Şuarâ Sûresi

طسٓمٓ

Tâ Sîn Mîm.

Tâ Sîn Mîm.

تِلْكَ ءَايَٰتُ ٱلْكِتَٰبِ ٱلْمُبِينِ

Tilke âyâtül-kitâbil-mübîn.

Bunlar, apaçık kitabın ayetleridir.

لَعَلَّكَ بَٰخِعٌۭ نَّفْسَكَ أَلَّا يَكُونُوا۟ مُؤْمِنِينَ

Lealleke bâhıun nefseke ellâ yekûnû mü'minîn.

Mümin olmuyorlar diye neredeyse kendini mahvedeceksin.

إِن نَّشَأْ نُنَزِّلْ عَلَيْهِم مِّنَ ٱلسَّمَآءِ ءَايَةًۭ فَظَلَّتْ أَعْنَٰقُهُمْ لَهَا خَٰضِعِينَ

İn neşe' nünezzil aleyhim mines-semâi âyeten fezallet a'nâkuhüm lehâ hâdıîn.

Dilersek, üzerlerine gökten bir ayet/mucize indiririz de boyunları öne eğilip kalır.

وَمَا يَأْتِيهِم مِّن ذِكْرٍۢ مِّنَ ٱلرَّحْمَٰنِ مُحْدَثٍ إِلَّا كَانُوا۟ عَنْهُ مُعْرِضِينَ

Vemâ ye'tîhim min zikrin miner-rahmâni mühdesin illâ kânû anhü mü'ridîn.

Rahman’dan kendilerine öğüt gelmiş olmasın ki, ondan yüz çevirmesinler.

فَقَدْ كَذَّبُوا۟ فَسَيَأْتِيهِمْ أَنۢبَٰٓؤُا۟ مَا كَانُوا۟ بِهِۦ يَسْتَهْزِءُونَ

Fekad kezzebû feseye'tîhim enbâü mâ kânû bihî yestehziûn.

Onlar, yalanladılar; ama alay ettikleri şeyin haberleri onlara gelecektir.

أَوَلَمْ يَرَوْا۟ إِلَى ٱلْأَرْضِ كَمْ أَنۢبَتْنَا فِيهَا مِن كُلِّ زَوْجٍۢ كَرِيمٍ

Evelem yerav ilel-erdı kem enbetnâ fîhâ min külli zevcin kerîm.

Yeryüzüne hiç bakmıyorlar mı? Her çiftten nice hoş bitkiler bitirdik.

إِنَّ فِى ذَٰلِكَ لَءَايَةًۭ ۖ وَمَا كَانَ أَكْثَرُهُم مُّؤْمِنِينَ

İnne fî zâlike leâyeten vemâ kâne ekseruhüm mü'minîn.

İşte bunda da bir ayet vardır. Buna rağmen onların çoğu mümin değillerdir.

وَإِنَّ رَبَّكَ لَهُوَ ٱلْعَزِيزُ ٱلرَّحِيمُ

Veinne rabbeke lehüvel-azîzür-rahîm.

Elbette Rabbin, çok güçlüdür, çok merhametlidir.

وَإِذْ نَادَىٰ رَبُّكَ مُوسَىٰٓ أَنِ ٱئْتِ ٱلْقَوْمَ ٱلظَّٰلِمِينَ

Veiz nâdâ rabbüke mûsâ enitil-kavmez-zâlimîn.

Hani Rabbin, Musa’ya: Zalim kavme git! diye seslenmişti.

قَوْمَ فِرْعَوْنَ ۚ أَلَا يَتَّقُونَ

Kavme fir'avne elâ yettekûn.

Firavun’un kavmine. Onlar hala sakınmayacaklar mı?

قَالَ رَبِّ إِنِّىٓ أَخَافُ أَن يُكَذِّبُونِ

Kâle rabbi innî ehâfü en yükezzibûn.

Rabbim! Beni yalanlamalarından korkuyorum, dedi.

وَيَضِيقُ صَدْرِى وَلَا يَنطَلِقُ لِسَانِى فَأَرْسِلْ إِلَىٰ هَٰرُونَ

Veyedîku sadrî velâ yentaliku lisânî feersil ilâ hârûn.

Göğsüm daralır, dilim açılmaz. Onun için Harun’a da (vahiy) gönder.

وَلَهُمْ عَلَىَّ ذَنۢبٌۭ فَأَخَافُ أَن يَقْتُلُونِ

Velehüm aleyye zenbün feehâfü en yaktülûn.

Üstelik onlara karşı işlediğim bir de suçum var. Beni öldürmelerinden korkarım.

قَالَ كَلَّا ۖ فَٱذْهَبَا بِـَٔايَٰتِنَآ ۖ إِنَّا مَعَكُم مُّسْتَمِعُونَ

Kâle kellâ fezhebâ bâyâtinâ innâ meaküm müstemiûn.

Asla (bunu yapamazlar), dedi. İkiniz, ayetlerimle birlikte gidin. Şüphesiz biz, sizinle beraberiz işitmekteyiz.

فَأْتِيَا فِرْعَوْنَ فَقُولَآ إِنَّا رَسُولُ رَبِّ ٱلْعَٰلَمِينَ

Fe'tiyâ fir'avne fekûlâ innâ rasûlü rabbil-âlemîn.

Firavun’a gidin ve deyin ki: Biz, alemlerin Rabbi (Allah'ın) elçileriyiz.

أَنْ أَرْسِلْ مَعَنَا بَنِىٓ إِسْرَٰٓءِيلَ

En ersil meanâ benî isrâîl.

İsrailoğulları'nı bizimle beraber gönder.

قَالَ أَلَمْ نُرَبِّكَ فِينَا وَلِيدًۭا وَلَبِثْتَ فِينَا مِنْ عُمُرِكَ سِنِينَ

Kâle elem nürabbike fînâ velîden velebiste fînâ min umürike sinîn.

Firavun dedi ki: Çocukken seni içimizde büyütmedik mi? Ömrün boyunca senelerce aramızda kalmadın mı?

وَفَعَلْتَ فَعْلَتَكَ ٱلَّتِى فَعَلْتَ وَأَنتَ مِنَ ٱلْكَٰفِرِينَ

Vefealte fa'letekelletî fealte veente minel-kâfirîn.

Sonunda o yaptığın (cinayeti) yaptın, Sen nankörün birisin!

قَالَ فَعَلْتُهَآ إِذًۭا وَأَنَا۠ مِنَ ٱلضَّآلِّينَ

Kâle fealtühâ izen veenâ mined-dâllîn.

Ben, onu yaptığım zaman dalalet içinde olanlardan biriydim, dedi.

فَفَرَرْتُ مِنكُمْ لَمَّا خِفْتُكُمْ فَوَهَبَ لِى رَبِّى حُكْمًۭا وَجَعَلَنِى مِنَ ٱلْمُرْسَلِينَ

Feferartü minküm lemmâ hıftüküm fevehebe lî rabbî hükmen vecealenî minel-mürselîn.

Sizden korktuğum için de kaçtım. Sonra Rabbim bana hüküm/ilim verdi ve beni rasûllerden kıldı.

وَتِلْكَ نِعْمَةٌۭ تَمُنُّهَا عَلَىَّ أَنْ عَبَّدتَّ بَنِىٓ إِسْرَٰٓءِيلَ

Vetilke ni'metün temünnühâ aleyye en abbedtte benî isrâîl.

Başıma kaktığın bu nimet, (aslında) İsrailoğulları’nı kendine köle edinmendir.

قَالَ فِرْعَوْنُ وَمَا رَبُّ ٱلْعَٰلَمِينَ

Kâle fir'avnü vemâ rabbül-âlemîn.

Firavun dedi ki: Alemlerin Rabbi de nedir?

قَالَ رَبُّ ٱلسَّمَٰوَٰتِ وَٱلْأَرْضِ وَمَا بَيْنَهُمَآ ۖ إِن كُنتُم مُّوقِنِينَ

Kâle rabbüs-semâvâti vel-erdı vemâ beynehümâ in küntüm mûkınîn.

Göklerin, yerin ve aralarındaki her şeyin Rabbi. Eğer yakinen anlayabilirseniz, dedi.

