Nûh Sûresi

إِنَّآ أَرْسَلْنَا نُوحًا إِلَىٰ قَوْمِهِۦٓ أَنْ أَنذِرْ قَوْمَكَ مِن قَبْلِ أَن يَأْتِيَهُمْ عَذَابٌ أَلِيمٌۭ

İnnâ erselnâ nûhan ilâ kavmihî en enzir kavmeke min kabli en ye'tiyehüm azâbün elîm.

Kendilerine acı bir azap gelmeden önce kavmini uyar diye Nuh’u kavmine göndermiştik.

قَالَ يَٰقَوْمِ إِنِّى لَكُمْ نَذِيرٌۭ مُّبِينٌ

Kâle yâkavmi innî leküm nezîrun mübîn.

Ey kavmim, dedi. Ben, sizin için açık bir uyarıcıyım.

أَنِ ٱعْبُدُوا۟ ٱللَّهَ وَٱتَّقُوهُ وَأَطِيعُونِ

Enibüdullâhe vettekûhü veetîûn.

Allah’a ibadet edin, ondan sakının ve bana itaat edin, diye.

يَغْفِرْ لَكُم مِّن ذُنُوبِكُمْ وَيُؤَخِّرْكُمْ إِلَىٰٓ أَجَلٍۢ مُّسَمًّى ۚ إِنَّ أَجَلَ ٱللَّهِ إِذَا جَآءَ لَا يُؤَخَّرُ ۖ لَوْ كُنتُمْ تَعْلَمُونَ

Yağfir leküm min zünûbiküm veyüehhırküm ilâ ecelin müsemmen inne ecelellâhi izâ câe lâ yüehharu lev küntüm ta'lemûn.

O, sizin günahlarınızı bağışlasın ve belli bir ecele kadar sizi ertelesin. Allah’ın belirlediği ecel gelince artık o geri bırakılmaz, eğer bilmiş olursanız.

قَالَ رَبِّ إِنِّى دَعَوْتُ قَوْمِى لَيْلًۭا وَنَهَارًۭا

Kâle rabbi innî deavtü kavmî leylen venehârâ.

Rabbim, dedi. Ben kavmimi gece gündüz davet ettim.

فَلَمْ يَزِدْهُمْ دُعَآءِىٓ إِلَّا فِرَارًۭا

Felem yezidhüm düâî illâ firârâ.

Davetim onların kaçmasından başka bir şeyi artırmadı.

وَإِنِّى كُلَّمَا دَعَوْتُهُمْ لِتَغْفِرَ لَهُمْ جَعَلُوٓا۟ أَصَٰبِعَهُمْ فِىٓ ءَاذَانِهِمْ وَٱسْتَغْشَوْا۟ ثِيَابَهُمْ وَأَصَرُّوا۟ وَٱسْتَكْبَرُوا۟ ٱسْتِكْبَارًۭا

Veinnî küllemâ deavtühüm litağfira lehüm cealû esâbiahüm fî âzânihim vestağşev siyâbehüm veesarrû vestekberustikbârâ.

Doğrusu ben, senin onları bağışlaman için her davet edişimde, onlar parmaklarını kulaklarına tıkadılar, örtülerini başlarına çektiler, direttiler ve kibirlendikçe kibirlendiler.

ثُمَّ إِنِّى دَعَوْتُهُمْ جِهَارًۭا

Sümme innî deavtühüm cihârâ.

Sonra ben onları açıktan açığa davet ettim.

ثُمَّ إِنِّىٓ أَعْلَنتُ لَهُمْ وَأَسْرَرْتُ لَهُمْ إِسْرَارًۭا

Sümme innî a'lentü lehüm veesrartü lehüm isrârâ.

Sonra onlara açıktan açığa da, gizli gizli de (davet ettim).

فَقُلْتُ ٱسْتَغْفِرُوا۟ رَبَّكُمْ إِنَّهُۥ كَانَ غَفَّارًۭا

Fekultüstağfirû rabbeküm innehû kâne ğaffârâ.

Onlara dedim ki: Rabbinizden bağışlanma dileyin, çünkü o çok bağışlayıcıdır.

يُرْسِلِ ٱلسَّمَآءَ عَلَيْكُم مِّدْرَارًۭا

Yürsilis-semâe aleyküm midrârâ.

Gökten size bol yağmurlar yağdırır.

وَيُمْدِدْكُم بِأَمْوَٰلٍۢ وَبَنِينَ وَيَجْعَل لَّكُمْ جَنَّٰتٍۢ وَيَجْعَل لَّكُمْ أَنْهَٰرًۭا

Veyümdidküm biemvâlin vebenîne veyec'al leküm cennâtin veyec'al leküm enhârâ.

Mallarınızı ve çocuklarınızı çoğaltır, sizin için bahçeler verir, nehirler verir.

مَّا لَكُمْ لَا تَرْجُونَ لِلَّهِ وَقَارًۭا

Mâ leküm lâ tercûne lillâhi vekârâ.

Size ne oluyor da Allah’ın azametini ummuyorsunuz/korkmuyorsunuz?

وَقَدْ خَلَقَكُمْ أَطْوَارًا

Vekad halekaküm atvârâ.

Oysa O, sizi aşamalar halinde yarattı.

أَلَمْ تَرَوْا۟ كَيْفَ خَلَقَ ٱللَّهُ سَبْعَ سَمَٰوَٰتٍۢ طِبَاقًۭا

Elem terav keyfe halekallâhü seb'a semâvâtin tıbâkâ.

