Kalem Sûresi

نٓ ۚ وَٱلْقَلَمِ وَمَا يَسْطُرُونَ

Nûn vel-kalemi vemâ yesturûn.

Nûn, kaleme ve (onunla) yazdıklarına yemin olsun.

مَآ أَنتَ بِنِعْمَةِ رَبِّكَ بِمَجْنُونٍۢ

Mâ ente bini'meti rabbike bimecnûn.

Sen Rabbinin nimeti sayesinde cinlenmiş değilsin.

وَإِنَّ لَكَ لَأَجْرًا غَيْرَ مَمْنُونٍۢ

Veinne leke leecran ğayra memnûn.

Senin için tükenmez bir ecir vardır.

وَإِنَّكَ لَعَلَىٰ خُلُقٍ عَظِيمٍۢ

Veinneke lealâ hulükın azîm.

Sen, büyük bir ahlak üzeresin.

فَسَتُبْصِرُ وَيُبْصِرُونَ

Fesetübsıru veyübsırûn.

Sen de göreceksin, onlar da görecekler.

بِأَييِّكُمُ ٱلْمَفْتُونُ

Bieyyyikümül-meftûn.

Hanginizin deli olduğunu…

إِنَّ رَبَّكَ هُوَ أَعْلَمُ بِمَن ضَلَّ عَن سَبِيلِهِۦ وَهُوَ أَعْلَمُ بِٱلْمُهْتَدِينَ

İnne rabbeke hüve a'lemü bimen dalle an sebîlihî vehüve a'lemü bil-mühtedîn.

Doğrusu Rabbin, kendi yolundan sapan kişiyi en iyi bilendir, hidayete erenleri de en iyi bilen O'dur.

فَلَا تُطِعِ ٱلْمُكَذِّبِينَ

Felâ tütıil-mükezzibîn.

Sakın yalanlayanlara itaat etme!

وَدُّوا۟ لَوْ تُدْهِنُ فَيُدْهِنُونَ

Veddû lev tüdhinü feyüdhinûn.

Onlar ister ki, sen müsamaha gösterip, yumuşak davranasın da onlar da sana yumuşak davransınlar.

وَلَا تُطِعْ كُلَّ حَلَّافٍۢ مَّهِينٍ

Velâ tütı' külle hallâfin mehîn.

Yemin edip duran alçağa itaat etme!

هَمَّازٍۢ مَّشَّآءٍۭ بِنَمِيمٍۢ

Hemmâzin meşşâin binemîm.

Ayıp arayana ve laf götürüp getirene.

مَّنَّاعٍۢ لِّلْخَيْرِ مُعْتَدٍ أَثِيمٍ

Mennâin lilhayri mü'tedin esîm.

İyiliği engelleyene, mütecaviz ve saldırgan günahkâra.

عُتُلٍّۭ بَعْدَ ذَٰلِكَ زَنِيمٍ

Utüllin ba'de zâlike zenîm.

Kabaya, sonra da soysuza.

أَن كَانَ ذَا مَالٍۢ وَبَنِينَ

En kâne zâ mâlin vebenîn.

Mal ve oğul sahibi olması sebebiyle.

إِذَا تُتْلَىٰ عَلَيْهِ ءَايَٰتُنَا قَالَ أَسَٰطِيرُ ٱلْأَوَّلِينَ

İzâ tütlâ aleyhi âyâtünâ kâle esâtîrul-evvelîn.

Ona ayetlerimiz okunduğu zaman: "Eskilerin masalları" der.

سَنَسِمُهُۥ عَلَى ٱلْخُرْطُومِ

Senesimühû alel-hurtûm.

Yakında biz onun burnu üzerine damga vuracağız.

إِنَّا بَلَوْنَٰهُمْ كَمَا بَلَوْنَآ أَصْحَٰبَ ٱلْجَنَّةِ إِذْ أَقْسَمُوا۟ لَيَصْرِمُنَّهَا مُصْبِحِينَ

İnnâ belevnâhüm kemâ belevnâ ashâbel-cenneti iz aksemû leyasrimünnehâ müsbihîn.

Biz onları, sabahleyin meyvelerini toplamaya yemin eden bahçe sahiplerini denediğimiz gibi denedik.

وَلَا يَسْتَثْنُونَ

Velâ yestesnûn.

(İnşaallah diyerek, yeminlerinde) istisnâ da yapmıyorlardı.

فَطَافَ عَلَيْهَا طَآئِفٌۭ مِّن رَّبِّكَ وَهُمْ نَآئِمُونَ

Fetâfe aleyhâ tâifün min rabbike vehüm nâimûn.

Onlar uyurken, Rabbin tarafından bir kuşatıcı (ateş) bahçeyi sarıverdi.

فَأَصْبَحَتْ كَٱلصَّرِيمِ

Feasbehat kes-sarîm.

Ve bahçe kapkara kesildi.

فَتَنَادَوْا۟ مُصْبِحِينَ

Fetenâdev müsbihîn.

Sabahleyin birbirlerine seslendiler:

أَنِ ٱغْدُوا۟ عَلَىٰ حَرْثِكُمْ إِن كُنتُمْ صَٰرِمِينَ

Eniğdû alâ harsiküm in küntüm sârimîn.

