن ذُرِّيَّةِ إِبْرَٰهِيمَ وَإِسْرَٰٓءِيلَ وَمِمَّنْ هَدَيْنَا وَٱجْتَبَيْنَآ ۚ إِذَا تُتْلَىٰ عَلَيْهِمْ ءَايَٰتُ ٱلرَّحْمَٰنِ خَرُّوا۟ سُجَّدًۭا وَبُكِيًّۭا ۩

Ülâikellezîne en'amellâhü aleyhim minen-nebiyyîne min zürriyyeti âdeme vemimmen hamelnâ mea nûhin vemin zürriyyeti ibrâhîme veisrâîle vemimmen hedeynâ vectebeynâ izâ tütlâ aleyhim âyâtür-rahmâni harrû sücceden vebükiyyâ.

İşte onlar, Adem’in ve Nuh ile birlikte taşıdıklarımızın soyundan gelen, Allah’ın kendilerine nimet verdiği peygamberlerden ve İbrahim’in, İsrail'in/Yakub'un soyundan, doğruya ulaştırdığımız ve seçkin kıldığımız kimselerdendir. Onlara Rahman’ın ayetleri okunduğu zaman ağlayarak secdeye kapanırlardı.

۞ فَخَلَفَ مِنۢ بَعْدِهِمْ خَلْفٌ أَضَاعُوا۟ ٱلصَّلَوٰةَ وَٱتَّبَعُوا۟ ٱلشَّهَوَٰتِ ۖ فَسَوْفَ يَلْقَوْنَ غَيًّا

Fehalefe min ba'dihim halfün edâus-salâte vettebeuş-şâhevâti fesevfe yelkavne ğayyâ.

Sonra onların ardından namazı bırakan ve arzularına uyan bir nesil geldi. İleri de büyük bir azaba çarptırılacaklardır.

إِلَّا مَن تَابَ وَءَامَنَ وَعَمِلَ صَٰلِحًۭا فَأُو۟لَٰٓئِكَ يَدْخُلُونَ ٱلْجَنَّةَ وَلَا يُظْلَمُونَ شَيْـًۭٔا

İllâ men tâbe veâmene veamile sâlihan feülâike yedhulûnel-cennete velâ yüzlemûne şeyâ.

Ancak tevbe edip, iman ederek salih amel yapanlar, işte bunlar Cennet'e girecekler ve hiç bir şekilde haksızlığa uğramayacaklardır.

جَنَّٰتِ عَدْنٍ ٱلَّتِى وَعَدَ ٱلرَّحْمَٰنُ عِبَادَهُۥ بِٱلْغَيْبِ ۚ إِنَّهُۥ كَانَ وَعْدُهُۥ مَأْتِيًّۭا

Cennâti adnin illetî veader-rahmânü ibâdehû bil-ğaybi innehû kâne va'dühû me'tiyyâ.

(Bu) Rahman’ın kullarına görmedikleri halde vadettiği Adn Cennetleri'dir. Onun vaadi şüphesiz yerine gelecektir.

لَّا يَسْمَعُونَ فِيهَا لَغْوًا إِلَّا سَلَٰمًۭا ۖ وَلَهُمْ رِزْقُهُمْ فِيهَا بُكْرَةًۭ وَعَشِيًّۭا

Lâ yesmeûne fîhâ lağven illâ selâmen velehüm rizkuhüm fîhâ bükraten veaşiyyâ.

Orada boş söz işitmezler. Ancak selam (işitirler). Ve orada, sabah-akşam kendilerine ait rızıkları vardır.

تِلْكَ ٱلْجَنَّةُ ٱلَّتِى نُورِثُ مِنْ عِبَادِنَا مَن كَانَ تَقِيًّۭا

Tilkel-cennetülletî nûrisü min ibâdinâ men kâne tekıyyâ.

İşte bu cennetlere kullarımızdan takva sahiplerini mirasçı kılacağız.

