Mü'minûn Sûresi

قَدْ أَفْلَحَ ٱلْمُؤْمِنُونَ

Kad eflehal-mü'minûn.

Müminler, kurtuluşa ermiştir.

ٱلَّذِينَ هُمْ فِى صَلَاتِهِمْ خَٰشِعُونَ

Ellezîne hüm fî salâtihim hâşiûn.

Onlar namazlarında huşû içinde olanlardır.

وَٱلَّذِينَ هُمْ عَنِ ٱللَّغْوِ مُعْرِضُونَ

Vellezîne hüm anil-leğvi mü'ridûn.

Onlar, boş sözlerden ve işlerden yüz çevirenlerdir.

وَٱلَّذِينَ هُمْ لِلزَّكَوٰةِ فَٰعِلُونَ

Vellezîne hüm lizzekâti fâilûn.

Onlar zekâtı ifa eder (kendilerini maddeten ve manen arındırırlar).

وَٱلَّذِينَ هُمْ لِفُرُوجِهِمْ حَٰفِظُونَ

Vellezîne hüm lifürûcihim hâfizûn.

Onlar, ırzlarını (haramdan) koruyanlardır.

إِلَّا عَلَىٰٓ أَزْوَٰجِهِمْ أَوْ مَا مَلَكَتْ أَيْمَٰنُهُمْ فَإِنَّهُمْ غَيْرُ مَلُومِينَ

İllâ alâ ezvâcihim ev mâ meleket eymânühüm feinnehüm ğayru melûmîn.

Ancak eşleri ve cariyeleri hariç. Çünkü onlar, (bu durumda) kınanmazlar.

فَمَنِ ٱبْتَغَىٰ وَرَآءَ ذَٰلِكَ فَأُو۟لَٰٓئِكَ هُمُ ٱلْعَادُونَ

Femenibteğâ verâe zâlike feülâike hümül-âdûn.

Kim bundan başkasını ararsa, işte onlar da haddi aşanlardır.

وَٱلَّذِينَ هُمْ لِأَمَٰنَٰتِهِمْ وَعَهْدِهِمْ رَٰعُونَ

Vellezîne hüm liemânâtihim veahdihim râûn.

Müminler, emanetlerine ve sözleşmelerine uyanlardır.

وَٱلَّذِينَ هُمْ عَلَىٰ صَلَوَٰتِهِمْ يُحَافِظُونَ

Vellezîne hüm alâ salevâtihim yühâfizûn.

Onlar, namazlarını koruyanlardır.

أُو۟لَٰٓئِكَ هُمُ ٱلْوَٰرِثُونَ

Ülâike hümül-vârisûn.

İşte onlar, varis olanlardır.

ٱلَّذِينَ يَرِثُونَ ٱلْفِرْدَوْسَ هُمْ فِيهَا خَٰلِدُونَ

Ellezîne yerisûnel-firdevse hüm fîhâ hâlidûn.

Onlar, Firdevs’e varis olacaklardır ve onlar orada ebedi kalacaklardır.

وَلَقَدْ خَلَقْنَا ٱلْإِنسَٰنَ مِن سُلَٰلَةٍۢ مِّن طِينٍۢ

Velekad halaknel-insâne min sülâletin min tîn.

İnsanı çamurun özünden yaratmıştık.

ثُمَّ جَعَلْنَٰهُ نُطْفَةًۭ فِى قَرَارٍۢ مَّكِينٍۢ

Sümme cealnâhü nütfeten fî karârin mekîn.

Sonra onu sağlam bir yerde (rahimde) bir su damlası haline getirdik.

ثُمَّ خَلَقْنَا ٱلنُّطْفَةَ عَلَقَةًۭ فَخَلَقْنَا ٱلْعَلَقَةَ مُضْغَةًۭ فَخَلَقْنَا ٱلْمُضْغَةَ عِظَٰمًۭا فَكَسَوْنَا ٱلْعِظَٰمَ لَحْمًۭا ثُمَّ أَنشَأْنَٰهُ خَلْقًا ءَاخَرَ ۚ فَتَبَارَكَ ٱللَّهُ أَحْسَنُ ٱلْخَٰلِقِينَ

Sümme halaknen-nütfete alekaten fehalaknel-alekate müdğaten fehalaknel-müdğate izâmen fekesevnel-izâme lehmen sümme enşe'nâhü halkan âhara fetebârakellâhü ehsenül-hâlikîn.

Sonra nutfeyi/spermi, alaka/embriyo haline getirdik. Embriyoyu bir çiğnem et parçası yaptık. Et parçasından kemik yarattık. Kemiğe et giydirdik. Sonra onu (ruh vererek) bambaşka bir varlık olarak yarattık. Yaratıcıların en güzeli olan Allah ne yücedir.

ثُمَّ إِنَّكُم بَعْدَ ذَٰلِكَ لَمَيِّتُونَ

Sümme inneküm ba'de zâlike lemeyyitûn.

Sonra siz, bunun arkasından elbette öleceksiniz.

ثُمَّ إِنَّكُمْ يَوْمَ ٱلْقِيَٰمَةِ تُبْعَثُونَ

Sümme inneküm yevmel-kıyâmeti tüb'asûn.

Sonra kıyamet günü yeniden dirileceksiniz.

وَلَقَدْ خَلَقْنَا فَوْقَكُمْ سَبْعَ طَرَآئِقَ وَمَا كُنَّا عَنِ ٱلْخَلْقِ غَٰفِلِينَ

Velekad halaknâ fevkaküm seb'a tarâika vemâ künnâ anil-halkı ğâfilîn.

Sizin üzerinizde yedi kat yaratmışızdır. Yarattıklarımızdan gafil de değiliz.

وَأَنزَلْنَا مِنَ ٱلسَّمَآءِ مَآءًۢ بِقَدَرٍۢ فَأَسْكَنَّٰهُ فِى ٱلْأَرْضِ ۖ وَإِنَّا عَلَىٰ ذَهَابٍۭ بِهِۦ لَقَٰدِرُونَ

Veenzelnâ mines-semâi mâen bikaderin feeskennâhü fil-erdı veinnâ alâ zehâbin bihî lekâdirûn.

Gökten belli bir ölçüde su indirdik. Onu yeryüzünde tuttuk. Onu gidermeye de elbette gücümüz yeter.