قَالَ لِمَنْ حَوْلَهُۥٓ أَلَا تَسْتَمِعُونَ

Kâle limen havlehû elâ testemiûn.

(Firavun,) Etrafındakilere: Duyuyor musunuz? dedi.

قَالَ رَبُّكُمْ وَرَبُّ ءَابَآئِكُمُ ٱلْأَوَّلِينَ

Kâle rabbüküm verabbü âbâikümül-evvelîn.

Musa:O sizin de Rabbiniz, önceki atalarınızın da Rabbidir, dedi.

قَالَ إِنَّ رَسُولَكُمُ ٱلَّذِىٓ أُرْسِلَ إِلَيْكُمْ لَمَجْنُونٌۭ

Kâle inne rasûlekümüllezî ürsile ileyküm lemecnûn.

(Firavun ise:)Size gönderilen elçi elbette delidir, dedi.

قَالَ رَبُّ ٱلْمَشْرِقِ وَٱلْمَغْرِبِ وَمَا بَيْنَهُمَآ ۖ إِن كُنتُمْ تَعْقِلُونَ

Kâle rabbül-meşrikı vel-mağribi vemâ beynehümâ in küntüm ta'kılûn.

O, doğunun, batının ve arasındakilerin Rabbi’dir, dedi. Eğer aklınızı akleden kimselerseniz (iman edersiniz).

قَالَ لَئِنِ ٱتَّخَذْتَ إِلَٰهًا غَيْرِى لَأَجْعَلَنَّكَ مِنَ ٱلْمَسْجُونِينَ

Kâle leinitehazte ilâhen ğayrî leec'alenneke minel-mescûnîn.

(Firavun) Eğer benden başka bir ilah edinirsen, seni elbette zindana atılanlardan edeceğim! dedi

قَالَ أَوَلَوْ جِئْتُكَ بِشَىْءٍۢ مُّبِينٍۢ

Kâle evelev ci'tüke bişey'in mübîn.

Sana apaçık bir şey getirmiş olsam da mı? dedi.

قَالَ فَأْتِ بِهِۦٓ إِن كُنتَ مِنَ ٱلصَّٰدِقِينَ

Kâle fe'ti bihî in künte mines-sâdikîn.

Haydi doğru söylüyorsan onu getir, bakalım! dedi.

فَأَلْقَىٰ عَصَاهُ فَإِذَا هِىَ ثُعْبَانٌۭ مُّبِينٌۭ

Feelkâ asâhü feizâ hiye sü'bânün mübîn.

Bunun üzerine Musa asasını atmış ve o da hemen apaçık bir yılan oluvermişti.

وَنَزَعَ يَدَهُۥ فَإِذَا هِىَ بَيْضَآءُ لِلنَّٰظِرِينَ

Venezea yedehû feizâ hiye beydâü linnâzırîn.

Elini çekip çıkardı, o da bakanlara bembeyaz oluverdi.

قَالَ لِلْمَلَإِ حَوْلَهُۥٓ إِنَّ هَٰذَا لَسَٰحِرٌ عَلِيمٌۭ

Kâle lilmelei havlehû inne hâzâ lesâhirun alîm.

(Firavun) Etrafındaki ileri gelenlere: “Bu, muhakkak bilgin bir sihirbaz!” dedi.

يُرِيدُ أَن يُخْرِجَكُم مِّنْ أَرْضِكُم بِسِحْرِهِۦ فَمَاذَا تَأْمُرُونَ

Yürîdü en yühriceküm min erdıküm bisihrihî femâzâ te'mürûn.

Sihirleriyle sizi yurdunuzdan çıkarmak istiyor. Ne buyurursunuz?

قَالُوٓا۟ أَرْجِهْ وَأَخَاهُ وَٱبْعَثْ فِى ٱلْمَدَآئِنِ حَٰشِرِينَ

Kâlû ercih veehâhü veb'as fil-medâini hâşirîn.

Onu ve kardeşini beklet. Şehirlere de toplayıcılar gönder, dediler.

يَأْتُوكَ بِكُلِّ سَحَّارٍ عَلِيمٍۢ

Ye'tûke bikülli sehhârin alîm.

Sana bütün bilgiç sihirbazları getirsinler.

فَجُمِعَ ٱلسَّحَرَةُ لِمِيقَٰتِ يَوْمٍۢ مَّعْلُومٍۢ

Fecümias-seharatü limîkâti yevmin ma'lûm.

Sihirbazlar, belli bir günde, belirlenen bir vakitte toplandılar.

وَقِيلَ لِلنَّاسِ هَلْ أَنتُم مُّجْتَمِعُونَ

Vekîle linnâsi hel entüm müctemiûn.

Halka da: “Siz de toplandınız mı?” denildi.

لَعَلَّنَا نَتَّبِعُ ٱلسَّحَرَةَ إِن كَانُوا۟ هُمُ ٱلْغَٰلِبِينَ

Leallenâ nettebius-seharate in kânû hümül-ğâlibîn.

Eğer galip gelen sihirbazlar olursa herhalde biz de onlara uymaya devam ederiz.

فَلَمَّا جَآءَ ٱلسَّحَرَةُ قَالُوا۟ لِفِرْعَوْنَ أَئِنَّ لَنَا لَأَجْرًا إِن كُنَّا نَحْنُ ٱلْغَٰلِبِينَ

Felemmâ câes-seharatü kâlû lifir'avne einne lenâ leecran in künnâ nehnül-ğâlibîn.

Sihirbazlar geldikleri zaman, Firavun’a: Biz galip gelirsek, bize bir ücret var, değil mi? dediler.

قَالَ نَعَمْ وَإِنَّكُمْ إِذًۭا لَّمِنَ ٱلْمُقَرَّبِينَ

Kâle neam veinneküm izen leminel-mükarrabîn.

Evet, dedi. Siz o zaman, bana yakınlaştırılmış kimselerden olacaksınız.

قَالَ لَهُم مُّوسَىٰٓ أَلْقُوا۟ مَآ أَنتُم مُّلْقُونَ

Kâle lehüm mûsâ elkû mâ entüm mülkûn.

Musa sihirbazlara: Ne atacaksanız atın! dedi.

فَأَلْقَوْا۟ حِبَالَهُمْ وَعِصِيَّهُمْ وَقَالُوا۟ بِعِزَّةِ فِرْعَوْنَ إِنَّا لَنَحْنُ ٱلْغَٰلِبُونَ

Feelkav hibâlehüm veisıyyehüm vekâlû biizzeti fir'avne innâ lenehnül-ğâlibûn.

Onlar da, iplerini ve değneklerini attılar ve: Firavun’un izzeti adına (yemin ederek) elbette galip gelecekler bizleriz! dediler.

فَأَلْقَىٰ مُوسَىٰ عَصَاهُ فَإِذَا هِىَ تَلْقَفُ مَا يَأْفِكُونَ

Feelkâ mûsâ asâhü feizâ hiye telkafü mâ ye'fikûn.

Musa da değneğini attığı zaman, onların uydurdukları şeyleri yutmaya başladı.

فَأُلْقِىَ ٱلسَّحَرَةُ سَٰجِدِينَ

Feülkıyes-seharatü sâcidîn.

Bunun üzerine sihirbazlar secdeye kapandılar.

قَالُوٓا۟ ءَامَنَّا بِرَبِّ ٱلْعَٰلَمِينَ

Kâlû âmennâ birabbil-âlemîn.

Alemlerin Rabbine iman ettik, dediler.

رَبِّ مُوسَىٰ وَهَٰرُونَ

Rabbi mûsâ vehârûn.

Musa’nın ve Harun’un Rabbine!

قَالَ ءَامَنتُمْ لَهُۥ قَبْلَ أَنْ ءَاذَنَ لَكُمْ ۖ إِنَّهُۥ لَكَبِيرُكُمُ ٱلَّذِى عَلَّمَكُمُ ٱلسِّحْرَ فَلَسَوْفَ تَعْلَمُونَ ۚ لَأُقَطِّعَنَّ أَيْدِيَكُمْ وَأَرْجُلَكُم مِّنْ خِلَٰفٍۢ وَلَأُصَلِّبَنَّكُمْ أَجْمَعِينَ

Kâle âmentüm lehû kable en âzene leküm innehû lekebîrukümüllezî allemekümüs-sihra felesevfe ta'lemûne leükattıanne eydiyeküm veercüleküm min hılâfin veleüsallibenneküm ecmeîn.