Allah’ın yedi göğü üst üste nasıl yarattığını görmüyor musun?

وَجَعَلَ ٱلْقَمَرَ فِيهِنَّ نُورًۭا وَجَعَلَ ٱلشَّمْسَ سِرَاجًۭا

Vecealel-kamera fîhinne nûran vecealeş-şemse sirâcâ.

Onların arasında Ay’a bir nur kılmış, Güneş’i de kandil yapmıştır.

وَٱللَّهُ أَنۢبَتَكُم مِّنَ ٱلْأَرْضِ نَبَاتًۭا

Vallâhü enbeteküm minel-erdı nebâtâ.

Allah sizi bir bitki gibi topraktan yaratmıştır.

ثُمَّ يُعِيدُكُمْ فِيهَا وَيُخْرِجُكُمْ إِخْرَاجًۭا

Sümme yüîdüküm fîhâ veyühricüküm ihrâcâ.

Sonra sizi oraya döndürecek ve tekrar oradan çıkaracaktır.

وَٱللَّهُ جَعَلَ لَكُمُ ٱلْأَرْضَ بِسَاطًۭا

Vallâhü ceale lekümül-erda bisâtâ.

Allah sizin için yeryüzünü döşek kıldı.

لِّتَسْلُكُوا۟ مِنْهَا سُبُلًۭا فِجَاجًۭا

Liteslükû minhâ sübülen ficâcâ.

Geniş yollarında gezip dolaşın diye.

قَالَ نُوحٌۭ رَّبِّ إِنَّهُمْ عَصَوْنِى وَٱتَّبَعُوا۟ مَن لَّمْ يَزِدْهُ مَالُهُۥ وَوَلَدُهُۥٓ إِلَّا خَسَارًۭا

Kâle nûhün rabbi innehüm asavnî vettebeû men lem yezidhü mâlühû veveledühû illâ hasârâ.

Nuh: Rabbim, dedi. Onlar bana isyan ettiler. Malı ve evladı kendisine hüsrandan başka bir şey artırmayan kimseye uydular.

وَمَكَرُوا۟ مَكْرًۭا كُبَّارًۭا

Vemekerû mekran kübbârâ.

Büyük büyük tuzak kurdular.

وَقَالُوا۟ لَا تَذَرُنَّ ءَالِهَتَكُمْ وَلَا تَذَرُنَّ وَدًّۭا وَلَا سُوَاعًۭا وَلَا يَغُوثَ وَيَعُوقَ وَنَسْرًۭا

Vekâlû lâ tezerunne âliheteküm velâ tezerunne vedden velâ süvâan velâ yeğûse veyeûka venesrâ.

Sakın ilahlarınızı bırakmayın! Vedd’i, Suvâ’ı, Yeğûs’u, Yeûk’u ve Nesr’i bırakmayın! dediler.

وَقَدْ أَضَلُّوا۟ كَثِيرًۭا ۖ وَلَا تَزِدِ ٱلظَّٰلِمِينَ إِلَّا ضَلَٰلًۭا

Vekad edallû kesîran velâ tezidiz-zâlimîne illâ dalâlâ.

Ve birçoklarını yoldan saptırdılar. Sen de o zalimlere sapıklıktan başkasını arttırma.

مِّمَّا خَطِيٓـَٰٔتِهِمْ أُغْرِقُوا۟ فَأُدْخِلُوا۟ نَارًۭا فَلَمْ يَجِدُوا۟ لَهُم مِّن دُونِ ٱللَّهِ أَنصَارًۭا

Mimmâ hatıyâtihim üğrikû feüdhılû nâran felem yecidû lehüm min dûnillâhi ensârâ.

Günahlarından dolayı suda boğuldular, ateşe atıldılar. Kendilerine Allah dışında bir yardımcı da bulamadılar.

وَقَالَ نُوحٌۭ رَّبِّ لَا تَذَرْ عَلَى ٱلْأَرْضِ مِنَ ٱلْكَٰفِرِينَ دَيَّارًا

Vekâle nûhün rabbi lâ tezer alel-erdı minel-kâfirîne deyyârâ.

Nuh: Rabbim, dedi. Yeryüzünde dolaşan tek bir kâfir bırakma!

إِنَّكَ إِن تَذَرْهُمْ يُضِلُّوا۟ عِبَادَكَ وَلَا يَلِدُوٓا۟ إِلَّا فَاجِرًۭا كَفَّارًۭا

İnneke in tezerhüm yüdıllû ibâdeke velâ yelidû illâ fâciran keffârâ.

Çünkü eğer onları bırakırsan, senin kullarını saptırırlar ve sadece yoldan çıkmış, kâfir evlat dünyaya getirirler.

رَّبِّ ٱغْفِرْ لِى وَلِوَٰلِدَىَّ وَلِمَن دَخَلَ بَيْتِىَ مُؤْمِنًۭا وَلِلْمُؤْمِنِينَ وَٱلْمُؤْمِنَٰتِ وَلَا تَزِدِ ٱلظَّٰلِمِينَ إِلَّا تَبَارًۢا

Rabbiğfir lî velivâlideyye velimen dehale beytiye mü'minen velilmü'minîne vel-mü'minâti velâ tezidiz-zâlimîne illâ tebârâ.

Rabbim! Beni bağışla! Anamı, babamı ve iman ederek evime giren erkek ve kadın müminleri de. Zalimlerin de ancak helakini arttır.