فَأَنشَأْنَا لَكُم بِهِۦ جَنَّٰتٍۢ مِّن نَّخِيلٍۢ وَأَعْنَٰبٍۢ لَّكُمْ فِيهَا فَوَٰكِهُ كَثِيرَةٌۭ وَمِنْهَا تَأْكُلُونَ

Feenşe'nâ leküm bihî cennâtin min nehîlin vea'nâbin leküm fîhâ fevâkihü kesîratün veminhâ te'külûn.

O suyla, sizin için hurma ve üzüm bağları yetiştirdik ki, oralarda sizin için birçok meyveler vardır. Siz de onlardan yersiniz.

وَشَجَرَةًۭ تَخْرُجُ مِن طُورِ سَيْنَآءَ تَنۢبُتُ بِٱلدُّهْنِ وَصِبْغٍۢ لِّلْءَاكِلِينَ

Veşeceraten tahrucü min tûri seynâe tenbütü bid-dühni vesıbğın lil'âkilîn.

Tur-i Sina'da, yiyenlere yağ ve katık olarak yetişen bir ağaç da (o su ile var ettik).

وَإِنَّ لَكُمْ فِى ٱلْأَنْعَٰمِ لَعِبْرَةًۭ ۖ نُّسْقِيكُم مِّمَّا فِى بُطُونِهَا وَلَكُمْ فِيهَا مَنَٰفِعُ كَثِيرَةٌۭ وَمِنْهَا تَأْكُلُونَ

Veinne leküm fil-en'âmi leibraten nüskîküm mimmâ fî bütûnihâ veleküm fîhâ menâfiu kesîratün veminhâ te'külûn.

Davarlarda da sizin için bir ibret vardır. Karınlarında olandan (sütten) size içiriyoruz, onlarda daha birçok faydalar vardır. Onların etlerini de yiyorsunuz.

وَعَلَيْهَا وَعَلَى ٱلْفُلْكِ تُحْمَلُونَ

Vealeyhâ vealel-fülki tühmelûn.

Onların üzerinde ve gemilerde taşınıyorsunuz.

وَلَقَدْ أَرْسَلْنَا نُوحًا إِلَىٰ قَوْمِهِۦ فَقَالَ يَٰقَوْمِ ٱعْبُدُوا۟ ٱللَّهَ مَا لَكُم مِّنْ إِلَٰهٍ غَيْرُهُۥٓ ۖ أَفَلَا تَتَّقُونَ

Velekad erselnâ nûhan ilâ kavmihî fekâle yâkavmibüdullâhe mâ leküm min ilâhin ğayruhû efelâ tettekûn.

Nuh’u kavmine (Rasûl olarak) göndermiştik. Dedi ki: Ey kavmim, Allah’a ibadet ediniz. O’ndan başka bir ilahınız yoktur. O halde (şirk koşmaktan) sakınmaz mısınız?

فَقَالَ ٱلْمَلَؤُا۟ ٱلَّذِينَ كَفَرُوا۟ مِن قَوْمِهِۦ مَا هَٰذَآ إِلَّا بَشَرٌۭ مِّثْلُكُمْ يُرِيدُ أَن يَتَفَضَّلَ عَلَيْكُمْ وَلَوْ شَآءَ ٱللَّهُ لَأَنزَلَ مَلَٰٓئِكَةًۭ مَّا سَمِعْنَا بِهَٰذَا فِىٓ ءَابَآئِنَا ٱلْأَوَّلِينَ

Fekâlel-meleüllezîne keferû min kavmihî mâ hâzâ illâ beşerun mislüküm yürîdü en yetefeddale aleyküm velev şâellâhü leenzele melâiketen mâ semi'nâ bihâzâ fî âbâinel-evvelîn.

Kavminden ileri gelen kâfirler:Bu, sizin gibi bir insandan başka bir şey değil. Sizden üstün olmak istiyor. Eğer Allah dileseydi melekleri gönderirdi. Biz, daha önceki atalarımızdan da bunu duymadık.

إِنْ هُوَ إِلَّا رَجُلٌۢ بِهِۦ جِنَّةٌۭ فَتَرَبَّصُوا۟ بِهِۦ حَتَّىٰ حِينٍۢ

İn hüve illâ racülün bihî cinnetün feterabbesû bihî hattâ hîn.

O ancak, cinlenmiş bir adam, öyleyse bir müddet onu (bırakıp) bekleyin.

قَالَ رَبِّ ٱنصُرْنِى بِمَا كَذَّبُونِ

Kâle rabbinsurnî bimâ kezzebûn.

Nuh: "Rabbim, beni yalanlamalarına karşılık bana yardım et" dedi.

فَأَوْحَيْنَآ إِلَيْهِ أَنِ ٱصْنَعِ ٱلْفُلْكَ بِأَعْيُنِنَا وَوَحْيِنَا فَإِذَا جَآءَ أَمْرُنَا وَفَارَ ٱلتَّنُّورُ ۙ فَٱسْلُكْ فِيهَا مِن كُلٍّۢ زَوْجَيْنِ ٱثْنَيْنِ وَأَهْلَكَ إِلَّا مَن سَبَقَ عَلَيْهِ ٱلْقَوْلُ مِنْهُمْ ۖ وَلَا تُخَٰطِبْنِى فِى ٱلَّذِينَ ظَلَمُوٓا۟ ۖ إِنَّهُم مُّغْرَقُونَ

Feevhaynâ ileyhi enisneil-fülke bia'yüninâ vevehyinâ feizâ câe emrunâ vefârat-tennûru feslük fîhâ min küllin zevceynisneyni veehleke illâ men sebeka aleyhil-kavlü minhüm velâ tühâtıbnî fillezîne zalemû innehüm müğrakûn.

Biz de ona şöyle vahyettik: “Gözlerimizin önünde/Gözetimimiz altında vahyimize göre bir gemi yap. Buyruğumuz gelip de tandır (su ile taşıp) kaynayınca, her cinsten ikişer çift ve aleyhinde (azap olunacaklar) sözü verilmiş olanlar dışında kalan aileni gemiye bindir. Zalimler için bana hitapta bulunma! Çünkü onlar boğulacaklardır.

فَإِذَا ٱسْتَوَيْتَ أَنتَ وَمَن مَّعَكَ عَلَى ٱلْفُلْكِ فَقُلِ ٱلْحَمْدُ لِلَّهِ ٱلَّذِى نَجَّىٰنَا مِنَ ٱلْقَوْمِ ٱلظَّٰلِمِينَ

Feizesteveyte ente vemen meake alel-fülki fekulil-hamdü lillâhillezî neccânâ minel-kavmiz-zâlimîn.