Mahsulü toplayacaksanız, erkenden yola çıkın!

فَٱنطَلَقُوا۟ وَهُمْ يَتَخَٰفَتُونَ

Fentalekû vehüm yetehâfetûn.

Diye gizlice konuşarak yola düştüler.

أَن لَّا يَدْخُلَنَّهَا ٱلْيَوْمَ عَلَيْكُم مِّسْكِينٌۭ

En lâ yedhulennehel-yevme aleyküm miskîn.

Sakın bugün hiçbir yoksul oraya yanınıza girmesin, diyerek.

وَغَدَوْا۟ عَلَىٰ حَرْدٍۢ قَٰدِرِينَ

Veğadev alâ hardin kâdirîn.

(Zanlarınca yoksulları) Engellemeye güç yetirenler olarak erkenden gittiler.

فَلَمَّا رَأَوْهَا قَالُوٓا۟ إِنَّا لَضَآلُّونَ

Felemmâ raevhâ kâlû innâ ledâllûn.

Onu gördüklerinde: Yolu şaşırdık, dediler.

بَلْ نَحْنُ مَحْرُومُونَ

Bel nehnü mehrûmûn.

Hayır! Biz mahrum bırakıldık.

قَالَ أَوْسَطُهُمْ أَلَمْ أَقُل لَّكُمْ لَوْلَا تُسَبِّحُونَ

Kâle evsetuhüm elem ekul leküm levlâ tüsebbihûn.

Onların en insaflı olanı: "Ben size (Allah’ı) tesbih etmemiz gerekmez mi, dememiş miydim?" dedi.

قَالُوا۟ سُبْحَٰنَ رَبِّنَآ إِنَّا كُنَّا ظَٰلِمِينَ

Kâlû sübhâne rabbinâ innâ künnâ zâlimîn.

Rabbimizi tesbih ederiz; doğrusu biz (kendi kendimize) zulmedenlerdenmişiz dediler.

فَأَقْبَلَ بَعْضُهُمْ عَلَىٰ بَعْضٍۢ يَتَلَٰوَمُونَ

Feakbele ba'duhüm alâ ba'dın yetelâvemûn.

Başladılar birbirlerini kınamaya.

قَالُوا۟ يَٰوَيْلَنَآ إِنَّا كُنَّا طَٰغِينَ

Kâlû yâveylenâ innâ künnâ tâğîn.

Yazıklar olsun bize, azgınlardan olduk, dediler.

عَسَىٰ رَبُّنَآ أَن يُبْدِلَنَا خَيْرًۭا مِّنْهَآ إِنَّآ إِلَىٰ رَبِّنَا رَٰغِبُونَ

Asâ rabbünâ en yübdilenâ hayran minhâ innâ ilâ rabbinâ râğıbûn.

Belki Rabbimiz bize bundan daha iyisini verir. Biz, ancak Rabbimizden dilemekteyiz.

كَذَٰلِكَ ٱلْعَذَابُ ۖ وَلَعَذَابُ ٱلْءَاخِرَةِ أَكْبَرُ ۚ لَوْ كَانُوا۟ يَعْلَمُونَ

Kezâlikel-azâbü veleazâbül-âhırati ekberu lev kânû ya'lemûn.

İşte azap böyledir. Ahiret azabı daha büyüktür. Bilmiş olsalardı.

إِنَّ لِلْمُتَّقِينَ عِندَ رَبِّهِمْ جَنَّٰتِ ٱلنَّعِيمِ

İnne lilmüttekîne inde rabbihim cennâtin-neîm.

Şüphesiz takva sahipleri için Rableri katında Naim Cennetleri vardır

أَفَنَجْعَلُ ٱلْمُسْلِمِينَ كَٱلْمُجْرِمِينَ

Efenec'alül-müslimîne kel-mücrimîn.

Müslüman olanlarla suçluları (kâfirleri) bir tutar mıyız?

مَا لَكُمْ كَيْفَ تَحْكُمُونَ

Mâ leküm keyfe tehkümûn.

Ne oluyor size? Nasıl hüküm veriyorsunuz?

أَمْ لَكُمْ كِتَٰبٌۭ فِيهِ تَدْرُسُونَ

Em leküm kitâbün fîhi tedrusûn.

Yoksa sizin bir kitabınız var da oradan mı ders alıyorsunuz?

إِنَّ لَكُمْ فِيهِ لَمَا تَخَيَّرُونَ

İnne leküm fîhi lemâ tehayyerûn.

Onda, “Beğendiğiniz her şey sizindir” (diye mi yazılı?).

أَمْ لَكُمْ أَيْمَٰنٌ عَلَيْنَا بَٰلِغَةٌ إِلَىٰ يَوْمِ ٱلْقِيَٰمَةِ ۙ إِنَّ لَكُمْ لَمَا تَحْكُمُونَ

Em leküm eymânün aleynâ bâliğatün ilâ yevmil-kıyâmeti inne leküm lemâ tehkümûn.