Ben size izin vermeden önce ona iman mı ettiniz? Anlaşıldı ki o, size sihri öğreten büyüğünüzdür. Öyleyse yakında bileceksiniz elleriniz ve ayaklarınızı çaprazlama kestireceğim ve tümünüzü astıracağım! dedi.

قَالُوا۟ لَا ضَيْرَ ۖ إِنَّآ إِلَىٰ رَبِّنَا مُنقَلِبُونَ

Kâlû lâ dayra innâ ilâ rabbinâ münkalibûn.

Onlar da: Bir zararı yok. Zaten Rabbimize döneceğiz.

إِنَّا نَطْمَعُ أَن يَغْفِرَ لَنَا رَبُّنَا خَطَٰيَٰنَآ أَن كُنَّآ أَوَّلَ ٱلْمُؤْمِنِينَ

İnnâ natmeu en yağfira lenâ rabbünâ hatâyânâ en künnâ evvelel-mü'minîn.

İman edenlerin ilki olduğumuz için Rabbimizin günahlarımızı bağışlayacağını umarız.

۞ وَأَوْحَيْنَآ إِلَىٰ مُوسَىٰٓ أَنْ أَسْرِ بِعِبَادِىٓ إِنَّكُم مُّتَّبَعُونَ

Veevhaynâ ilâ mûsâ en esri biibâdî inneküm müttebeûn.

Musa’ya, kullarımı geceleyin yola çıkar. Zira siz mutlaka takip edileceksiniz! diye vahyettik.

فَأَرْسَلَ فِرْعَوْنُ فِى ٱلْمَدَآئِنِ حَٰشِرِينَ

Feersele fir'avnü fil-medâini hâşirîn.

Firavun ise şehirlere toplayıcılar gönderip:

إِنَّ هَٰٓؤُلَآءِ لَشِرْذِمَةٌۭ قَلِيلُونَ

İnne hâülâi leşirzimetün kalîlûn.

Onlar, kuşkusuz, azınlık olan bir topluluktur.

وَإِنَّهُمْ لَنَا لَغَآئِظُونَ

Veinnehüm lenâ leğâizûn.

Onlar bizi kesinlikle öfkelendirmişlerdir

وَإِنَّا لَجَمِيعٌ حَٰذِرُونَ

Veinnâ lecemîun hâzirûn.

Ama biz tedbirli bir toplumuz.

فَأَخْرَجْنَٰهُم مِّن جَنَّٰتٍۢ وَعُيُونٍۢ

Feahracnâhüm min cennâtin veuyûn.

(Allah Teâlâ buyurdu ki): Biz de onları, bahçelerden ve pınarlardan çıkardık.

وَكُنُوزٍۢ وَمَقَامٍۢ كَرِيمٍۢ

Vekünûzin vemekâmin kerîm.

Hazinelerden ve şerefli makamlardan...

كَذَٰلِكَ وَأَوْرَثْنَٰهَا بَنِىٓ إِسْرَٰٓءِيلَ

Kezâlike veevrasnâhâ benî isrâîl.

İşte, bunlara İsrailoğulları'nı mirasçı kıldık.

فَأَتْبَعُوهُم مُّشْرِقِينَ

Feetbeûhüm müşrikîn.

Güneşin doğuşuyla birlikte onların peşine düştüler.

فَلَمَّا تَرَٰٓءَا ٱلْجَمْعَانِ قَالَ أَصْحَٰبُ مُوسَىٰٓ إِنَّا لَمُدْرَكُونَ

Felemmâ terâel-cem'âni kâle ashâbü mûsâ innâ lemüdrakûn.

İki topluluk birbirini görünce, Musa’nın arkadaşları: İşte bize yetiştiler, dediler.

قَالَ كَلَّآ ۖ إِنَّ مَعِىَ رَبِّى سَيَهْدِينِ

Kâle kellâ inne meiye rabbî seyehdîn.

Musa: Hayır, asla! dedi. Çünkü, Rabbim benimle beraberdir ve bana yol gösterecektir.

فَأَوْحَيْنَآ إِلَىٰ مُوسَىٰٓ أَنِ ٱضْرِب بِّعَصَاكَ ٱلْبَحْرَ ۖ فَٱنفَلَقَ فَكَانَ كُلُّ فِرْقٍۢ كَٱلطَّوْدِ ٱلْعَظِيمِ

Feevhaynâ ilâ mûsâ enidrib biasâkel-behra fenfeleka fekâne küllü firkın ket-tavdil-azîm.

İşte o sırada, Musa’ya: Asanı denize vur, diye vahyettik. O, hemen yarıldı ve (on iki yol açıldı) her parçası koca bir dağ gibi oluverdi.

وَأَزْلَفْنَا ثَمَّ ٱلْءَاخَرِينَ

Veezlefnâ semmel-âharîn.

Oraya ötekilerini de yaklaştırdık.

وَأَنجَيْنَا مُوسَىٰ وَمَن مَّعَهُۥٓ أَجْمَعِينَ

Veenceynâ mûsâ vemen meahû ecmeîn.

Musa’yı ve yanındakilerin tümünü kurtardık.

ثُمَّ أَغْرَقْنَا ٱلْءَاخَرِينَ

Sümme ağraknel-âharîn.

Sonra da, arkalarından gelenleri suda boğduk.

إِنَّ فِى ذَٰلِكَ لَءَايَةًۭ ۖ وَمَا كَانَ أَكْثَرُهُم مُّؤْمِنِينَ

İnne fî zâlike leâyeten vemâ kâne ekseruhüm mü'minîn.

Şüphesiz bunda bir “ayet/işaret” vardır. Buna rağmen onların çoğu mümin değillerdir.

وَإِنَّ رَبَّكَ لَهُوَ ٱلْعَزِيزُ ٱلرَّحِيمُ

Veinne rabbeke lehüvel-azîzür-rahîm.

Elbette Rabbin, çok güçlüdür, çok merhametlidir.

وَٱتْلُ عَلَيْهِمْ نَبَأَ إِبْرَٰهِيمَ

Vetlü aleyhim nebee ibrâhîm.

Onlara İbrahim’in haberini de oku!

إِذْ قَالَ لِأَبِيهِ وَقَوْمِهِۦ مَا تَعْبُدُونَ

İz kâle liebîhi vekavmihî mâ ta'büdûn.

Hani, babasına ve halkına: Neye ibadet ediyorsunuz? demişti.

قَالُوا۟ نَعْبُدُ أَصْنَامًۭا فَنَظَلُّ لَهَا عَٰكِفِينَ

Kâlû na'büdü asnâmen fenezallü lehâ âkifîn.

Onlar da: Putlara ibadet ediyoruz, onlara devamlı (ibadet ederek) hiç ayrılmayız, dediler.

قَالَ هَلْ يَسْمَعُونَكُمْ إِذْ تَدْعُونَ

Kâle hel yesmeûneküm iz ted'ûn.

Onlara dua ettiğiniz de sizi işitiyorlar mı? dedi.

أَوْ يَنفَعُونَكُمْ أَوْ يَضُرُّونَ

Ev yenfeûneküm ev yedurrûn.

Ya da size faydaları veya zararları dokunuyor mu?

قَالُوا۟ بَلْ وَجَدْنَآ ءَابَآءَنَا كَذَٰلِكَ يَفْعَلُونَ

Kâlû bel vecednâ âbâenâ kezâlike yef'alûn.

Hayır, dediler. Atalarımızı böyle yapıyor bulduk.

قَالَ أَفَرَءَيْتُم مَّا كُنتُمْ تَعْبُدُونَ

Kâle eferaeytüm mâ küntüm ta'büdûn.

Şimdi gördünüz mü nelere ibadet ettiğinizi? dedi.

أَنتُمْ وَءَابَآؤُكُمُ ٱلْأَقْدَمُونَ

Entüm veâbâükümül-akdemûn.

Sizin ve önceki atalarınızın…

فَإِنَّهُمْ عَدُوٌّۭ لِّىٓ إِلَّا رَبَّ ٱلْعَٰلَمِينَ

Feinnehüm adüvvün lî illâ rabbel-âlemîn.