Sen ve beraberindekiler, gemiye yerleşince: Bizi zalim kavimden kurtaran Allah’a hamdolsun, de!

وَقُل رَّبِّ أَنزِلْنِى مُنزَلًۭا مُّبَارَكًۭا وَأَنتَ خَيْرُ ٱلْمُنزِلِينَ

Vekul rabbi enzilnî münzelen mübâraken veente hayrul-münzilîn.

Ve yine şöyle de: Rabbim, beni mübarek bir yere indir. Konuklayanların en hayırlısı sensin!

إِنَّ فِى ذَٰلِكَ لَءَايَٰتٍۢ وَإِن كُنَّا لَمُبْتَلِينَ

İnne fî zâlike leâyâtin vein künnâ lemübtelîn.

Şüphesiz bunda ayetler/belgeler vardır ve elbette biz imtihan ediyoruz.

ثُمَّ أَنشَأْنَا مِنۢ بَعْدِهِمْ قَرْنًا ءَاخَرِينَ

Sümme enşe'nâ min ba'dihim karnen âharîn.

Bunların ardından başka bir nesil meydana getirdik.

فَأَرْسَلْنَا فِيهِمْ رَسُولًۭا مِّنْهُمْ أَنِ ٱعْبُدُوا۟ ٱللَّهَ مَا لَكُم مِّنْ إِلَٰهٍ غَيْرُهُۥٓ ۖ أَفَلَا تَتَّقُونَ

Feerselnâ fîhim rasûlen minhüm enibüdullâhe mâ leküm min ilâhin ğayruhû efelâ tettekûn.

İçlerinden onlara: Allah’a ibadet edin, sizin ondan başka bir ilahınız yoktur, sakınmaz mısınız? diyen bir rasûl gönderdik. O halde sakınmaz mısınız?

وَقَالَ ٱلْمَلَأُ مِن قَوْمِهِ ٱلَّذِينَ كَفَرُوا۟ وَكَذَّبُوا۟ بِلِقَآءِ ٱلْءَاخِرَةِ وَأَتْرَفْنَٰهُمْ فِى ٱلْحَيَوٰةِ ٱلدُّنْيَا مَا هَٰذَآ إِلَّا بَشَرٌۭ مِّثْلُكُمْ يَأْكُلُ مِمَّا تَأْكُلُونَ مِنْهُ وَيَشْرَبُ مِمَّا تَشْرَبُونَ

Vekâlel-meleü min kavmihillezîne keferû vekezzebû bilikâil-âhırati veetrafnâhüm fil-hayâtid-dünyâ mâ hâzâ illâ beşerun mislüküm ye'külü mimmâ te'külûne minhü veyeşrabü mimmâ teşrabûn.

Dünya hayatında kendilerine nimetler verdiğimiz, ahirete kavuşmayı yalanlayanlardan ve kâfirlerden olan kavminin ileri gelenleri şöyle dediler: Bu sizin gibi bir insandan başka bir şey değil. Yediğinizden yiyor, içtiğinizden içiyor.

وَلَئِنْ أَطَعْتُم بَشَرًۭا مِّثْلَكُمْ إِنَّكُمْ إِذًۭا لَّخَٰسِرُونَ

Velein eta'tüm beşeran misleküm inneküm izen lehâsirûn.

Eğer, sizin gibi bir insana itaat ederseniz, işte o zaman hüsrana uğrarsınız.

أَيَعِدُكُمْ أَنَّكُمْ إِذَا مِتُّمْ وَكُنتُمْ تُرَابًۭا وَعِظَٰمًا أَنَّكُم مُّخْرَجُونَ

Eyeidüküm enneküm izâ mittüm veküntüm türâben veizâmen enneküm mühracûn.

Size, ölüp, toprak ve kemik olduktan sonra yeniden dirileceğinizi mi vadediyor?

۞ هَيْهَاتَ هَيْهَاتَ لِمَا تُوعَدُونَ

Heyhâte heyhâte limâ tûadûn.

Size vadedilen uzak, hem de çok uzak.

إِنْ هِىَ إِلَّا حَيَاتُنَا ٱلدُّنْيَا نَمُوتُ وَنَحْيَا وَمَا نَحْنُ بِمَبْعُوثِينَ

İn hiye illâ hayâtüned-dünyâ nemûtü venehyâ vemâ nehnü bimeb'ûsîn.

Hayat, ancak dünya hayatıdır. Ölürüz ve yaşarız. Ama tekrar diriltilecek değiliz.

إِنْ هُوَ إِلَّا رَجُلٌ ٱفْتَرَىٰ عَلَى ٱللَّهِ كَذِبًۭا وَمَا نَحْنُ لَهُۥ بِمُؤْمِنِينَ

İn hüve illâ racülün ifterâ alellâhi keziben vemâ nehnü lehû bimü'minîn.

O, Allah’a karşı ancak yalan uyduran bir adamdır. Biz, ona iman edecek değiliz.

قَالَ رَبِّ ٱنصُرْنِى بِمَا كَذَّبُونِ

Kâle rabbinsurnî bimâ kezzebûn.

Rabbim, dedi. Beni yalanlamalarına karşılık bana yardım et!

قَالَ عَمَّا قَلِيلٍۢ لَّيُصْبِحُنَّ نَٰدِمِينَ

Kâle ammâ kalîlin leyüsbihünne nâdimîn.

Allah: “Az sonra pişman olacaklardır” dedi.

فَأَخَذَتْهُمُ ٱلصَّيْحَةُ بِٱلْحَقِّ فَجَعَلْنَٰهُمْ غُثَآءًۭ ۚ فَبُعْدًۭا لِّلْقَوْمِ ٱلظَّٰلِمِينَ

Feehazethümüs-sayhatü bil-hakkı fecealnâhüm ğusâen febü'den lilkavmiz-zâlimîn.

Derken onları hak (olan) bir çığlık yakaladı. Onları bir (sel) süprüntüsü haline getirdik. Helak olup gitti zalim kavim!

ثُمَّ أَنشَأْنَا مِنۢ بَعْدِهِمْ قُرُونًا ءَاخَرِينَ

Sümme enşe'nâ min ba'dihim kurûnen âharîn.

Sonra onların ardından başka nesiller yarattık.

مَا تَسْبِقُ مِنْ أُمَّةٍ أَجَلَهَا وَمَا يَسْتَـْٔخِرُونَ

Mâ tesbiku min ümmetin ecelehâ vemâ yestehırûn.