Yoksa “Neye hükmederseniz o yerine getirilir” diye kıyamete kadar geçerli olacak, size verilmiş yeminler/sözler mi var?

سَلْهُمْ أَيُّهُم بِذَٰلِكَ زَعِيمٌ

Selhüm eyyühüm bizâlike zeîm.

Onlara sor, hangisi buna kefil olacak?

أَمْ لَهُمْ شُرَكَآءُ فَلْيَأْتُوا۟ بِشُرَكَآئِهِمْ إِن كَانُوا۟ صَٰدِقِينَ

Em lehüm şürakâü felye'tû bişürakâihim in kânû sâdikîn.

Yoksa ortakları mı var onların? Sözlerinde doğru iseler, hadi getirsinler ortaklarını!

يَوْمَ يُكْشَفُ عَن سَاقٍۢ وَيُدْعَوْنَ إِلَى ٱلسُّجُودِ فَلَا يَسْتَطِيعُونَ

Yevme yükşefü an sâkın veyüd'avne iles-sücûdi felâ yestetîûn.

O gün incik açılır ve secdeye davet edilirler; fakat güç getiremezler.

خَٰشِعَةً أَبْصَٰرُهُمْ تَرْهَقُهُمْ ذِلَّةٌۭ ۖ وَقَدْ كَانُوا۟ يُدْعَوْنَ إِلَى ٱلسُّجُودِ وَهُمْ سَٰلِمُونَ

Hâşiaten ebsâruhüm terhekuhüm zilletün vekad kânû yüd'avne iles-sücûdi vehüm sâlimûn.

Gözleri yere yıkılmış, yüzlerini zillet bürümüştür. Oysa onlar, sağ salim iken secdeye çağrılmışlardı.

فَذَرْنِى وَمَن يُكَذِّبُ بِهَٰذَا ٱلْحَدِيثِ ۖ سَنَسْتَدْرِجُهُم مِّنْ حَيْثُ لَا يَعْلَمُونَ

Fezernî vemen yükezzibü bihâzel-hadîsi senestedricühüm min haysü lâ ya'lemûn.

Bu sözü yalan sayanları bana bırak! Onları bilmedikleri bir yerden yavaş yavaş azaba yaklaştıracağız.

وَأُمْلِى لَهُمْ ۚ إِنَّ كَيْدِى مَتِينٌ

Veümlî lehüm inne keydî metîn.

Onlara mühlet veriyorum Çünkü benim tuzağım çok sağlamdır.

أَمْ تَسْـَٔلُهُمْ أَجْرًۭا فَهُم مِّن مَّغْرَمٍۢ مُّثْقَلُونَ

Em teselühüm ecran fehüm min mağramin müskalûn.

Yoksa, onlardan bir ücret istiyorsun da ağır bir borç altındalar mı?

أَمْ عِندَهُمُ ٱلْغَيْبُ فَهُمْ يَكْتُبُونَ

Em indehümül-ğaybü fehüm yektübûn.

Yoksa gayb onların yanında da, onlar mı yazıyorlar?

فَٱصْبِرْ لِحُكْمِ رَبِّكَ وَلَا تَكُن كَصَاحِبِ ٱلْحُوتِ إِذْ نَادَىٰ وَهُوَ مَكْظُومٌۭ

Fesbir lihükmi rabbike velâ tekün kesâhibil-hûti iz nâdâ vehüve mekzûm.

Rabbinin hükmünü sabırla bekle Balık sahibi /Yunus gibi olma Hani O, dertli bir sesle Rabbine seslenmişti.

لَّوْلَآ أَن تَدَٰرَكَهُۥ نِعْمَةٌۭ مِّن رَّبِّهِۦ لَنُبِذَ بِٱلْعَرَآءِ وَهُوَ مَذْمُومٌۭ

Levlâ en tedârakehû ni'metün min rabbihî lenübize bil-arâi vehüve mezmûm.

Rabbinden ona bir nimet erişmiş olmasaydı, kınanmış olarak çıplak bir karaya atılacaktı.

فَٱجْتَبَٰهُ رَبُّهُۥ فَجَعَلَهُۥ مِنَ ٱلصَّٰلِحِينَ

Fectebâhü rabbühû fecealehû mines-sâlihîn.

Rabbi O’nu seçti ve salih kimselerden kıldı.

وَإِن يَكَادُ ٱلَّذِينَ كَفَرُوا۟ لَيُزْلِقُونَكَ بِأَبْصَٰرِهِمْ لَمَّا سَمِعُوا۟ ٱلذِّكْرَ وَيَقُولُونَ إِنَّهُۥ لَمَجْنُونٌۭ

Vein yekâdüllezîne keferû leyüzlikûneke biebsârihim lemmâ semiuz-zikra veyekûlûne innehû lemecnûn.

Kâfir olanlar, zikri işittiklerinde seni neredeyse gözleriyle devireceklerdi: O, kesinlikle delidir, diyorlardı.

وَمَا هُوَ إِلَّا ذِكْرٌۭ لِّلْعَٰلَمِينَ

Vemâ hüve illâ zikrun lil'âlemîn.

Oysa o (Kur’an) alemlere bir uyarı/öğütten başka bir şey değildir.