Hâkka Sûresi

ٱلْحَآقَّةُ

El-hâkkah.

Gerçekleşecek olan.

مَا ٱلْحَآقَّةُ

Mel-hâkkah.

Nedir gerçekleşecek olan?

وَمَآ أَدْرَىٰكَ مَا ٱلْحَآقَّةُ

Vemâ edrâke mel-hâkkah.

Gerçekleşecek olanın ne olduğunu sana bildiren nedir?

كَذَّبَتْ ثَمُودُ وَعَادٌۢ بِٱلْقَارِعَةِ

Kezzebet semûdü veâdün bil-kâriah.

Semud ve Âd halkı (tepelerine) ansızın inecek olanı yalanlamışlardı.

فَأَمَّا ثَمُودُ فَأُهْلِكُوا۟ بِٱلطَّاغِيَةِ

Feemmâ semûdü feühlikû bit-tâğıyeh.

Ama Semud, şiddetli bir çığlık/ses ile helak edilmişti.

وَأَمَّا عَادٌۭ فَأُهْلِكُوا۟ بِرِيحٍۢ صَرْصَرٍ عَاتِيَةٍۢ

Veemmâ âdün feühlikû birîhin sarsarin âtiyeh.

Âd ise kasıp kavuran uğultulu bir rüzgar ile helak edilmişti.

سَخَّرَهَا عَلَيْهِمْ سَبْعَ لَيَالٍۢ وَثَمَٰنِيَةَ أَيَّامٍ حُسُومًۭا فَتَرَى ٱلْقَوْمَ فِيهَا صَرْعَىٰ كَأَنَّهُمْ أَعْجَازُ نَخْلٍ خَاوِيَةٍۢ

Sehharahâ aleyhim seb'a leyâlin vesemâniyete eyyâmin hüsûmen feterel-kavme fîhâ sar'â keennehüm a'câzü nahlin hâviyeh.

Allah, onu yedi gece sekiz gün kesintisiz onların üzerine musallat etmişti. Böylece o kavmin, orada sanki içi kof hurma kütükleriymiş gibi çarpılıp yere yıkıldığını görürdün.

فَهَلْ تَرَىٰ لَهُم مِّنۢ بَاقِيَةٍۢ

Fehel terâ lehüm min bâkıyeh.

Onlardan arta kalan bir şey görüyor musun?

وَجَآءَ فِرْعَوْنُ وَمَن قَبْلَهُۥ وَٱلْمُؤْتَفِكَٰتُ بِٱلْخَاطِئَةِ

Vecâe fir'avnü vemen kablehû vel-mü'tefikâtü bil-hâtıeh.

Firavun (kavmi), ondan öncekiler ve yerle bir olan Lut şehirleri (halkı da hep) o hata ile geldiler.

فَعَصَوْا۟ رَسُولَ رَبِّهِمْ فَأَخَذَهُمْ أَخْذَةًۭ رَّابِيَةً

Feasav rasûle rabbihim feehazehüm ahzeten râbiyeh.

Rablerinin elçisine isyan ettikleri için onları şiddetli bir yakalayışla yakaladı.

إِنَّا لَمَّا طَغَا ٱلْمَآءُ حَمَلْنَٰكُمْ فِى ٱلْجَارِيَةِ

İnnâ lemmâ tağel-mâü hamelnâküm fil-câriyeh.

Sular taştığı zaman sizi gemide biz taşıdık.

لِنَجْعَلَهَا لَكُمْ تَذْكِرَةًۭ وَتَعِيَهَآ أُذُنٌۭ وَٰعِيَةٌۭ

Linec'alehâ leküm tezkiraten veteiyehâ üzünün vâiyeh.

Bunu sizin için bir öğüt kılalım ve anlayışlı kulaklar duysun diye.

فَإِذَا نُفِخَ فِى ٱلصُّورِ نَفْخَةٌۭ وَٰحِدَةٌۭ

Feizâ nüfiha fis-sûri nefhatün vâhideh.

Sûr’a tek bir üfürüşle üfürüldüğü zaman.

وَحُمِلَتِ ٱلْأَرْضُ وَٱلْجِبَالُ فَدُكَّتَا دَكَّةًۭ وَٰحِدَةًۭ

Vehümiletil-erdu vel-cibâlü fedükketâ dekketen vâhideh.

Yeryüzü ve dağlar kaldırılıp tek çarpışla çarpılıp darmadağın edildiği zaman.

فَيَوْمَئِذٍۢ وَقَعَتِ ٱلْوَاقِعَةُ

Feyevmeizin vekaatil-vâkıah.