وَمَا نَتَنَزَّلُ إِلَّا بِأَمْرِ رَبِّكَ ۖ لَهُۥ مَا بَيْنَ أَيْدِينَا وَمَا خَلْفَنَا وَمَا بَيْنَ ذَٰلِكَ ۚ وَمَا كَانَ رَبُّكَ نَسِيًّۭا

Vemâ netenezzelü illâ biemri rabbike lehû mâ beyne eydînâ vemâ halfenâ vemâ beyne zâlike vemâ kâne rabbüke nesiyyâ.

Biz (Melekler), ancak Rabbinin emri ile ineriz. Önümüzdeki, arkamızdaki ve bunların arasındaki her şey O’na aittir. Rabbin unutmuş değildir.

رَّبُّ ٱلسَّمَٰوَٰتِ وَٱلْأَرْضِ وَمَا بَيْنَهُمَا فَٱعْبُدْهُ وَٱصْطَبِرْ لِعِبَٰدَتِهِۦ ۚ هَلْ تَعْلَمُ لَهُۥ سَمِيًّۭا

Rabbüs-semâvâti vel-erdı vemâ beynehümâ fe'büdhü vestabir liibâdetihî hel ta'lemü lehû semiyyâ.

O, göklerin, yerin ve ikisi arasındakilerin Rabbidir. O halde sadece O’na ibadet ve ibadet etmede sabırlı, sebatkâr ol. O’nun hiç adaşının/benzerinin olduğunu biliyor musun?

وَيَقُولُ ٱلْإِنسَٰنُ أَءِذَا مَا مِتُّ لَسَوْفَ أُخْرَجُ حَيًّا

Veyekûlül-insânü eizâ mâ mittü lesevfe ühracü hayyâ.

İnsan, öldükten sonra tekrar yeniden diriltilecek miyim? diyor.

أَوَلَا يَذْكُرُ ٱلْإِنسَٰنُ أَنَّا خَلَقْنَٰهُ مِن قَبْلُ وَلَمْ يَكُ شَيْـًۭٔا

Evelâ yezkürul-insânü ennâ halaknâhü min kablü velem yekü şeyâ.

İnsan, daha önce hiç bir şey değilken kendisini yarattığımızı hiç düşünmüyor mu?

فَوَرَبِّكَ لَنَحْشُرَنَّهُمْ وَٱلشَّيَٰطِينَ ثُمَّ لَنُحْضِرَنَّهُمْ حَوْلَ جَهَنَّمَ جِثِيًّۭا

Feverabbike lenehşürannehüm veş-şeyâtîne sümme lenühdırannehüm havle cehenneme cisiyyâ.

Rabbine andolsun ki, onları ve şeytanları bir araya toplayacağız ve sonra onları diz üstü çökmüş vaziyette Cehennem'in çevresinde hazır bulunduracağız.

ثُمَّ لَنَنزِعَنَّ مِن كُلِّ شِيعَةٍ أَيُّهُمْ أَشَدُّ عَلَى ٱلرَّحْمَٰنِ عِتِيًّۭا

Sümme lenenzianne min külli şîatin eyyühüm eşeddü aler-rahmâni itiyyâ.

Sonra her cemaatten Rahman’a karşı en çok başkaldıranı çekip alacağız.

ثُمَّ لَنَحْنُ أَعْلَمُ بِٱلَّذِينَ هُمْ أَوْلَىٰ بِهَا صِلِيًّۭا

Sümme lenehnü a'lemü billezîne hüm evlâ bihâ sıliyyâ.

Sonra biz ona (Cehennem'e) girmeye kimlerin en layık olduğunu daha iyi bilmekteyiz.

وَإِن مِّنكُمْ إِلَّا وَارِدُهَا ۚ كَانَ عَلَىٰ رَبِّكَ حَتْمًۭا مَّقْضِيًّۭا

Vein minküm illâ vâridühâ kâne alâ rabbike hatmen makdıyyâ.