Alemlerin Rabbi olan (Allah'tan) başka, (ibadet ettiklerininiz) hepsi benim düşmanımdır.

ٱلَّذِى خَلَقَنِى فَهُوَ يَهْدِينِ

Ellezî halekanî fehüve yehdîn.

Beni yaratan ve bana yol gösteren O’dur.

وَٱلَّذِى هُوَ يُطْعِمُنِى وَيَسْقِينِ

Vellezî hüve yüt'imünî veyeskîn.

Beni yediren ve içiren de O’dur.

وَإِذَا مَرِضْتُ فَهُوَ يَشْفِينِ

Veizâ meridtü fehüve yeşfîn.

Hasta olduğumda, bana şifa veren...

وَٱلَّذِى يُمِيتُنِى ثُمَّ يُحْيِينِ

Vellezî yümîtünî sümme yühyîn.

Beni öldürecek olan, sonra yeniden beni diriltecek olan O’dur.

وَٱلَّذِىٓ أَطْمَعُ أَن يَغْفِرَ لِى خَطِيٓـَٔتِى يَوْمَ ٱلدِّينِ

Vellezî atmeu en yağfira lî hatıyetî yevmed-dîn.

Hesap günü günahlarımı bağışlamasını ümit ettiğim de O’dur.

رَبِّ هَبْ لِى حُكْمًۭا وَأَلْحِقْنِى بِٱلصَّٰلِحِينَ

Rabbi heb lî hükmen veelhiknî bis-sâlihîn.

Rabbim bana hüküm/ilim ver ve beni iyiler arasına kat!

وَٱجْعَل لِّى لِسَانَ صِدْقٍۢ فِى ٱلْءَاخِرِينَ

Vec'al lî lisâne sıdkın fil-âhırîn.

Ve beni, sonrakiler içinde “doğrunun dili/doğrulukla anılan” kıl!

وَٱجْعَلْنِى مِن وَرَثَةِ جَنَّةِ ٱلنَّعِيمِ

Vec'alnî min veraseti cennetin-neîm.

Beni Naîm cennetlerinin varislerinden kıl!

وَٱغْفِرْ لِأَبِىٓ إِنَّهُۥ كَانَ مِنَ ٱلضَّآلِّينَ

Veğfir liebî innehû kâne mined-dâllîn.

Babamı da bağışla! Çünkü o, sapıklık içinde olanlardandır.

وَلَا تُخْزِنِى يَوْمَ يُبْعَثُونَ

Velâ tühzinî yevme yüb'asûn.

İnsanların yeniden diriltilecekleri gün beni rezil etme!

يَوْمَ لَا يَنفَعُ مَالٌۭ وَلَا بَنُونَ

Yevme lâ yenfeu mâlün velâ benûn.

O gün, ne mal fayda verir ve ne de çocuklar...

إِلَّا مَنْ أَتَى ٱللَّهَ بِقَلْبٍۢ سَلِيمٍۢ

İllâ men etellâhe bikalbin selîm.

Ancak kişi Allah’a (şirkten) selim olan bir kalp ile gelmiş ola.!

وَأُزْلِفَتِ ٱلْجَنَّةُ لِلْمُتَّقِينَ

Veüzlifetil-cennetü lilmüttekîn.

O gün cennet, takva sahipleri için yaklaştırılmıştır.

وَبُرِّزَتِ ٱلْجَحِيمُ لِلْغَاوِينَ

Vebürrizetil-cehîmü lilğâvîn.

Cehennem de kâfirler için ortaya çıkarı verilir.

وَقِيلَ لَهُمْ أَيْنَ مَا كُنتُمْ تَعْبُدُونَ

Vekîle lehüm eyne mâ küntüm ta'büdûn.

Onlara: Allah’tan başka kendilerine ibadet ettikleriniz hani nerede ?

مِن دُونِ ٱللَّهِ هَلْ يَنصُرُونَكُمْ أَوْ يَنتَصِرُونَ

Min dûnillâhi hel yensurûneküm ev yentesırûn.

Hiç size yardım ediyorlar veya kendilerini kurtarabiliyorlar mı? denilir.

فَكُبْكِبُوا۟ فِيهَا هُمْ وَٱلْغَاوُۥنَ

Fekübkibû fîhâ hüm vel-ğâvûn.

Ve onlar, kâfirlerle birlikte Cehennem'in içine atılır.

وَجُنُودُ إِبْلِيسَ أَجْمَعُونَ

Vecünûdü iblîse ecmeûn.

Ve İblis’in tüm ordusu da.

قَالُوا۟ وَهُمْ فِيهَا يَخْتَصِمُونَ

Kâlû vehüm fîhâ yahtesımûn.

Orada, birbirleriyle çekişerek, şöyle derler:

تَٱللَّهِ إِن كُنَّا لَفِى ضَلَٰلٍۢ مُّبِينٍ

Tallâhi in künnâ lefî dalâlin mübîn.

Vallahi biz, açıkça sapıklıktaydık.

إِذْ نُسَوِّيكُم بِرَبِّ ٱلْعَٰلَمِينَ

İz nüsevvîküm birabbil-âlemîn.

Çünkü sizi alemlerin Rabbi ile eşit tutmuştuk.

وَمَآ أَضَلَّنَآ إِلَّا ٱلْمُجْرِمُونَ

Vemâ edallenâ illel-mücrimûn.

Bizi hep o günahkârlar saptırdı.

فَمَا لَنَا مِن شَٰفِعِينَ

Femâ lenâ min şâfiîn.

Şimdi, bir şefaatçimiz de yok.

وَلَا صَدِيقٍ حَمِيمٍۢ

Velâ sadîkın hamîm.

Sıcak bir dost da yok.

فَلَوْ أَنَّ لَنَا كَرَّةًۭ فَنَكُونَ مِنَ ٱلْمُؤْمِنِينَ

Felev enne lenâ kerraten fenekûne minel-mü'minîn.

Ah keşke bizim için (dünyaya) bir dönüş daha olsa da, müminlerden olsak!

إِنَّ فِى ذَٰلِكَ لَءَايَةًۭ ۖ وَمَا كَانَ أَكْثَرُهُم مُّؤْمِنِينَ

İnne fî zâlike leâyeten vemâ kâne ekseruhüm mü'minîn.

İşte bunda bir ibret vardır. Buna rağmen onların çoğu mümin değillerdir.

وَإِنَّ رَبَّكَ لَهُوَ ٱلْعَزِيزُ ٱلرَّحِيمُ

Veinne rabbeke lehüvel-azîzür-rahîm.

Elbette Rabbin, çok güçlüdür, çok merhametlidir.

كَذَّبَتْ قَوْمُ نُوحٍ ٱلْمُرْسَلِينَ

Kezzebet kavmü nûhin il-mürselîn.

Nuh’un kavmi de elçileri yalanlamıştı.

إِذْ قَالَ لَهُمْ أَخُوهُمْ نُوحٌ أَلَا تَتَّقُونَ

İz kâle lehüm ehûhüm nûhün elâ tettekûn.

Kardeşleri Nuh, onlara şöyle demişti: “Hiç Allah’tan korkmuyor musunuz?

إِنِّى لَكُمْ رَسُولٌ أَمِينٌۭ

İnnî leküm rasûlün emîn.

Ben, sizin için güvenilir bir elçiyim.

فَٱتَّقُوا۟ ٱللَّهَ وَأَطِيعُونِ

Fettekullâhe veetîûn.

Allah’tan korkun ve bana itaat edin.

وَمَآ أَسْـَٔلُكُمْ عَلَيْهِ مِنْ أَجْرٍ ۖ إِنْ أَجْرِىَ إِلَّا عَلَىٰ رَبِّ ٱلْعَٰلَمِينَ

Vemâ eselüküm aleyhi min ecrin in ecriye illâ alâ rabbil-âlemîn.

Buna karşılık sizden bir ücret de istemiyorum. Benim ecrim ancak alemlerin Rabbine aittir.

فَٱتَّقُوا۟ ٱللَّهَ وَأَطِيعُونِ

Fettekullâhe veetîûn.

