Meâric Sûresi

سَأَلَ سَآئِلٌۢ بِعَذَابٍۢ وَاقِعٍۢ

Seele sâilün biazâbin vâkı'.

Dua eden biri, inecek azap hakkında dua ederek, (onu) istedi.

لِّلْكَٰفِرِينَ لَيْسَ لَهُۥ دَافِعٌۭ

Lilkâfirîne leyse lehû dâfi'.

Kâfirler için onu önleyecek hiç kimse yoktur.

مِّنَ ٱللَّهِ ذِى ٱلْمَعَارِجِ

Minellâhi zil-meâric.

Üstün ve ulu Allah’tan (kimse koruyamaz).

تَعْرُجُ ٱلْمَلَٰٓئِكَةُ وَٱلرُّوحُ إِلَيْهِ فِى يَوْمٍۢ كَانَ مِقْدَارُهُۥ خَمْسِينَ أَلْفَ سَنَةٍۢ

Ta'rucül-melâiketü ver-rûhü ileyhi fî yevmin kâne mikdâruhû hamsîne elfe seneh.

Melekler ve Ruh (Cebrail) süresi elli bin yıl olan bir günde ona yükselirler.

فَٱصْبِرْ صَبْرًۭا جَمِيلًا

Fesbir sabran cemîlâ.

Öyleyse sen, güzel bir sabırla sabret!

إِنَّهُمْ يَرَوْنَهُۥ بَعِيدًۭا

İnnehüm yeravnehû beîdâ.

Onlar bunu uzak görüyorlar.

وَنَرَىٰهُ قَرِيبًۭا

Venerâhü karîbâ.

Biz ise onu yakın görüyoruz

يَوْمَ تَكُونُ ٱلسَّمَآءُ كَٱلْمُهْلِ

Yevme tekûnüs-semâü kel-mühl.

O gün, gök erimiş maden/kurşun gibi olur.

وَتَكُونُ ٱلْجِبَالُ كَٱلْعِهْنِ

Vetekûnül-cibâlü kel-ihn.

Dağlar ise atılmış (uçuşan, hafif) yün gibi olur.

وَلَا يَسْـَٔلُ حَمِيمٌ حَمِيمًۭا

Velâ yeselü hamîmün hamîmâ.

Hiçbir yakın bir yakınını soramaz.

يُبَصَّرُونَهُمْ ۚ يَوَدُّ ٱلْمُجْرِمُ لَوْ يَفْتَدِى مِنْ عَذَابِ يَوْمِئِذٍۭ بِبَنِيهِ

Yübessarûnehüm yeveddül-mücrimü lev yeftedî min azâbi yevmiizin bibenîh.

Birbirlerine gösterilirler. Günahkâr kimse ister ki, o günün azabından (kurtuluş için), oğullarını, fidye olarak vermek ister

وَصَٰحِبَتِهِۦ وَأَخِيهِ

Vesâhibetihî veehîh.

Eşini ve kardeşini.

وَفَصِيلَتِهِ ٱلَّتِى تُـْٔوِيهِ

Vefesîletihilletî tüvîh.

Kendisini barındıran sülâlesini.

وَمَن فِى ٱلْأَرْضِ جَمِيعًۭا ثُمَّ يُنجِيهِ

Vemen fil-erdı cemîan sümme yüncîh.

Ve yeryüzünde bulunan herkesi (fidye olarak vermek ister) ki kendini kurtarabilsin.

كَلَّآ ۖ إِنَّهَا لَظَىٰ

Kellâ innehâ lezâ.

Asla! Şüphesiz o, alevlenen bir ateştir.

نَزَّاعَةًۭ لِّلشَّوَىٰ

Nezzâaten lişşevâ.

Deriyi yakıp kavurur.

تَدْعُوا۟ مَنْ أَدْبَرَ وَتَوَلَّىٰ

Ted'û men edbera vetevellâ.

Çağırır hakka arkasını dönüp, yüz çevireni.

وَجَمَعَ فَأَوْعَىٰٓ

Vecemea feev'â.

Malını toplayıp yığanı…

۞ إِنَّ ٱلْإِنسَٰنَ خُلِقَ هَلُوعًا

İnnel-insâne hulika helûâ.

İnsan aç gözlü ve tez canlı olarak yaratılmıştır.

إِذَا مَسَّهُ ٱلشَّرُّ جَزُوعًۭا

İzâ messehüş-şerru cezûâ.

Kendisine fenalık dokunduğunda sızlanır, feryat eder.

وَإِذَا مَسَّهُ ٱلْخَيْرُ مَنُوعًا

Veizâ messehül-hayru menûâ.

Bir iyilik dokununca da çok cimridir.

إِلَّا ٱلْمُصَلِّينَ

İllel-müsallîn.

Namaz kılanlar böyle değildir.

ٱلَّذِينَ هُمْ عَلَىٰ صَلَاتِهِمْ دَآئِمُونَ

Ellezîne hüm alâ salâtihim dâimûn.

Onlar, namazlarında daimidirler.

وَٱلَّذِينَ فِىٓ أَمْوَٰلِهِمْ حَقٌّۭ مَّعْلُومٌۭ

Vellezîne fî emvâlihim hakkun ma'lûm.

Onların mallarında belli bir hak vardır.

لِّلسَّآئِلِ وَٱلْمَحْرُومِ

Lissâili vel-mehrûm.

İsteyene ve (istemekten utanıp) mahrum kalana.

وَٱلَّذِينَ يُصَدِّقُونَ بِيَوْمِ ٱلدِّينِ

Vellezîne yüsaddikûne biyevmid-dîn.

Onlar hesap gününü tasdik ederler.