Sizden ona uğramayacak kimse yoktur. Bu Rabbinin yapmayı üzerine aldığı kesin bir hükümdür.

ثُمَّ نُنَجِّى ٱلَّذِينَ ٱتَّقَوا۟ وَّنَذَرُ ٱلظَّٰلِمِينَ فِيهَا جِثِيًّۭا

Sümme nüneccillezînetekav venezeruz-zâlimîne fîhâ cisiyyâ.

Sonra, takva sahiplerini kurtaracağız, zalimleri de orada dizüstü çökmüş olarak bırakacağız.

وَإِذَا تُتْلَىٰ عَلَيْهِمْ ءَايَٰتُنَا بَيِّنَٰتٍۢ قَالَ ٱلَّذِينَ كَفَرُوا۟ لِلَّذِينَ ءَامَنُوٓا۟ أَىُّ ٱلْفَرِيقَيْنِ خَيْرٌۭ مَّقَامًۭا وَأَحْسَنُ نَدِيًّۭا

Veizâ tütlâ aleyhim âyâtünâ beyyinâtin kâlellezîne keferû lillezîne âmenû eyyül-ferîkayni hayrun mekâmen veehsenü nediyyâ.

Ayetlerimiz kendilerine apaçık bir şekilde okununca, kâfir olanlar iman edenlere: Bu iki gruptan hangisinin makamca daha hayırlıdır, meclisçe daha güzeldir? dediler.

وَكَمْ أَهْلَكْنَا قَبْلَهُم مِّن قَرْنٍ هُمْ أَحْسَنُ أَثَٰثًۭا وَرِءْيًۭا

Vekem ehleknâ kablehüm min karnin hüm ehsenü esâsen veri'yâ.

Onlardan önce nice nesilleri helak etmiştik, onların malları ve görünüşleri daha güzeldi.

قُلْ مَن كَانَ فِى ٱلضَّلَٰلَةِ فَلْيَمْدُدْ لَهُ ٱلرَّحْمَٰنُ مَدًّا ۚ حَتَّىٰٓ إِذَا رَأَوْا۟ مَا يُوعَدُونَ إِمَّا ٱلْعَذَابَ وَإِمَّا ٱلسَّاعَةَ فَسَيَعْلَمُونَ مَنْ هُوَ شَرٌّۭ مَّكَانًۭا وَأَضْعَفُ جُندًۭا

Kul men kâne fid-dalâleti felyemdüd lehür-rahmânü medden hattâ izâ raev mâ yûadûne immel-azâbe veimmes-sâate feseya'lemûne men hüve şerrun mekânen vead'afü cündâ.

De ki: Rahman, sapıklıkta olan kimseye arttırdıkça artırır. Sonunda vaat olundukları (ya dünya) azabı veya kıyameti gördükleri zaman kimin yerinin daha kötü, kimin ordusunun daha zayıf olduğunu bileceklerdir.

وَيَزِيدُ ٱللَّهُ ٱلَّذِينَ ٱهْتَدَوْا۟ هُدًۭى ۗ وَٱلْبَٰقِيَٰتُ ٱلصَّٰلِحَٰتُ خَيْرٌ عِندَ رَبِّكَ ثَوَابًۭا وَخَيْرٌۭ مَّرَدًّا

Veyezîdüllâhüllezînehtedev hüden vel-bâkıyâtüs-sâlihâtü hayrun inde rabbike sevâben vehayrun meraddâ.

Allah, hidayet bulanlara hidayeti arttırır. Kalıcı olan salih ameller, Rabbinin katında hem sevapça hem de netice bakımından daha hayırlıdır.

أَفَرَءَيْتَ ٱلَّذِى كَفَرَ بِـَٔايَٰتِنَا وَقَالَ لَأُوتَيَنَّ مَالًۭا وَوَلَدًا

Eferaeytellezî kefera bâyâtinâ vekâle leûteyenne mâlen veveledâ.