Allah’tan korkun ve bana itaat edin.

۞ قَالُوٓا۟ أَنُؤْمِنُ لَكَ وَٱتَّبَعَكَ ٱلْأَرْذَلُونَ

Kâlû enü'minü leke vettebeakel-erzelûn.

Sana ayak takımı tabi olmuşken, biz sana inanır mıyız? dediler.

قَالَ وَمَا عِلْمِى بِمَا كَانُوا۟ يَعْمَلُونَ

Kâle vemâ ilmî bimâ kânû ya'melûn.

Onların yaptıkları hakkında bir bilgim yoktur.

إِنْ حِسَابُهُمْ إِلَّا عَلَىٰ رَبِّى ۖ لَوْ تَشْعُرُونَ

İn hisâbühüm illâ alâ rabbî lev teş'urûn.

Onların hesabı ancak Rabbime aittir. Eğer anlarsanız.

وَمَآ أَنَا۠ بِطَارِدِ ٱلْمُؤْمِنِينَ

Vemâ enâ bitâridil-mü'minîn.

Ben, müminleri kovacak değilim.

إِنْ أَنَا۠ إِلَّا نَذِيرٌۭ مُّبِينٌۭ

İn enâ illâ nezîrun mübîn.

Ben, ancak apaçık bir uyarıcıyım.

قَالُوا۟ لَئِن لَّمْ تَنتَهِ يَٰنُوحُ لَتَكُونَنَّ مِنَ ٱلْمَرْجُومِينَ

Kâlû lein lem tentehi yânûhü letekûnenne minel-mercûmîn.

Eğer buna son vermezsen ey Nuh! Sen gerçekten taşlanacaklardan olacaksın! dediler.

قَالَ رَبِّ إِنَّ قَوْمِى كَذَّبُونِ

Kâle rabbi inne kavmî kezzebûn.

Rabbim! Kavmim beni yalanladı, dedi.

فَٱفْتَحْ بَيْنِى وَبَيْنَهُمْ فَتْحًۭا وَنَجِّنِى وَمَن مَّعِىَ مِنَ ٱلْمُؤْمِنِينَ

Fefteh beynî vebeynehüm fethan veneccinî vemen meiye minel-mü'minîn.

Artık benimle onların arasında sen hükmünü ver. Beni ve beraberimdeki müminleri kurtar.

فَأَنجَيْنَٰهُ وَمَن مَّعَهُۥ فِى ٱلْفُلْكِ ٱلْمَشْحُونِ

Feenceynâhü vemen meahû fil-fülkil-meşhûn.

Bunun üzerine biz, onu ve yanındakileri o yüklü/dolu gemide kurtuluşa erdirdik.

ثُمَّ أَغْرَقْنَا بَعْدُ ٱلْبَاقِينَ

Sümme ağraknâ ba'dül-bâkîn.

Sonra geride kalanları da suda boğduk.

إِنَّ فِى ذَٰلِكَ لَءَايَةًۭ ۖ وَمَا كَانَ أَكْثَرُهُم مُّؤْمِنِينَ

İnne fî zâlike leâyeten vemâ kâne ekseruhüm mü'minîn.

İşte bunda da bir ayet/ibret vardır. Buna rağmen onların çoğu mümin değillerdir.

وَإِنَّ رَبَّكَ لَهُوَ ٱلْعَزِيزُ ٱلرَّحِيمُ

Veinne rabbeke lehüvel-azîzür-rahîm.

Şüphesiz Rabbin, çok güçlü, çok merhametli olan O’dur.

كَذَّبَتْ عَادٌ ٱلْمُرْسَلِينَ

Kezzebet âdün il-mürselîn.

Ad Kavmi de peygamberleri yalanlamıştı.

إِذْ قَالَ لَهُمْ أَخُوهُمْ هُودٌ أَلَا تَتَّقُونَ

İz kâle lehüm ehûhüm hûdün elâ tettekûn.

Kardeşleri Hûd onlara: Hiç Allah’tan korkmuyor musunuz? demişti.

إِنِّى لَكُمْ رَسُولٌ أَمِينٌۭ

İnnî leküm rasûlün emîn.

Ben sizin için güvenilir bir peygamberim.

فَٱتَّقُوا۟ ٱللَّهَ وَأَطِيعُونِ

Fettekullâhe veetîûn.

Allah’tan korkun ve bana itaat edin.

وَمَآ أَسْـَٔلُكُمْ عَلَيْهِ مِنْ أَجْرٍ ۖ إِنْ أَجْرِىَ إِلَّا عَلَىٰ رَبِّ ٱلْعَٰلَمِينَ

Vemâ eselüküm aleyhi min ecrin in ecriye illâ alâ rabbil-âlemîn.

Buna karşılık sizden bir ücret de istemiyorum. Benim ücretim ancak Alemlerin Rabbine aittir.

أَتَبْنُونَ بِكُلِّ رِيعٍ ءَايَةًۭ تَعْبَثُونَ

Etebnûne bikülli rîin âyeten ta'besûn.

Siz, her tepeye bir alamet bina edip eğlenir misiniz?

وَتَتَّخِذُونَ مَصَانِعَ لَعَلَّكُمْ تَخْلُدُونَ

Vetettehızûne mesânia lealleküm tahlüdûn.

Ebedi kalacağınızı umarak sağlam yapılar mı yapıyorsunuz?

وَإِذَا بَطَشْتُم بَطَشْتُمْ جَبَّارِينَ

Veizâ betaştüm betaştüm cebbârîn.

Yakaladığınız zamanda zorbaca tutuyorsunuz.

فَٱتَّقُوا۟ ٱللَّهَ وَأَطِيعُونِ

Fettekullâhe veetîûn.

Allah’tan korkun ve bana itaat edin.

وَٱتَّقُوا۟ ٱلَّذِىٓ أَمَدَّكُم بِمَا تَعْلَمُونَ

Vettekullezî emeddeküm bimâ ta'lemûn.

Size bildiğiniz şeyleri sunandan korkun!

أَمَدَّكُم بِأَنْعَٰمٍۢ وَبَنِينَ

Emeddeküm bien'âmin vebenîn.

Size hayvanlar ve çocuklar sundu.

وَجَنَّٰتٍۢ وَعُيُونٍ

Vecennâtin veuyûn.

Bahçeler ve pınarlar…

إِنِّىٓ أَخَافُ عَلَيْكُمْ عَذَابَ يَوْمٍ عَظِيمٍۢ

İnnî ehâfü aleyküm azâbe yevmin azîm.

Ben, sizin için büyük bir günün azabından korkuyorum.

قَالُوا۟ سَوَآءٌ عَلَيْنَآ أَوَعَظْتَ أَمْ لَمْ تَكُن مِّنَ ٱلْوَٰعِظِينَ

Kâlû sevâün aleynâ eveazte em lem tekün minel-vâizîn.

Onlar da şöyle dediler:Öğüt versen de vermesen de bizim için birdir.

إِنْ هَٰذَآ إِلَّا خُلُقُ ٱلْأَوَّلِينَ

İn hâzâ illâ hulükul-evvelîn.

Bu, ancak öncekilerin geleneğidir.

وَمَا نَحْنُ بِمُعَذَّبِينَ

Vemâ nehnü bimüazzebîn.

Biz, azaba uğrayacak değiliz.

فَكَذَّبُوهُ فَأَهْلَكْنَٰهُمْ ۗ إِنَّ فِى ذَٰلِكَ لَءَايَةًۭ ۖ وَمَا كَانَ أَكْثَرُهُم مُّؤْمِنِينَ

Fekezzebûhü feehleknâhüm inne fî zâlike leâyeten vemâ kâne ekseruhüm mü'minîn.

Hûd’u yalanladılar. Biz de onları yok ettik. İşte bunda bir ibret vardır. Buna rağmen onların çoğu mümin değillerdir.

وَإِنَّ رَبَّكَ لَهُوَ ٱلْعَزِيزُ ٱلرَّحِيمُ

Veinne rabbeke lehüvel-azîzür-rahîm.

Elbette Rabbin, çok güçlüdür, çok merhametlidir.

كَذَّبَتْ ثَمُودُ ٱلْمُرْسَلِينَ

Kezzebet semûdül-mürselîn.