Hiç bir toplum ecelini ne öne alabilir ne de geri alabilir.

ثُمَّ أَرْسَلْنَا رُسُلَنَا تَتْرَا ۖ كُلَّ مَا جَآءَ أُمَّةًۭ رَّسُولُهَا كَذَّبُوهُ ۚ فَأَتْبَعْنَا بَعْضَهُم بَعْضًۭا وَجَعَلْنَٰهُمْ أَحَادِيثَ ۚ فَبُعْدًۭا لِّقَوْمٍۢ لَّا يُؤْمِنُونَ

Sümme erselnâ rusülenâ tetrâ külle mâ câe ümmeten rasûlühâ kezzebûhü feetba'nâ ba'dahüm ba'dan vecealnâhüm ehâdîse febü'den likavmin lâ yü'minûn.

Daha sonra da birbiri arkasına elçiler gönderdik. Her ümmete rasülü geldikçe onu yalancı saydılar. Onları birbiri peşinden helak edip, (ibretlik) konuşulan (olaylar) haline getirdik. Yok olsun iman etmeyen toplum!

ثُمَّ أَرْسَلْنَا مُوسَىٰ وَأَخَاهُ هَٰرُونَ بِـَٔايَٰتِنَا وَسُلْطَٰنٍۢ مُّبِينٍ

Sümme erselnâ mûsâ veehâhü hârûne bâyâtinâ vesültânin mübîn.

Sonra, Musa ve kardeşi Harun’u ayetlerimiz ve apaçık bir delil ile göndermiştik.

إِلَىٰ فِرْعَوْنَ وَمَلَإِي۟هِۦ فَٱسْتَكْبَرُوا۟ وَكَانُوا۟ قَوْمًا عَالِينَ

İlâ fir'avne vemeleîhî festekberû vekânû kavmen âlîn.

Firavun’a ve çevresine. Ama onlar, büyüklendiler. Zaten (insanlara) üstünlük taslayan bir kavim idiler.

فَقَالُوٓا۟ أَنُؤْمِنُ لِبَشَرَيْنِ مِثْلِنَا وَقَوْمُهُمَا لَنَا عَٰبِدُونَ

Fekâlû enü'minü libeşerayni mislinâ vekavmühümâ lenâ âbidûn.

Dediler ki: Bizim gibi iki insana mı iman edeceğiz, üstelik onların kavmi de bize ibadet ederken?

فَكَذَّبُوهُمَا فَكَانُوا۟ مِنَ ٱلْمُهْلَكِينَ

Fekezzebûhümâ fekânû minel-mühlekîn.

Bu sebeple onları yalanladılar da helak edilenlerden oldular.

وَلَقَدْ ءَاتَيْنَا مُوسَى ٱلْكِتَٰبَ لَعَلَّهُمْ يَهْتَدُونَ

Velekad âteynâ mûsel-kitâbe leallehüm yehtedûn.

Doğru yolu görsünler diye Musa’ya da kitabı vermiştik.

وَجَعَلْنَا ٱبْنَ مَرْيَمَ وَأُمَّهُۥٓ ءَايَةًۭ وَءَاوَيْنَٰهُمَآ إِلَىٰ رَبْوَةٍۢ ذَاتِ قَرَارٍۢ وَمَعِينٍۢ

Vecealnebne meryeme veümmehû âyeten veâveynâhümâ ilâ rabvetin zâti karârin vemeîn.

Meryem’in oğlunu da, annesini de bir ayet kıldık. O; ikisini akar sulu, yüksek ve meskun bir yere yerleştirdik.

يَٰٓأَيُّهَا ٱلرُّسُلُ كُلُوا۟ مِنَ ٱلطَّيِّبَٰتِ وَٱعْمَلُوا۟ صَٰلِحًا ۖ إِنِّى بِمَا تَعْمَلُونَ عَلِيمٌۭ

Yâeyyüher-rusülü külû minet-tayyibâti ve'melû sâlihan innî bimâ ta'melûne alîm.

Ey rasûller! temiz şeylerden yiyin ve salih ameller işleyin. Çünkü ben yaptığınız bütün amelleri çok iyi bilirim.

وَإِنَّ هَٰذِهِۦٓ أُمَّتُكُمْ أُمَّةًۭ وَٰحِدَةًۭ وَأَنَا۠ رَبُّكُمْ فَٱتَّقُونِ

Veinne hâzihî ümmetüküm ümmeten vâhideten veenâ rabbüküm fettekûn.

İşte, sizin dininiz tek bir dindir ve ben de sizin Rabbinizim. O halde benden sakının.

فَتَقَطَّعُوٓا۟ أَمْرَهُم بَيْنَهُمْ زُبُرًۭا ۖ كُلُّ حِزْبٍۭ بِمَا لَدَيْهِمْ فَرِحُونَ

Fetekattaû emrahüm beynehüm zübüran küllü hizbin bimâ ledeyhim ferihûn.

İşlerini aralarında bölük bölük/grup grup ayırdılar. Her grup kendi yanında olanla sevinip, ferahlıyor.

فَذَرْهُمْ فِى غَمْرَتِهِمْ حَتَّىٰ حِينٍ

Fezerhüm fî ğamratihim hattâ hîn.

Bir süreye kadar onları kendi sapıklıklarıyla başbaşa bırak.

أَيَحْسَبُونَ أَنَّمَا نُمِدُّهُم بِهِۦ مِن مَّالٍۢ وَبَنِينَ

Eyehsebûne ennemâ nümiddühüm bihî min mâlin vebenîn.

Zannediyorlar mı ki kendilerine mal ve oğullar sunduk diye.

نُسَارِعُ لَهُمْ فِى ٱلْخَيْرَٰتِ ۚ بَل لَّا يَشْعُرُونَ

Nüsâriu lehüm fil-hayrâti bel lâ yeş'urûn.

İyiliklerde onlara acele davranıyoruz. Hayır, onlar, (bunu) farkına varmıyorlar.

إِنَّ ٱلَّذِينَ هُم مِّنْ خَشْيَةِ رَبِّهِم مُّشْفِقُونَ

İnnellezîne hüm min haşyeti rabbihim müşfikûn.

Şüphesiz ki Rablerinin korkusundan titreyenler,

وَٱلَّذِينَ هُم بِـَٔايَٰتِ رَبِّهِمْ يُؤْمِنُونَ

Vellezîne hüm bâyâti rabbihim yü'minûn.