وَٱلَّذِينَ هُم مِّنْ عَذَابِ رَبِّهِم مُّشْفِقُونَ

Vellezîne hüm min azâbi rabbihim müşfikûn.

Rablerinin azabından korkarlar.

إِنَّ عَذَابَ رَبِّهِمْ غَيْرُ مَأْمُونٍۢ

İnne azâbe rabbihim ğayru me'mûn.

Gerçekten Rablerinin azabından güvende olunamaz.

وَٱلَّذِينَ هُمْ لِفُرُوجِهِمْ حَٰفِظُونَ

Vellezîne hüm lifürûcihim hâfizûn.

Onlar, mahrem yerlerini koruyan kimselerdir.

إِلَّا عَلَىٰٓ أَزْوَٰجِهِمْ أَوْ مَا مَلَكَتْ أَيْمَٰنُهُمْ فَإِنَّهُمْ غَيْرُ مَلُومِينَ

İllâ alâ ezvâcihim ev mâ meleket eymânühüm feinnehüm ğayru melûmîn.

Ancak eşlerine ve sahip oldukları cariyelerine karşı müstesna. Çünkü onlar kınanmaz.

فَمَنِ ٱبْتَغَىٰ وَرَآءَ ذَٰلِكَ فَأُو۟لَٰٓئِكَ هُمُ ٱلْعَادُونَ

Femenibteğâ verâe zâlike feülâike hümül-âdûn.

Bundan ötesini arayanlar, işte onlar haddi aşmış olanlardır.

وَٱلَّذِينَ هُمْ لِأَمَٰنَٰتِهِمْ وَعَهْدِهِمْ رَٰعُونَ

Vellezîne hüm liemânâtihim veahdihim râûn.

Onlar, emanetlerine ve sözlerine riayet ederler

وَٱلَّذِينَ هُم بِشَهَٰدَٰتِهِمْ قَآئِمُونَ

Vellezîne hüm bişehâdâtihim kâimûn.

Onlar, şahitliklerini doğru olarak yerine getirirler.

وَٱلَّذِينَ هُمْ عَلَىٰ صَلَاتِهِمْ يُحَافِظُونَ

Vellezîne hüm alâ salâtihim yühâfizûn.

Onlar, namazlarını muhafaza ederler.

أُو۟لَٰٓئِكَ فِى جَنَّٰتٍۢ مُّكْرَمُونَ

Ülâike fî cennâtin mükramûn.

Onlar, Cennetlerde ikram olunurlar.

فَمَالِ ٱلَّذِينَ كَفَرُوا۟ قِبَلَكَ مُهْطِعِينَ

Femâlillezîne keferû kıbeleke mühtıîn.

(Ey Rasûl!) O kâfirlere ne oluyor ki, sana doğru koşuyorlar?

عَنِ ٱلْيَمِينِ وَعَنِ ٱلشِّمَالِ عِزِينَ

Anil-yemîni veaniş-şimâli izîn.

Sağdan soldan, bölük bölük gruplar halinde (oturup, seninle konuşuyorlar).

أَيَطْمَعُ كُلُّ ٱمْرِئٍۢ مِّنْهُمْ أَن يُدْخَلَ جَنَّةَ نَعِيمٍۢ

Eyatmeu küllümriin minhüm en yüdhale cennete neîm.

Yoksa onların her biri nimet Cennetlerine mi girdirileceğini ümit ediyor?

كَلَّآ ۖ إِنَّا خَلَقْنَٰهُم مِّمَّا يَعْلَمُونَ

Kellâ innâ halaknâhüm mimmâ ya'lemûn.

Asla! Biz onları bildikleri şeyden yarattık.

فَلَآ أُقْسِمُ بِرَبِّ ٱلْمَشَٰرِقِ وَٱلْمَغَٰرِبِ إِنَّا لَقَٰدِرُونَ

Felâ üksimü birabbil-meşârikı vel-meğâribi innâ lekâdirûn.

Doğuların ve batıların Rabbine yemin ederim ki gücümüz yeter.

عَلَىٰٓ أَن نُّبَدِّلَ خَيْرًۭا مِّنْهُمْ وَمَا نَحْنُ بِمَسْبُوقِينَ

Alâ en nübeddile hayran minhüm vemâ nehnü bimesbûkîn.

Şüphesiz bizim onların yerine daha iyilerini getirmeye... Bizim önümüze de geçilemez.

فَذَرْهُمْ يَخُوضُوا۟ وَيَلْعَبُوا۟ حَتَّىٰ يُلَٰقُوا۟ يَوْمَهُمُ ٱلَّذِى يُوعَدُونَ

Fezerhüm yehûdû veyel'abû hattâ yülâkû yevmehümüllezî yûadûn.

Bırak onları, kendilerine söz verilen gün gelinceye kadar dalıp, oynasınlar!

يَوْمَ يَخْرُجُونَ مِنَ ٱلْأَجْدَاثِ سِرَاعًۭا كَأَنَّهُمْ إِلَىٰ نُصُبٍۢ يُوفِضُونَ

Yevme yahrucûne minel-ecdâsi sirâan keennehüm ilâ nüsubin yûfidûn.

O gün onlar, (dünyada) ilahlara/putlara koştukları gibi kabirlerinden koşarak çıkarlar.

خَٰشِعَةً أَبْصَٰرُهُمْ تَرْهَقُهُمْ ذِلَّةٌۭ ۚ ذَٰلِكَ ٱلْيَوْمُ ٱلَّذِى كَانُوا۟ يُوعَدُونَ

Hâşiaten ebsâruhüm terhekuhüm zilletün zâlikel-yevmüllezî kânû yûadûn.

Gözleri yere yıkılmış, (yüzlerini) zillet bürümüş İşte bu, onlara söz verilen gündür!