O gün olacak olur.

وَٱنشَقَّتِ ٱلسَّمَآءُ فَهِىَ يَوْمَئِذٍۢ وَاهِيَةٌۭ

Venşekkatis-semâü fehiye yevmeizin vâhiyeh.

Gök paramparça olur, çünkü o gün zayıf ve güçsüz düşer.

وَٱلْمَلَكُ عَلَىٰٓ أَرْجَآئِهَا ۚ وَيَحْمِلُ عَرْشَ رَبِّكَ فَوْقَهُمْ يَوْمَئِذٍۢ ثَمَٰنِيَةٌۭ

Vel-melekü alâ ercâihâ veyehmilü arşe rabbike fevkahüm yevmeizin semâniyeh.

Melekler ise onun çevresindedirler. Rabbinin Arş’ını ise o gün, onların da üzerinde olan sekizi taşır

يَوْمَئِذٍۢ تُعْرَضُونَ لَا تَخْفَىٰ مِنكُمْ خَافِيَةٌۭ

Yevmeizin tü'radûne lâ tahfâ minküm hâfiyeh.

Siz o gün (hesap için) sunulursunuz; hiç bir sırrınız gizli kalmaz.

فَأَمَّا مَنْ أُوتِىَ كِتَٰبَهُۥ بِيَمِينِهِۦ فَيَقُولُ هَآؤُمُ ٱقْرَءُوا۟ كِتَٰبِيَهْ

Feemmâ men ûtiye kitâbehû biyemînihî feyekûlü hâümükraû kitâbiyeh.

Kimin kitabı sağından verilirse, alın kitabımı okuyun,

إِنِّى ظَنَنتُ أَنِّى مُلَٰقٍ حِسَابِيَهْ

İnnî zanentü ennî mülâkın hisâbiyeh.

Ben zaten bu hesabıma ulaşacağımı biliyordum, der.

فَهُوَ فِى عِيشَةٍۢ رَّاضِيَةٍۢ

Fehüve fî îşetin râdıyeh.

Artık o, hoşnut edici bir hayat içinde.

فِى جَنَّةٍ عَالِيَةٍۢ

Fî cennetin âliyeh.

Yüksek bir cennette.

قُطُوفُهَا دَانِيَةٌۭ

Kutûfühâ dâniyeh.

Meyveleri ise (çok) yakın.

كُلُوا۟ وَٱشْرَبُوا۟ هَنِيٓـًٔۢا بِمَآ أَسْلَفْتُمْ فِى ٱلْأَيَّامِ ٱلْخَالِيَةِ

Külû veşrabû heniyen bimâ esleftüm fil-eyyâmil-hâliyeh.

Yiyin, için afiyet olsun. Bu, geçmiş günlerde yaptıklarınızın sebebiyle (size bahşedilmiştir).

وَأَمَّا مَنْ أُوتِىَ كِتَٰبَهُۥ بِشِمَالِهِۦ فَيَقُولُ يَٰلَيْتَنِى لَمْ أُوتَ كِتَٰبِيَهْ

Veemmâ men ûtiye kitâbehû bişimâlihî feyekûlü yâleytenî lem ûte kitâbiyeh.

Kitabı solundan verilen ise şöyle der: Eyvah, keşke kitabım verilmeseydi.

وَلَمْ أَدْرِ مَا حِسَابِيَهْ

Velem edri mâ hisâbiyeh.

Hesabımı hiç bilmeseydim.

يَٰلَيْتَهَا كَانَتِ ٱلْقَاضِيَةَ

Yâleytehâ kânetil-kâdıyeh.

Keşke (ölüm işimi) bitirmiş olsaydı!

مَآ أَغْنَىٰ عَنِّى مَالِيَهْ ۜ

Mâ ağnâ annî mâliyeh.

Malım bana fayda vermedi.

هَلَكَ عَنِّى سُلْطَٰنِيَهْ

Heleke annî sültâniyeh.

Gücüm, hüccetim yok olup gitti.

خُذُوهُ فَغُلُّوهُ

Huzûhü feğullûh.

Tutun onu, (ellerini boynuna) bağlayın!

ثُمَّ ٱلْجَحِيمَ صَلُّوهُ

Sümmel-cehîme sallûh.

Sonra atın onu ateşe!

ثُمَّ فِى سِلْسِلَةٍۢ ذَرْعُهَا سَبْعُونَ ذِرَاعًۭا فَٱسْلُكُوهُ

Sümme fî silsiletin zer'uhâ seb'ûne zirâan feslükûh.