Semûd Kavmi de peygamberlerini yalanlamıştı.

إِذْ قَالَ لَهُمْ أَخُوهُمْ صَٰلِحٌ أَلَا تَتَّقُونَ

İz kâle lehüm ehûhüm sâlihün elâ tettekûn.

Kardeşleri Salih, onlara: Hiç Allah’tan sakınmıyor musunuz? demişti.

إِنِّى لَكُمْ رَسُولٌ أَمِينٌۭ

İnnî leküm rasûlün emîn.

Ben, sizin için güvenilir bir elçiyim.

فَٱتَّقُوا۟ ٱللَّهَ وَأَطِيعُونِ

Fettekullâhe veetîûn.

Allah’tan sakının ve bana itaat edin.

وَمَآ أَسْـَٔلُكُمْ عَلَيْهِ مِنْ أَجْرٍ ۖ إِنْ أَجْرِىَ إِلَّا عَلَىٰ رَبِّ ٱلْعَٰلَمِينَ

Vemâ eselüküm aleyhi min ecrin in ecriye illâ alâ rabbil-âlemîn.

Bu işe karşılık sizden bir ücret istemiyorum. Benim ecrim ancak alemlerin Rabbine aittir.

أَتُتْرَكُونَ فِى مَا هَٰهُنَآ ءَامِنِينَ

Etütrakûne fî mâ hâhünâ âminîn.

Siz, burada (dünyada) güven içinde mi bırakılacaksınız?

فِى جَنَّٰتٍۢ وَعُيُونٍۢ

Fî cennâtin veuyûn.

Bahçelerde, pınarlarda...

وَزُرُوعٍۢ وَنَخْلٍۢ طَلْعُهَا هَضِيمٌۭ

Vezürûin venahlin tal'uhâ hedîm.

Ekinler ve yumuşak tomurcuklu hurmalıklar içinde…

وَتَنْحِتُونَ مِنَ ٱلْجِبَالِ بُيُوتًۭا فَٰرِهِينَ

Vetenhitûne minel-cibâli büyûten fârihîn.

Dağları oyup, ustalıkla evler yapıyorsunuz.

فَٱتَّقُوا۟ ٱللَّهَ وَأَطِيعُونِ

Fettekullâhe veetîûn.

Artık, Allah’tan korkun ve bana itaat edin.

وَلَا تُطِيعُوٓا۟ أَمْرَ ٱلْمُسْرِفِينَ

Velâ tütîû emral-müsrifîn.

Aşırı olanların emrine uymayın!

ٱلَّذِينَ يُفْسِدُونَ فِى ٱلْأَرْضِ وَلَا يُصْلِحُونَ

Ellezîne yüfsidûne fil-erdı velâ yüslihûn.

Onlar yeryüzünde bozgunculuk yapıyorlar, ıslah etmiyorlar.

قَالُوٓا۟ إِنَّمَآ أَنتَ مِنَ ٱلْمُسَحَّرِينَ

Kâlû innemâ ente minel-müsehharîn.

Sen, ancak büyülenmiş birisin, dediler.

مَآ أَنتَ إِلَّا بَشَرٌۭ مِّثْلُنَا فَأْتِ بِـَٔايَةٍ إِن كُنتَ مِنَ ٱلصَّٰدِقِينَ

Mâ ente illâ beşerun mislünâ fe'ti bâyetin in künte mines-sâdikîn.

Sen de sadece bizim gibi bir insansın. Eğer, sözlerin doğruysa bize bir ayet/ mucize getir bakalım.

قَالَ هَٰذِهِۦ نَاقَةٌۭ لَّهَا شِرْبٌۭ وَلَكُمْ شِرْبُ يَوْمٍۢ مَّعْلُومٍۢ

Kâle hâzihî nâkatün lehâ şirbün veleküm şirbü yevmin ma'lûm.

İşte şu, bir devedir. Su içme hakkı (belli bir gün) onundur, belli bir gün sizindir, dedi.

وَلَا تَمَسُّوهَا بِسُوٓءٍۢ فَيَأْخُذَكُمْ عَذَابُ يَوْمٍ عَظِيمٍۢ

Velâ temessûhâ bisûin feye'huzeküm azâbü yevmin azîm.

Sakın ona bir kötülük etmeyin; yoksa sizi büyük bir günün azabı yakalar.

فَعَقَرُوهَا فَأَصْبَحُوا۟ نَٰدِمِينَ

Feakarûhâ feasbehû nâdimîn.

Buna rağmen kestiler sonra da pişman oldular.

فَأَخَذَهُمُ ٱلْعَذَابُ ۗ إِنَّ فِى ذَٰلِكَ لَءَايَةًۭ ۖ وَمَا كَانَ أَكْثَرُهُم مُّؤْمِنِينَ

Feehazehümül-azâbü inne fî zâlike leâyeten vemâ kâne ekseruhüm mü'minîn.

Çünkü onları azap yakaladı. Bu olayda gerçekten bir ibret vardır. Buna rağmen onların çoğu mümin değillerdir.

وَإِنَّ رَبَّكَ لَهُوَ ٱلْعَزِيزُ ٱلرَّحِيمُ

Veinne rabbeke lehüvel-azîzür-rahîm.

Elbette Rabbin, çok güçlüdür, çok merhametlidir.

كَذَّبَتْ قَوْمُ لُوطٍ ٱلْمُرْسَلِينَ

Kezzebet kavmü lûtın il-mürselîn.

Lut’un kavmi de elçileri yalanlamıştı.

إِذْ قَالَ لَهُمْ أَخُوهُمْ لُوطٌ أَلَا تَتَّقُونَ

İz kâle lehüm ehûhüm lûtun elâ tettekûn.

Kardeşleri Lut onlara: Hiç Allah’tan sakınmıyor musunuz? demişti.

إِنِّى لَكُمْ رَسُولٌ أَمِينٌۭ

İnnî leküm rasûlün emîn.

Ben, sizin için güvenilir bir Rasûlüm.

فَٱتَّقُوا۟ ٱللَّهَ وَأَطِيعُونِ

Fettekullâhe veetîûn.

Allah’tan sakının ve bana itaat edin.

وَمَآ أَسْـَٔلُكُمْ عَلَيْهِ مِنْ أَجْرٍ ۖ إِنْ أَجْرِىَ إِلَّا عَلَىٰ رَبِّ ٱلْعَٰلَمِينَ

Vemâ eselüküm aleyhi min ecrin in ecriye illâ alâ rabbil-âlemîn.

Bu işime karşılık sizden bir ücret istemiyorum. Benim ecrim ancak Alemlerin Rabbi’ne aittir.

أَتَأْتُونَ ٱلذُّكْرَانَ مِنَ ٱلْعَٰلَمِينَ

Ete'tûnez-zükrâne minel-âlemîn.

İnsanların içinde erkeklere mi yanaşıyorsunuz?

وَتَذَرُونَ مَا خَلَقَ لَكُمْ رَبُّكُم مِّنْ أَزْوَٰجِكُم ۚ بَلْ أَنتُمْ قَوْمٌ عَادُونَ

Vetezerûne mâ haleka leküm rabbüküm min ezvâciküm bel entüm kavmün âdûn.

Rabbinizin, sizin için yarattığı eşlerinizi bırakıp da.. Gerçekten siz, haddi aşan bir topluluksunuz.

قَالُوا۟ لَئِن لَّمْ تَنتَهِ يَٰلُوطُ لَتَكُونَنَّ مِنَ ٱلْمُخْرَجِينَ

Kâlû lein lem tentehi yâlûtu letekûnenne minel-mühracîn.

Ey Lut! Eğer son vermezsen, elbette sürülüp çıkarılanlardan olacaksın, dediler.

قَالَ إِنِّى لِعَمَلِكُم مِّنَ ٱلْقَالِينَ

Kâle innî liameliküm minel-kâlîn.

Ben sizin yaptıklarınızdan buğzedenlerdenim dedi.

رَبِّ نَجِّنِى وَأَهْلِى مِمَّا يَعْمَلُونَ

Rabbi neccinî veehlî mimmâ ya'melûn.

Rabbim! Beni ve ailemi onların yaptıklarından kurtar.