Rab’lerinin ayetlerine iman edenler.

وَٱلَّذِينَ هُم بِرَبِّهِمْ لَا يُشْرِكُونَ

Vellezîne hüm birabbihim lâ yüşrikûn.

Ve Rablerine şirk koşmayanlar.

وَٱلَّذِينَ يُؤْتُونَ مَآ ءَاتَوا۟ وَّقُلُوبُهُمْ وَجِلَةٌ أَنَّهُمْ إِلَىٰ رَبِّهِمْ رَٰجِعُونَ

Vellezîne yü'tûne mâ âtev vekulûbühüm veciletün ennehüm ilâ rabbihim râciûn.

Rablerine dönecek oldukları için kalpleri çarparak vereceklerini verenler.

أُو۟لَٰٓئِكَ يُسَٰرِعُونَ فِى ٱلْخَيْرَٰتِ وَهُمْ لَهَا سَٰبِقُونَ

Ülâike yüsâriûne fil-hayrâti vehüm lehâ sâbikûn.

İşte onlar, hayırlarda yarışırlar ve en önde giderler.

وَلَا نُكَلِّفُ نَفْسًا إِلَّا وُسْعَهَا ۖ وَلَدَيْنَا كِتَٰبٌۭ يَنطِقُ بِٱلْحَقِّ ۚ وَهُمْ لَا يُظْلَمُونَ

Velâ nükellifü nefsen illâ vüs'ahâ veledeynâ kitâbün yentıku bil-hakkı vehüm lâ yüzlemûn.

Hiç kimseye gücünün üstünde görev yüklemeyiz. Yanımızda hakkı söyleyen bir kitap vardır. Onlara asla zulmedilmez.

بَلْ قُلُوبُهُمْ فِى غَمْرَةٍۢ مِّنْ هَٰذَا وَلَهُمْ أَعْمَٰلٌۭ مِّن دُونِ ذَٰلِكَ هُمْ لَهَا عَٰمِلُونَ

Bel kulûbühüm fî ğamratin min hâzâ velehüm a'mâlün min dûni zâlike hüm lehâ âmilûn.

Oysa (kâfirlerin) kalpleri bundan gaflet içindedir ve onların yapmakta oldukları daha başka amelleri de vardır.

حَتَّىٰٓ إِذَآ أَخَذْنَا مُتْرَفِيهِم بِٱلْعَذَابِ إِذَا هُمْ يَجْـَٔرُونَ

Hattâ izâ ehaznâ mütrafîhim bil-azâbi izâ hüm yecerûn.

En sonunda onların refaha dalıp gitmiş (zengin ve liderler) olanlarını azapla yakaladığımız zaman, hemen feryadı basarlar.

لَا تَجْـَٔرُوا۟ ٱلْيَوْمَ ۖ إِنَّكُم مِّنَّا لَا تُنصَرُونَ

Lâ tecerul-yevme inneküm minnâ lâ tünsarûn.

Feryat etmeyin, bugün; çünkü siz bizden yardım göremeyeceksiniz.

قَدْ كَانَتْ ءَايَٰتِى تُتْلَىٰ عَلَيْكُمْ فَكُنتُمْ عَلَىٰٓ أَعْقَٰبِكُمْ تَنكِصُونَ

Kad kânet âyâtî tütlâ aleyküm feküntüm alâ a'kâbiküm tenkisûn.

Ayetlerim size okunuyordu; ama siz ona arkanızı dönüyordunuz.

مُسْتَكْبِرِينَ بِهِۦ سَٰمِرًۭا تَهْجُرُونَ

Müstekbirîne bihî sâmiran tehcürûn.

Bununla (Kabe ile) başkalarına karşı büyüklük taslıyor, gece vakti de (Kur'an hakkında) batıl sözler söylüyordunuz.

أَفَلَمْ يَدَّبَّرُوا۟ ٱلْقَوْلَ أَمْ جَآءَهُم مَّا لَمْ يَأْتِ ءَابَآءَهُمُ ٱلْأَوَّلِينَ

Efelem yeddebberul-kavle em câehüm mâ lem ye'ti âbâehümül-evvelîn.

Bu sözü (Kur'an'ı) hiç düşünmediler mi? Yoksa onlara, önceki atalarına gelmemiş bir şey mi geldi?

أَمْ لَمْ يَعْرِفُوا۟ رَسُولَهُمْ فَهُمْ لَهُۥ مُنكِرُونَ

Em lem ya'rifû rasûlehüm fehüm lehû münkirûn.

Yoksa peygamberlerini tanıyamadılar da bunun için mi inkâr ediyorlar?

أَمْ يَقُولُونَ بِهِۦ جِنَّةٌۢ ۚ بَلْ جَآءَهُم بِٱلْحَقِّ وَأَكْثَرُهُمْ لِلْحَقِّ كَٰرِهُونَ

Em yekûlûne bihî cinnetün bel câehüm bil-hakkı veekseruhüm lilhakkı kârihûn.

Yoksa: “Onda bir delilik var mı?" diyorlar. Hayır! O, onlara hakkı getirdi. Ama onların çoğu haktan hoşlanmıyorlar.

وَلَوِ ٱتَّبَعَ ٱلْحَقُّ أَهْوَآءَهُمْ لَفَسَدَتِ ٱلسَّمَٰوَٰتُ وَٱلْأَرْضُ وَمَن فِيهِنَّ ۚ بَلْ أَتَيْنَٰهُم بِذِكْرِهِمْ فَهُمْ عَن ذِكْرِهِم مُّعْرِضُونَ

Velevitebeal-hakku ehvâehüm lefesedetis-semâvâtü vel-erdu vemen fîhinne bel eteynâhüm bizikrihim fehüm an zikrihim mü'ridûn.

Eğer hak onların arzularına/hevalarına uysaydı; gökler, yer ve her ikisinin de içindekiler bozulup giderdi. Hayır, biz onlara şan ve şerefleri olan (Kur’an’ı) verdik. Fakat, onlar (Kur'an'ın) zikrinden yüz çeviriyorlar.

أَمْ تَسْـَٔلُهُمْ خَرْجًۭا فَخَرَاجُ رَبِّكَ خَيْرٌۭ ۖ وَهُوَ خَيْرُ ٱلرَّٰزِقِينَ

Em teselühüm harcen feharâcü rabbike hayrun vehüve hayrur-râzikîn.