Ayetlerimizi küfredenleri gördün mü? Bana mal ve çocuk verilecek, diyor.

أَطَّلَعَ ٱلْغَيْبَ أَمِ ٱتَّخَذَ عِندَ ٱلرَّحْمَٰنِ عَهْدًۭا

Ettaleal-ğaybe emitehaze inder-rahmâni ahdâ.

O gaybı mı biliyor, yoksa Rahman’dan bir söz mü almış?

كَلَّا ۚ سَنَكْتُبُ مَا يَقُولُ وَنَمُدُّ لَهُۥ مِنَ ٱلْعَذَابِ مَدًّۭا

Kellâ senektübü mâ yekûlü venemüddü lehû minel-azâbi meddâ.

Hayır! Ne dediğini yazacağız ve ona azabı artırdıkça artıracağız.

وَنَرِثُهُۥ مَا يَقُولُ وَيَأْتِينَا فَرْدًۭا

Venerisühû mâ yekûlü veye'tînâ ferdâ.

Onun söylemekte olduğuna (mal ve çocuklarına) biz mirasçı olacağız. O tek başına bize gelecek.

وَٱتَّخَذُوا۟ مِن دُونِ ٱللَّهِ ءَالِهَةًۭ لِّيَكُونُوا۟ لَهُمْ عِزًّۭا

Vettehazû min dûnillâhi âliheten liyekûnû lehüm izzâ.

Kendilerine güç (izzet) sağlasınlar diye, Allah'tan başka ilahlar edindiler.

كَلَّا ۚ سَيَكْفُرُونَ بِعِبَادَتِهِمْ وَيَكُونُونَ عَلَيْهِمْ ضِدًّا

Kellâ seyekfürûne biibâdetihim veyekûnûne aleyhim dıddâ.

Hayır! O ilahlar, onların kendilerine yaptığı ibadeti inkar edecekler ve onlara karşı olacaklardır.

أَلَمْ تَرَ أَنَّآ أَرْسَلْنَا ٱلشَّيَٰطِينَ عَلَى ٱلْكَٰفِرِينَ تَؤُزُّهُمْ أَزًّۭا

Elem tera ennâ erselneş-şeyâtîne alel-kâfirîne teüzzühüm ezzâ.

Şeytanları kâfirlerin üzerine gönderdiğimizi ve onları kışkırttıklarını görmüyor musun?

فَلَا تَعْجَلْ عَلَيْهِمْ ۖ إِنَّمَا نَعُدُّ لَهُمْ عَدًّۭا

Felâ ta'cel aleyhim innemâ neuddü lehüm addâ.

O halde, onlar için acele etme. Biz onların günlerini sayıp duruyoruz.

يَوْمَ نَحْشُرُ ٱلْمُتَّقِينَ إِلَى ٱلرَّحْمَٰنِ وَفْدًۭا

Yevme nehşürul-müttekîne iler-rahmâni vefdâ.

O gün, muttakileri konuk olarak Rahman’ın huzurunda toplarız.

وَنَسُوقُ ٱلْمُجْرِمِينَ إِلَىٰ جَهَنَّمَ وِرْدًۭا

Venesûkul-mücrimîne ilâ cehenneme virdâ.

Günahkarları ise susuz olarak Cehennem'e süreriz.

لَّا يَمْلِكُونَ ٱلشَّفَٰعَةَ إِلَّا مَنِ ٱتَّخَذَ عِندَ ٱلرَّحْمَٰنِ عَهْدًۭا

Lâ yemlikûneş-şefâate illâ menitehaze inder-rahmâni ahdâ.

Rahman’ın katında bir söz almış olan (Peygamber ve müminlerden) başka hiç bir kimse şefaat edemez.