فَنَجَّيْنَٰهُ وَأَهْلَهُۥٓ أَجْمَعِينَ

Fenecceynâhü veehlehû ecmeîn.

Onu ve tüm ailesini kurtardık.

إِلَّا عَجُوزًۭا فِى ٱلْغَٰبِرِينَ

İllâ acûzen fil-ğâbirîn.

Sadece geride kalanlar içindeki (hanımı olan) bir kocakarı hariç.

ثُمَّ دَمَّرْنَا ٱلْءَاخَرِينَ

Sümme demmernel-âharîn.

Sonra, diğerlerini yerle bir ettik.

وَأَمْطَرْنَا عَلَيْهِم مَّطَرًۭا ۖ فَسَآءَ مَطَرُ ٱلْمُنذَرِينَ

Veemtarnâ aleyhim metaran fesâe metarul-münzerîn.

Üzerlerine şiddetli bir yağmur yağdırdık. Uyarılanların yağmuru ne kötüdür.

إِنَّ فِى ذَٰلِكَ لَءَايَةًۭ ۖ وَمَا كَانَ أَكْثَرُهُم مُّؤْمِنِينَ

İnne fî zâlike leâyeten vemâ kâne ekseruhüm mü'minîn.

İşte bunda da bir ayet/ibret vardır. Buna rağmen onların çoğu mümin değillerdir.

وَإِنَّ رَبَّكَ لَهُوَ ٱلْعَزِيزُ ٱلرَّحِيمُ

Veinne rabbeke lehüvel-azîzür-rahîm.

Elbette Rabbin, çok güçlüdür, çok merhametlidir.

كَذَّبَ أَصْحَٰبُ لْـَٔيْكَةِ ٱلْمُرْسَلِينَ

Kezzebe ashâbü leyketil-mürselîn.

Eyke halkı da peygamberleri (Şuayb'ı) yalanlamıştı.

إِذْ قَالَ لَهُمْ شُعَيْبٌ أَلَا تَتَّقُونَ

İz kâle lehüm şüaybün elâ tettekûn.

Şuayb onlara: Hiç Allah’tan sakınmıyor musunuz? demişti.

إِنِّى لَكُمْ رَسُولٌ أَمِينٌۭ

İnnî leküm rasûlün emîn.

Ben, sizin için güvenilir bir Rasûlüm.

فَٱتَّقُوا۟ ٱللَّهَ وَأَطِيعُونِ

Fettekullâhe veetîûn.

Allah’tan sakının ve bana itaat edin.

وَمَآ أَسْـَٔلُكُمْ عَلَيْهِ مِنْ أَجْرٍ ۖ إِنْ أَجْرِىَ إِلَّا عَلَىٰ رَبِّ ٱلْعَٰلَمِينَ

Vemâ eselüküm aleyhi min ecrin in ecriye illâ alâ rabbil-âlemîn.

Bu işime karşılık sizden bir ücret istemiyorum. Benim ecrim ancak alemlerin Rabbine aittir.

۞ أَوْفُوا۟ ٱلْكَيْلَ وَلَا تَكُونُوا۟ مِنَ ٱلْمُخْسِرِينَ

Evful-keyle velâ tekûnû minel-mühsirîn.

Ölçüyü tam tutun. Eksik tartanlardan olmayın.

وَزِنُوا۟ بِٱلْقِسْطَاسِ ٱلْمُسْتَقِيمِ

Vezinû bil-kıstâsil-müstekîm.

Dosdoğru terazi ile tartın.

وَلَا تَبْخَسُوا۟ ٱلنَّاسَ أَشْيَآءَهُمْ وَلَا تَعْثَوْا۟ فِى ٱلْأَرْضِ مُفْسِدِينَ

Velâ tebhasun-nâse eşyâehüm velâ ta'sev fil-erdı müfsidîn.

İnsanların eşyalarını değerinden düşürmeyin. Yeryüzünde bozgunculuk yaparak karışıklık çıkarmayın.

وَٱتَّقُوا۟ ٱلَّذِى خَلَقَكُمْ وَٱلْجِبِلَّةَ ٱلْأَوَّلِينَ

Vettekullezî halekaküm vel-cibilletel-evvelîn.

Sizi ve daha önceki nesilleri yaratandan sakının

قَالُوٓا۟ إِنَّمَآ أَنتَ مِنَ ٱلْمُسَحَّرِينَ

Kâlû innemâ ente minel-müsehharîn.

Sen, ancak büyülenmiş bir adamsın, dediler.

وَمَآ أَنتَ إِلَّا بَشَرٌۭ مِّثْلُنَا وَإِن نَّظُنُّكَ لَمِنَ ٱلْكَٰذِبِينَ

Vemâ ente illâ beşerun mislünâ vein nezunnüke leminel-kâzibîn.

Sen, sadece bizim gibi bir insansın. Gerçekten senin yalancı olduğunu sanıyoruz.

فَأَسْقِطْ عَلَيْنَا كِسَفًۭا مِّنَ ٱلسَّمَآءِ إِن كُنتَ مِنَ ٱلصَّٰدِقِينَ

Feeskıt aleynâ kisefen mines-semâi in künte mines-sâdikîn.

Eğer, doğru söylüyorsan haydi üzerimize gökten bir parça düşürüver.

قَالَ رَبِّىٓ أَعْلَمُ بِمَا تَعْمَلُونَ

Kâle rabbî a'lemü bimâ ta'melûn.

Sizin yaptıklarınızı Rabbim çok iyi biliyor, dedi.

فَكَذَّبُوهُ فَأَخَذَهُمْ عَذَابُ يَوْمِ ٱلظُّلَّةِ ۚ إِنَّهُۥ كَانَ عَذَابَ يَوْمٍ عَظِيمٍ

Fekezzebûhü feehazehüm azâbü yevmiz-zulleti innehû kâne azâbe yevmin azîm.

Onu yalanlamışlardı da, onları (azapla dolu) gölgeli bir günün azabı yakalamıştı. O, büyük günün azabı idi.

إِنَّ فِى ذَٰلِكَ لَءَايَةًۭ ۖ وَمَا كَانَ أَكْثَرُهُم مُّؤْمِنِينَ

İnne fî zâlike leâyeten vemâ kâne ekseruhüm mü'minîn.

İşte bu olayda da bir ayet/ ibret vardır. Buna rağmen onların çoğu mümin değillerdir.

وَإِنَّ رَبَّكَ لَهُوَ ٱلْعَزِيزُ ٱلرَّحِيمُ

Veinne rabbeke lehüvel-azîzür-rahîm.

Elbette Rabbin, çok güçlüdür, çok merhametlidir.

وَإِنَّهُۥ لَتَنزِيلُ رَبِّ ٱلْعَٰلَمِينَ

Veinnehû letenzîlü rabbil-âlemîn.

Şüphesiz bu (Kur'an), alemlerin Rabbinin indirmesidir.

نَزَلَ بِهِ ٱلرُّوحُ ٱلْأَمِينُ

Nezele bihir-rûhül-emîn.

O'nu Ruhu'l-Emîn/Cebrail indirdi.

عَلَىٰ قَلْبِكَ لِتَكُونَ مِنَ ٱلْمُنذِرِينَ

Alâ kalbike litekûne minel-münzirîn.

Uyarıcılardan olman için senin kalbine.

بِلِسَانٍ عَرَبِىٍّۢ مُّبِينٍۢ

Bilisânin arabiyyin mübîn.

Apaçık Arapça ile…

وَإِنَّهُۥ لَفِى زُبُرِ ٱلْأَوَّلِينَ

Veinnehû lefî zübüril-evvelîn.

O, önceki kitaplarda da (vardır).

أَوَلَمْ يَكُن لَّهُمْ ءَايَةً أَن يَعْلَمَهُۥ عُلَمَٰٓؤُا۟ بَنِىٓ إِسْرَٰٓءِيلَ

Evelem yekün lehüm âyeten en ya'lemehû ulemâü benî isrâîl.

İsrailoğulları’nın bilginlerinin onu bilmeleri, onlar için bir ayet/delil değil midir?

وَلَوْ نَزَّلْنَٰهُ عَلَىٰ بَعْضِ ٱلْأَعْجَمِينَ

Velev nezzelnâhü alâ ba'dıl-a'cemîn.