Yoksa sen onlardan bir ücret mi istiyorsun? Rabbinin ecri çok daha hayırlıdır. Rızık verenlerin en iyisi O’dur.

وَإِنَّكَ لَتَدْعُوهُمْ إِلَىٰ صِرَٰطٍۢ مُّسْتَقِيمٍۢ

Veinneke leted'ûhüm ilâ sırâtın müstekîm.

Aslında sen onları dosdoğru yola çağrıyorsun.

وَإِنَّ ٱلَّذِينَ لَا يُؤْمِنُونَ بِٱلْءَاخِرَةِ عَنِ ٱلصِّرَٰطِ لَنَٰكِبُونَ

Veinnellezîne lâ yü'minûne bil-âhırati anis-sırâtı lenâkibûn.

Fakat, ahirete iman etmeyenler, yoldan sapan kimselerdir.

۞ وَلَوْ رَحِمْنَٰهُمْ وَكَشَفْنَا مَا بِهِم مِّن ضُرٍّۢ لَّلَجُّوا۟ فِى طُغْيَٰنِهِمْ يَعْمَهُونَ

Velev rahimnâhüm vekeşefnâ mâ bihim min durrin leleccû fî tuğyânihim ya'mehûn.

Eğer onlara rahmet edip, başlarındaki sıkıntıyı gidermiş olsaydık bile yine de azgınlıkları içinde bocalayıp dururlardı.

وَلَقَدْ أَخَذْنَٰهُم بِٱلْعَذَابِ فَمَا ٱسْتَكَانُوا۟ لِرَبِّهِمْ وَمَا يَتَضَرَّعُونَ

Velekad ehaznâhüm bil-azâbi femestekânû lirabbihim vemâ yetedarraûn.

Gerçekten biz onları azap ile yakaladık da yine Rablerine boyun eğmediler, O'na dua edip yalvarmadılar.

حَتَّىٰٓ إِذَا فَتَحْنَا عَلَيْهِم بَابًۭا ذَا عَذَابٍۢ شَدِيدٍ إِذَا هُمْ فِيهِ مُبْلِسُونَ

Hattâ izâ fetehnâ aleyhim bâben zâ azâbin şedîdin izâ hüm fîhi müblisûn.

Nihayet üzerlerine azabı çetin bir kapı açdığımız vakit şaşkınlıkla ümitsizliğe düşüverirler.

وَهُوَ ٱلَّذِىٓ أَنشَأَ لَكُمُ ٱلسَّمْعَ وَٱلْأَبْصَٰرَ وَٱلْأَفْـِٔدَةَ ۚ قَلِيلًۭا مَّا تَشْكُرُونَ

Vehüvellezî enşee lekümüs-sem'a vel-ebsâra vel-efidete kalîlen mâ teşkürûn.

Sizin için kulaklar, gözler ve gönüller vareden O’dur. Ne kadar az şükrediyorsunuz!

وَهُوَ ٱلَّذِى ذَرَأَكُمْ فِى ٱلْأَرْضِ وَإِلَيْهِ تُحْشَرُونَ

Vehüvellezî zeraeküm fil-erdı veileyhi tühşerûn.

Sizi yeryüzünde yaratan O’dur. O’nun huzurunda toplanacaksınız.

وَهُوَ ٱلَّذِى يُحْىِۦ وَيُمِيتُ وَلَهُ ٱخْتِلَٰفُ ٱلَّيْلِ وَٱلنَّهَارِ ۚ أَفَلَا تَعْقِلُونَ

Vehüvellezî yühyî veyümîtü velehühtilâfülleyli ven-nâhâri efelâ ta'kılûn.

Dirilten de öldüren de O’dur. Gece ve gündüzün ardarda gelmesi de O’na aittir. Hala, akletmiyor musunuz?

بَلْ قَالُوا۟ مِثْلَ مَا قَالَ ٱلْأَوَّلُونَ

Bel kâlû misle mâ kâlel-evvelûn.

Aksine, evvelkilerin dedikleri gibi dediler:

قَالُوٓا۟ أَءِذَا مِتْنَا وَكُنَّا تُرَابًۭا وَعِظَٰمًا أَءِنَّا لَمَبْعُوثُونَ

Kâlû eizâ mitnâ vekünnâ türâben veizâmen einnâ lemeb'ûsûn.

Ölüp, toprak ve kemik haline geldiğimiz zaman, biz yeniden mi diriltileceğiz? dediler.

لَقَدْ وُعِدْنَا نَحْنُ وَءَابَآؤُنَا هَٰذَا مِن قَبْلُ إِنْ هَٰذَآ إِلَّآ أَسَٰطِيرُ ٱلْأَوَّلِينَ

Lekad vüidnâ nehnü veâbâünâ hâzâ min kablü in hâzâ illâ esâtîrul-evvelîn.

Bu, bize ve babalarımıza daha önce de vaat edilen eskilerin masallarından başka bir şey değildir.

قُل لِّمَنِ ٱلْأَرْضُ وَمَن فِيهَآ إِن كُنتُمْ تَعْلَمُونَ

Kul limenil-erdu vemen fîhâ in küntüm ta'lemûn.

De ki: Yeryüzü ve içindekiler kime aittir, eğer biliyorsanız?

سَيَقُولُونَ لِلَّهِ ۚ قُلْ أَفَلَا تَذَكَّرُونَ

Seyekûlûne lillâhi kul efelâ tezekkerûn.

Allah’a aittir, diyecekler. Hala düşünmez misiniz? de!

قُلْ مَن رَّبُّ ٱلسَّمَٰوَٰتِ ٱلسَّبْعِ وَرَبُّ ٱلْعَرْشِ ٱلْعَظِيمِ

Kul men rabbüs-semâvâtis-seb'i verabbül-arşil-azîm.

Yedi göğün Rabbi ve azim olan arşın Rabbi kimdir? de!

سَيَقُولُونَ لِلَّهِ ۚ قُلْ أَفَلَا تَتَّقُونَ

Seyekûlûne lillâhi kul efelâ tettekûn.

“Allah’tır!” diyecekler. Sakınmıyor musunuz? de.

قُلْ مَنۢ بِيَدِهِۦ مَلَكُوتُ كُلِّ شَىْءٍۢ وَهُوَ يُجِيرُ وَلَا يُجَارُ عَلَيْهِ إِن كُنتُمْ تَعْلَمُونَ

Kul men biyedihî melekûtü külli şey'in vehüve yücîru velâ yücâru aleyhi in küntüm ta'lemûn.