وَقَالُوا۟ ٱتَّخَذَ ٱلرَّحْمَٰنُ وَلَدًۭا

Vekâlutehazer-rahmânü veledâ.

Rahman, bir çocuk edindi, dediler.

لَّقَدْ جِئْتُمْ شَيْـًٔا إِدًّۭا

Lekad ci'tüm şeyen iddâ.

Andolsun ki, çok kötü bir şey ortaya attınız.

تَكَادُ ٱلسَّمَٰوَٰتُ يَتَفَطَّرْنَ مِنْهُ وَتَنشَقُّ ٱلْأَرْضُ وَتَخِرُّ ٱلْجِبَالُ هَدًّا

Tekâdüs-semâvâtü yetefettarne minhü vetenşekkul-erdu vetehırrul-cibâlü heddâ.

Bu söz yüzünden neredeyse gökler parçalanacak, yer yarılacak ve dağlar yıkılıp yerle bir olacaktı.

أَن دَعَوْا۟ لِلرَّحْمَٰنِ وَلَدًۭا

En deav lirrahmâni veledâ.

Rahman’a çocuk iddiasında bulundular.

وَمَا يَنۢبَغِى لِلرَّحْمَٰنِ أَن يَتَّخِذَ وَلَدًا

Vemâ yenbeğî lirrahmâni en yettehıze veledâ.

Rahman'a çocuk edinmek yaraşmaz.

إِن كُلُّ مَن فِى ٱلسَّمَٰوَٰتِ وَٱلْأَرْضِ إِلَّآ ءَاتِى ٱلرَّحْمَٰنِ عَبْدًۭا

İn küllü men fis-semâvâti vel-erdı illâ âtir-rahmâni abdâ.

Çünkü göklerde ve yerde bulunan her şey ancak Rahman’a kul olarak gelir.

لَّقَدْ أَحْصَىٰهُمْ وَعَدَّهُمْ عَدًّۭا

Lekad ehsâhüm veaddehüm addâ.

O, onların hepsini (ilmi ile kuşatmış) ve onları bir bir saymıştır.

وَكُلُّهُمْ ءَاتِيهِ يَوْمَ ٱلْقِيَٰمَةِ فَرْدًا

Veküllühüm âtîhi yevmel-kıyâmeti ferdâ.

Hepsi de ona kıyamet günü tek olarak gelecektir.

إِنَّ ٱلَّذِينَ ءَامَنُوا۟ وَعَمِلُوا۟ ٱلصَّٰلِحَٰتِ سَيَجْعَلُ لَهُمُ ٱلرَّحْمَٰنُ وُدًّۭا

İnnellezîne âmenû veamilus-sâlihâti seyec'alü lehümür-rahmânü vüddâ.

İman edenler ve salih amellerde bulunanlara ise Rahman (gönüllerde) sevgi kılacaktır.

فَإِنَّمَا يَسَّرْنَٰهُ بِلِسَانِكَ لِتُبَشِّرَ بِهِ ٱلْمُتَّقِينَ وَتُنذِرَ بِهِۦ قَوْمًۭا لُّدًّۭا

Feinnemâ yessernâhü bilisânike litübeşşira bihil-müttekîne vetünzira bihî kavmen lüddâ.

Muttakileri müjdelemen ve inatçı bir kavmi uyarman için, bu Kur’an’ı senin dilin ile kolaylaştırdık.

وَكَمْ أَهْلَكْنَا قَبْلَهُم مِّن قَرْنٍ هَلْ تُحِسُّ مِنْهُم مِّنْ أَحَدٍ أَوْ تَسْمَعُ لَهُمْ رِكْزًۢا

Vekem ehleknâ kablehüm min karnin hel tühissü minhüm min ehadin ev tesmeu lehüm rikzâ.

Onlardan önce nice nesilleri yok ettik. Onlardan hiç birini hissediyor veya onlara ait en küçük bir ses işitiyor musun?