Sonra da onu yetmiş arşın boyundaki zincire vurun ve sürün.

إِنَّهُۥ كَانَ لَا يُؤْمِنُ بِٱللَّهِ ٱلْعَظِيمِ

İnnehû kâne lâ yü'minü billâhil-azîm.

Çünkü o, yüce Allah’a iman etmiyordu.

وَلَا يَحُضُّ عَلَىٰ طَعَامِ ٱلْمِسْكِينِ

Velâ yehüddu alâ taâmil-miskîn.

Yoksulu yedirmeye teşvik etmiyordu.

فَلَيْسَ لَهُ ٱلْيَوْمَ هَٰهُنَا حَمِيمٌۭ

Feleyse lehül-yevme hâhünâ hamîm.

Bugün onun için hiçbir yakın yoktur.

وَلَا طَعَامٌ إِلَّا مِنْ غِسْلِينٍۢ

Velâ taâmün illâ min ğıslîn.

İrinden başka yiyecek de yoktur.

لَّا يَأْكُلُهُۥٓ إِلَّا ٱلْخَٰطِـُٔونَ

Lâ ye'külühû illel-hâtıvn.

Onu günahkârdan başkası yemez.

فَلَآ أُقْسِمُ بِمَا تُبْصِرُونَ

Felâ üksimü bimâ tübsırûn.

Görebildikleriniz üzerine yemin ederim.

وَمَا لَا تُبْصِرُونَ

Vemâ lâ tübsırûn.

Göremediklerinize de…

إِنَّهُۥ لَقَوْلُ رَسُولٍۢ كَرِيمٍۢ

İnnehû lekavlü rasûlin kerîm.

Şüphesiz o, şerefli bir elçinin sözüdür.

وَمَا هُوَ بِقَوْلِ شَاعِرٍۢ ۚ قَلِيلًۭا مَّا تُؤْمِنُونَ

Vemâ hüve bikavli şâirin kalîlen mâ tü'minûn.

O, bir şair sözü değildir. Ne de az iman ediyorsunuz!

وَلَا بِقَوْلِ كَاهِنٍۢ ۚ قَلِيلًۭا مَّا تَذَكَّرُونَ

Velâ bikavli kâhinin kalîlen mâ tezekkerûn.

O, kâhin sözü de değildir. Ne de az düşünüyorsunuz!

تَنزِيلٌۭ مِّن رَّبِّ ٱلْعَٰلَمِينَ

Tenzîlün min rabbil-âlemîn.

Alemlerin Rabbi tarafından indirilmiştir.

وَلَوْ تَقَوَّلَ عَلَيْنَا بَعْضَ ٱلْأَقَاوِيلِ

Velev tekavvele aleynâ ba'dal-ekâvîl.

Eğer (Peygamber) bize atfen bazı sözler uydurmuş olsaydı;

لَأَخَذْنَا مِنْهُ بِٱلْيَمِينِ

Leehaznâ minhü bil-yemîn.

Elbette onu (boynunun) sağ tarafından kıskıvrak yakalardık.

ثُمَّ لَقَطَعْنَا مِنْهُ ٱلْوَتِينَ

Sümme lekata'nâ minhül-vetîn.

Sonra onun şah damarını elbette keserdik.

فَمَا مِنكُم مِّنْ أَحَدٍ عَنْهُ حَٰجِزِينَ

Femâ minküm min ehadin anhü hâcizîn.

Sizden hiç kimse de buna engel olamazdı.

وَإِنَّهُۥ لَتَذْكِرَةٌۭ لِّلْمُتَّقِينَ

Veinnehû letezkiratün lilmüttekîn.

Şüphesiz o, sakınanlar için bir öğüttür.

وَإِنَّا لَنَعْلَمُ أَنَّ مِنكُم مُّكَذِّبِينَ

Veinnâ lena'lemü enne minküm mükezzibîn.

Elbette biz, biliyoruz ki içinizden yalanlayanlar vardır.

وَإِنَّهُۥ لَحَسْرَةٌ عَلَى ٱلْكَٰفِرِينَ

Veinnehû lehasratün alel-kâfirîn.

O kâfirler için bir hasret/pişmanlıktır.

وَإِنَّهُۥ لَحَقُّ ٱلْيَقِينِ

Veinnehû lehakkul-yekîn.

O, kesin bir gerçektir.

فَسَبِّحْ بِٱسْمِ رَبِّكَ ٱلْعَظِيمِ

Fesebbih bismi rabbikel-azîm.

O halde sen, yüce Rabbinin adı ile tesbih et!