Kimdir, her şeyin mülkiyetini elinde bulunduran? Kimdir, himaye eder ve kendisine karşı kimse himaye edilemez olan? Eğer biliyorsanız söyleyin, de!

سَيَقُولُونَ لِلَّهِ ۚ قُلْ فَأَنَّىٰ تُسْحَرُونَ

Seyekûlûne lillâhi kul feennâ tüsharûn.

“Allah’tır” diyecekler. Öyleyse nasıl olup da büyüye kapılıp, aldatılıyorsunuz de!

بَلْ أَتَيْنَٰهُم بِٱلْحَقِّ وَإِنَّهُمْ لَكَٰذِبُونَ

Bel eteynâhüm bil-hakkı veinnehüm lekâzibûn.

Doğrusu onlara hak olanı getirdik, fakat onlar yalancıdırlar.

مَا ٱتَّخَذَ ٱللَّهُ مِن وَلَدٍۢ وَمَا كَانَ مَعَهُۥ مِنْ إِلَٰهٍ ۚ إِذًۭا لَّذَهَبَ كُلُّ إِلَٰهٍۭ بِمَا خَلَقَ وَلَعَلَا بَعْضُهُمْ عَلَىٰ بَعْضٍۢ ۚ سُبْحَٰنَ ٱللَّهِ عَمَّا يَصِفُونَ

Metehazellâhü min veledin vemâ kâne meahû min ilâhin izen lezehebe küllü ilâhin bimâ haleka velealâ ba'duhüm alâ ba'dın sübhânellâhi ammâ yesıfûn.

Allah, çocuk edinmedi. O’nun yanında başka bir (hak) ilah yoktur. Eğer olsaydı, her ilah yarattığı ile gider ve elbette biri, diğerine üstün gelirdi. Allah, vasfettikleri (batıl) sıfatlardan münezzehtir.

عَٰلِمِ ٱلْغَيْبِ وَٱلشَّهَٰدَةِ فَتَعَٰلَىٰ عَمَّا يُشْرِكُونَ

Âlimil-ğaybi veş-şâhâdeti feteâlâ ammâ yüşrikûn.

O, gizliyi de açığı da bilendir, onların koştukları şirklerden çok yücedir.

قُل رَّبِّ إِمَّا تُرِيَنِّى مَا يُوعَدُونَ

Kul rabbi immâ türiyennî mâ yûadûn.

De ki: Rabbim, onlara vaat edileni eğer bana göstereceksen;

رَبِّ فَلَا تَجْعَلْنِى فِى ٱلْقَوْمِ ٱلظَّٰلِمِينَ

Rabbi felâ tec'alnî fil-kavmiz-zâlimîn.

Rabbim, o zaman beni zalim toplum içinde bulundurma!

وَإِنَّا عَلَىٰٓ أَن نُّرِيَكَ مَا نَعِدُهُمْ لَقَٰدِرُونَ

Veinnâ alâ en nüriyeke mâ neidühüm lekâdirûn.

Şüphesiz biz, onlara vaat ettiğimiz (azabı) sana göstermeye kadiriz.

ٱدْفَعْ بِٱلَّتِى هِىَ أَحْسَنُ ٱلسَّيِّئَةَ ۚ نَحْنُ أَعْلَمُ بِمَا يَصِفُونَ

İdfa' billetî hiye ehsenüs-seyyiete nehnü a'lemü bimâ yesıfûn.

Sen, kötülüğü en güzel ile sav. Onların nitelemekte olduklarını biz, çok daha iyi biliriz.

وَقُل رَّبِّ أَعُوذُ بِكَ مِنْ هَمَزَٰتِ ٱلشَّيَٰطِينِ

Vekul rabbi eûzü bike min hemezâtiş-şeyâtîn.

Ve de ki:Rabbim, şeytanların vesveselerinden, kışkırtmalarından sana sığınırım!

وَأَعُوذُ بِكَ رَبِّ أَن يَحْضُرُونِ

Veeûzü bike rabbi en yehdurûn.

Şeytanların yanımda hazır bulunmalarından da sana sığınırım Rabbim!

حَتَّىٰٓ إِذَا جَآءَ أَحَدَهُمُ ٱلْمَوْتُ قَالَ رَبِّ ٱرْجِعُونِ

Hattâ izâ câe ehadehümül-mevtü kâle rabbirciûn.

Onlardan birine ölüm gelince; Rabbim, beni geri döndür der.

لَعَلِّىٓ أَعْمَلُ صَٰلِحًۭا فِيمَا تَرَكْتُ ۚ كَلَّآ ۚ إِنَّهَا كَلِمَةٌ هُوَ قَآئِلُهَا ۖ وَمِن وَرَآئِهِم بَرْزَخٌ إِلَىٰ يَوْمِ يُبْعَثُونَ

Leallî a'melü sâlihan fîmâ teraktü kellâ innehâ kelimetün hüve kâilühâ vemin verâihim berzehun ilâ yevmi yüb'asûn.

Belki ben, terkettiğim salih amelleri yaparım. Asla, o sadece söyleyenin söylediği (faydasız) bir sözüdür. Onların arkalarında yeniden diriltilecekeri güne kadar bir berzah/ perde vardır.

فَإِذَا نُفِخَ فِى ٱلصُّورِ فَلَآ أَنسَابَ بَيْنَهُمْ يَوْمَئِذٍۢ وَلَا يَتَسَآءَلُونَ

Feizâ nüfiha fis-sûri felâ ensâbe beynehüm yevmeizin velâ yetesâelûn.

Sûr’a üflendiği zaman, işte o gün, aralarında soy bağı kalmaz, birbirlerine birşey de soramazlar.

فَمَن ثَقُلَتْ مَوَٰزِينُهُۥ فَأُو۟لَٰٓئِكَ هُمُ ٱلْمُفْلِحُونَ

Femen sekulet mevâzînühû feülâike hümül-müflihûn.

Kimlerin tartıları ağır gelirse, işte onlar kurtuluşa ermişlerdir.

وَمَنْ خَفَّتْ مَوَٰزِينُهُۥ فَأُو۟لَٰٓئِكَ ٱلَّذِينَ خَسِرُوٓا۟ أَنفُسَهُمْ فِى جَهَنَّمَ خَٰلِدُونَ

Vemen haffet mevâzînühû feülâikellezîne hasirû enfüsehüm fî cehenneme hâlidûn.