Eğer onu Arapça bilmeyenlerden birine indirseydik.

فَقَرَأَهُۥ عَلَيْهِم مَّا كَانُوا۟ بِهِۦ مُؤْمِنِينَ

Fekaraehû aleyhim mâ kânû bihî mü'minîn.

O da onlara (Kur'an'ı Arapça) okusaydı, yine de ona inanmazlardı.

كَذَٰلِكَ سَلَكْنَٰهُ فِى قُلُوبِ ٱلْمُجْرِمِينَ

Kezâlike seleknâhü fî kulûbil-mücrimîn.

İşte böylece onu suçluların kalbine sokarız da…

لَا يُؤْمِنُونَ بِهِۦ حَتَّىٰ يَرَوُا۟ ٱلْعَذَابَ ٱلْأَلِيمَ

Lâ yü'minûne bihî hattâ yeravül-azâbel-elîm.

Acıklı azabı görünceye kadar yine de ona iman etmezler.

فَيَأْتِيَهُم بَغْتَةًۭ وَهُمْ لَا يَشْعُرُونَ

Feye'tiyehüm bağteten vehüm lâ yeş'urûn.

O azap, onlara farkında olmadıkları bir anda ansızın gelir.

فَيَقُولُوا۟ هَلْ نَحْنُ مُنظَرُونَ

Feyekûlû hel nehnü münzarûn.

İşte o zaman: Acaba bize biraz daha süre tanınır mı? derler.

أَفَبِعَذَابِنَا يَسْتَعْجِلُونَ

Efebiazâbinâ yesta'cilûn.

Oysa onlar, bir an önce azabımız için acele etmiyorlar mıydı?

أَفَرَءَيْتَ إِن مَّتَّعْنَٰهُمْ سِنِينَ

Eferaeyte in metta'nâhüm sinîn.

Gördün mü onları senelerce nimetlendirsek,

ثُمَّ جَآءَهُم مَّا كَانُوا۟ يُوعَدُونَ

Sümme câehüm mâ kânû yûadûn.

Sonra da onlara vaat edilen azap gelse.

مَآ أَغْنَىٰ عَنْهُم مَّا كَانُوا۟ يُمَتَّعُونَ

Mâ ağnâ anhüm mâ kânû yümetteûn.

İçinde bulundukları nimetler onlara hiç yarar sağlamayacaktır.

وَمَآ أَهْلَكْنَا مِن قَرْيَةٍ إِلَّا لَهَا مُنذِرُونَ

Vemâ ehleknâ min karyetin illâ lehâ münzirûn.

Biz, hiçbir memleketi uyarıcılar göndermedikçe helâk etmedik.

ذِكْرَىٰ وَمَا كُنَّا ظَٰلِمِينَ

Zikrâ vemâ künnâ zâlimîn.

Bu, bir hatırlatmadır. Biz zalimler değiliz.

وَمَا تَنَزَّلَتْ بِهِ ٱلشَّيَٰطِينُ

Vemâ tenezzelet bihiş-şeyâtîn.

Kur’an’ı şeytanlar indirmedi.

وَمَا يَنۢبَغِى لَهُمْ وَمَا يَسْتَطِيعُونَ

Vemâ yenbeğî lehüm vemâ yestetîûn.

Bu onlara düşmez, buna güçleri de yetmez.

إِنَّهُمْ عَنِ ٱلسَّمْعِ لَمَعْزُولُونَ

İnnehüm anis-sem'i lema'zûlûn.

Çünkü onlar, vahyi dinlemekten uzak tutulmuşlardır.

فَلَا تَدْعُ مَعَ ٱللَّهِ إِلَٰهًا ءَاخَرَ فَتَكُونَ مِنَ ٱلْمُعَذَّبِينَ

Felâ ted'u meallâhi ilâhen âhara fetekûne minel-müazzebîn.

Allah ile beraber başka bir ilaha dua etme, yoksa azap görenlerden olursun.

وَأَنذِرْ عَشِيرَتَكَ ٱلْأَقْرَبِينَ

Veenzir aşîratekel-akrabîn.

En yakın akrabalarını uyar.

وَٱخْفِضْ جَنَاحَكَ لِمَنِ ٱتَّبَعَكَ مِنَ ٱلْمُؤْمِنِينَ

Vehfid cenâhake limenitebeake minel-mü'minîn.

Sana tabi olan müminlere (merhamet) kanadını indir.

فَإِنْ عَصَوْكَ فَقُلْ إِنِّى بَرِىٓءٌۭ مِّمَّا تَعْمَلُونَ

Fein asavke fekul innî berîün mimmâ ta'melûn.

Eğer sana isyan ederlerse, ben sizin yaptıklarınızdan uzağım, de.

وَتَوَكَّلْ عَلَى ٱلْعَزِيزِ ٱلرَّحِيمِ

Vetevekkel alel-azîzir-rahîm.

Çok güçlü, çok merhametli olan Allah’a tevekkül et.

ٱلَّذِى يَرَىٰكَ حِينَ تَقُومُ

Ellezî yerâke hîne tekûm.

218-219 O, seni (namaza) kalktığın zaman da; secde edenler arasında (onlarla birlikte rukü, secde… ile) hareket etmeni de görür.

وَتَقَلُّبَكَ فِى ٱلسَّٰجِدِينَ

Vetekallübeke fis-sâcidîn.

218-219 O, seni (namaza) kalktığın zaman da; secde edenler arasında (onlarla birlikte rukü, secde… ile) hareket etmeni de görür.

إِنَّهُۥ هُوَ ٱلسَّمِيعُ ٱلْعَلِيمُ

İnnehû hüves-semîul-alîm.

Çünkü o her şeyi işitendir, bilendir.

هَلْ أُنَبِّئُكُمْ عَلَىٰ مَن تَنَزَّلُ ٱلشَّيَٰطِينُ

Hel ünebbiüküm alâ men tenezzelüş-şeyâtîn.

Şeytanların kime indiğini size haber vereyim mi?

تَنَزَّلُ عَلَىٰ كُلِّ أَفَّاكٍ أَثِيمٍۢ

Tenezzelü alâ külli effâkin esîm.

Onlar, her yalancıya, günahkâra inerler.

يُلْقُونَ ٱلسَّمْعَ وَأَكْثَرُهُمْ كَٰذِبُونَ

Yülkûnes-sem'a veekseruhüm kâzibûn.

Onlar (şeytanlara) kulak verirler, çoğu zaten yalancıdır.

وَٱلشُّعَرَآءُ يَتَّبِعُهُمُ ٱلْغَاوُۥنَ

Veş-şüarâü yettebiuhümül-ğâvûn.

Şairlere gelince, onlara da azgınlar uyar.

أَلَمْ تَرَ أَنَّهُمْ فِى كُلِّ وَادٍۢ يَهِيمُونَ

Elem tera ennehüm fî külli vâdin yehîmûn.

Bilmez misin ki onlar her vadide şaşkın şaşkın dolaşırlar.

وَأَنَّهُمْ يَقُولُونَ مَا لَا يَفْعَلُونَ

Veennehüm yekûlûne mâ lâ yef'alûn.

Ve yapmadıkları şeyleri söylerler.

إِلَّا ٱلَّذِينَ ءَامَنُوا۟ وَعَمِلُوا۟ ٱلصَّٰلِحَٰتِ وَذَكَرُوا۟ ٱللَّهَ كَثِيرًۭا وَٱنتَصَرُوا۟ مِنۢ بَعْدِ مَا ظُلِمُوا۟ ۗ وَسَيَعْلَمُ ٱلَّذِينَ ظَلَمُوٓا۟ أَىَّ مُنقَلَبٍۢ يَنقَلِبُونَ

İllellezîne âmenû veamilus-sâlihâti vezekerullâhe kesîran ventesarû min ba'di mâ zulimû veseya'lemüllezîne zalemû eyye münkalebin yenkalibûn.

İman eden, salih ameller yapan ve çokça Allah’a zikreden, zulme uğradıkları zaman (şiirleri ile) savunan (şairler) hariç. Zalimler, hangi dönüşe (hangi akıbete) döndürüleceklerini yakında bileceklerdir.