Kimlerin de tartıları hafif gelirse, işte onlar da kendilerini hüsrana uğratanlardır, Cehennem'de ebedi kalacaklardır.

تَلْفَحُ وُجُوهَهُمُ ٱلنَّارُ وَهُمْ فِيهَا كَٰلِحُونَ

Telfehü vücûhehümün-nâru vehüm fîhâ kâlihûn.

Ateş onların yüzlerini bürüyüp, yakar ve (dudakları da yanar da) dişleri sırıtıp öylece kalır.

أَلَمْ تَكُنْ ءَايَٰتِى تُتْلَىٰ عَلَيْكُمْ فَكُنتُم بِهَا تُكَذِّبُونَ

Elem tekün âyâtî tütlâ aleyküm feküntüm bihâ tükezzibûn.

Ayetlerim size okunmamış mıydı? Siz de onları yalanlamamış mıydınız?

قَالُوا۟ رَبَّنَا غَلَبَتْ عَلَيْنَا شِقْوَتُنَا وَكُنَّا قَوْمًۭا ضَآلِّينَ

Kâlû rabbenâ ğalebet aleynâ şikvetünâ vekünnâ kavmen dâllîn.

Onlar da: Rabbimiz! Azgınlığımız bizi yendi ve sapık bir kavim olduk.

رَبَّنَآ أَخْرِجْنَا مِنْهَا فَإِنْ عُدْنَا فَإِنَّا ظَٰلِمُونَ

Rabbenâ ahricnâ minhâ fein udnâ feinnâ zâlimûn.

Rabbimiz! Bizi ateşten çıkar. Eğer (sapıklığa) tekrardan dönersek, biz gerçekten zalimleriz, derler.

قَالَ ٱخْسَـُٔوا۟ فِيهَا وَلَا تُكَلِّمُونِ

Kâlehsev fîhâ velâ tükellimûn.

Allah, aşağılık içinde kalın orada, artık benimle konuşmayın! der.

إِنَّهُۥ كَانَ فَرِيقٌۭ مِّنْ عِبَادِى يَقُولُونَ رَبَّنَآ ءَامَنَّا فَٱغْفِرْ لَنَا وَٱرْحَمْنَا وَأَنتَ خَيْرُ ٱلرَّٰحِمِينَ

İnnehû kâne ferîkun min ibâdî yekûlûne rabbenâ âmennâ feğfir lenâ verhamnâ veente hayrur-râhimîn.

Çünkü kullarımdan bir grup: Rabbimiz, iman ettik, bizi bağışla, bize merhamet et, merhamet edenlerin en hayırlısı sensin, derlerdi.

فَٱتَّخَذْتُمُوهُمْ سِخْرِيًّا حَتَّىٰٓ أَنسَوْكُمْ ذِكْرِى وَكُنتُم مِّنْهُمْ تَضْحَكُونَ

Fettehaztümûhüm sihriyyen hattâ ensevküm zikrî veküntüm minhüm tadhakûn.

Sizse onları alaya aldınız. O kadar ki onlar size beni anmayı unutturdu. Onlara hep gülüyordunuz.

إِنِّى جَزَيْتُهُمُ ٱلْيَوْمَ بِمَا صَبَرُوٓا۟ أَنَّهُمْ هُمُ ٱلْفَآئِزُونَ

İnnî cezeytühümül-yevme bimâ saberû ennehüm hümül-fâizûn.

Bugün sabrettikleri için onları ödüllendirdim. Kurtuluşa ermiş olanlar, işte onlardır.

قَٰلَ كَمْ لَبِثْتُمْ فِى ٱلْأَرْضِ عَدَدَ سِنِينَ

Kâle kem lebistüm fil-erdı adede sinîn.

Yeryüzünde kaç yıl kaldınız? dedi.

قَالُوا۟ لَبِثْنَا يَوْمًا أَوْ بَعْضَ يَوْمٍۢ فَسْـَٔلِ ٱلْعَآدِّينَ

Kâlû lebisnâ yevmen ev ba'da yevmin feselil-âddîn.

Bir gün veya günün bir kısmı kadar kaldık, sayanlara sor, dediler.

قَٰلَ إِن لَّبِثْتُمْ إِلَّا قَلِيلًۭا ۖ لَّوْ أَنَّكُمْ كُنتُمْ تَعْلَمُونَ

Kâle in lebistüm illâ kalîlen lev enneküm küntüm ta'lemûn.

Çok az bir süre kaldınız, dedi. Keşke bilseydiniz.

أَفَحَسِبْتُمْ أَنَّمَا خَلَقْنَٰكُمْ عَبَثًۭا وَأَنَّكُمْ إِلَيْنَا لَا تُرْجَعُونَ

Efehasibtüm ennemâ halaknâküm abesen veenneküm ileynâ lâ türceûn.

Sizi, boş yere yarattığımızı ve bize döndürülmeyeceğinizi mi sandınız?

فَتَعَٰلَى ٱللَّهُ ٱلْمَلِكُ ٱلْحَقُّ ۖ لَآ إِلَٰهَ إِلَّا هُوَ رَبُّ ٱلْعَرْشِ ٱلْكَرِيمِ

Feteâlellâhül-melikül-hakku lâ ilâhe illâ hüve rabbül-arşil-kerîm.

Hak mülk sahibi olan Allah, herşeyden üstündür. Kerim olan arşın Rabbinden başka hak ilah yoktur.

وَمَن يَدْعُ مَعَ ٱللَّهِ إِلَٰهًا ءَاخَرَ لَا بُرْهَٰنَ لَهُۥ بِهِۦ فَإِنَّمَا حِسَابُهُۥ عِندَ رَبِّهِۦٓ ۚ إِنَّهُۥ لَا يُفْلِحُ ٱلْكَٰفِرُونَ

Vemen yed'u meallâhi ilâhen âhara lâ bürhâne lehû bihî feinnemâ hisâbühû inde rabbihî innehû lâ yüflihül-kâfirûn.

Kim Allah ile beraber, hakkında hiçbir delil bulunmayan başka bir ilaha dua/ibadet ederse, onun hesabı ancak Rabbinin katındadır. Çünkü kâfirler kurtuluşa eremez.

وَقُل رَّبِّ ٱغْفِرْ وَٱرْحَمْ وَأَنتَ خَيْرُ ٱلرَّٰحِمِينَ

Vekul rabbiğfir verham veente hayrur-râhimîn.

De ki:Rabbim, bağışla ve merhamet et! Merhametlilerin en hayırlısı sensin!