Sâd Sûresi

صٓ ۚ وَٱلْقُرْءَانِ ذِى ٱلذِّكْرِ

Sâd vel-kur'âni ziz-zikr.

Sâd. Şerefli/öğüt olan Kur’an’a yemin olsun ki!

بَلِ ٱلَّذِينَ كَفَرُوا۟ فِى عِزَّةٍۢ وَشِقَاقٍۢ

Belillezîne keferû fî izzetin veşikâk.

Kâfir olanlar kibir ve ayrılık içindedirler.

كَمْ أَهْلَكْنَا مِن قَبْلِهِم مِّن قَرْنٍۢ فَنَادَوا۟ وَّلَاتَ حِينَ مَنَاصٍۢ

Kem ehleknâ min kablihim min karnin fenâdev velâte hîne menâs.

Onlardan önceki nesillerden nicelerini helak ettik. Feryat ettiler ama vakit kurtuluş/kaçış vakti değildi.

وَعَجِبُوٓا۟ أَن جَآءَهُم مُّنذِرٌۭ مِّنْهُمْ ۖ وَقَالَ ٱلْكَٰفِرُونَ هَٰذَا سَٰحِرٌۭ كَذَّابٌ

Veacibû en câehüm münzirun minhüm vekâlel-kâfirûne hâzâ sâhirun kezzâb.

Aralarından bir uyarıcının gelmesine şaşırdılar. Kâfirler dedi ki: Bu, yalancı bir sihirbaz!

أَجَعَلَ ٱلْءَالِهَةَ إِلَٰهًۭا وَٰحِدًا ۖ إِنَّ هَٰذَا لَشَىْءٌ عُجَابٌۭ

Ecealel-âlihete ilâhen vâhiden inne hâzâ leşey'ün ucâb.

İlahları tek bir ilah mı yaptı? Bu, hayret edilecek bir şeydir.

وَٱنطَلَقَ ٱلْمَلَأُ مِنْهُمْ أَنِ ٱمْشُوا۟ وَٱصْبِرُوا۟ عَلَىٰٓ ءَالِهَتِكُمْ ۖ إِنَّ هَٰذَا لَشَىْءٌۭ يُرَادُ

Ventalekal-meleü minhüm enimşû vesbirû alâ âlihetiküm inne hâzâ leşey'ün yürâd.

Onların ileri gelenleri: Yürüyün, ilahlarınıza bağlılıkta sebat gösterin, sizden istenen şey budur, diye harekete geçtiler.

مَا سَمِعْنَا بِهَٰذَا فِى ٱلْمِلَّةِ ٱلْءَاخِرَةِ إِنْ هَٰذَآ إِلَّا ٱخْتِلَٰقٌ

Mâ semi'nâ bihâzâ fil-milletil-âhırati in hâzâ illehtilâk.

Bunu son dinde de işitmedik, bu sadece bir uydurmadır!

أَءُنزِلَ عَلَيْهِ ٱلذِّكْرُ مِنۢ بَيْنِنَا ۚ بَلْ هُمْ فِى شَكٍّۢ مِّن ذِكْرِى ۖ بَل لَّمَّا يَذُوقُوا۟ عَذَابِ

Eünzile aleyhiz-zikru min beyninâ bel hüm fî şekkin min zikrî bel lemmâ yezûkû azâb.

Kur’an, aramızdan ona mı indirilmiş? Hayır, onlar zikrimden şüphe ediyorlar. Çünkü henüz azabımı tatmadılar!

أَمْ عِندَهُمْ خَزَآئِنُ رَحْمَةِ رَبِّكَ ٱلْعَزِيزِ ٱلْوَهَّابِ

Em indehüm hazâinü rahmeti rabbikel-azîzil-vehhâb.

Yoksa Aziz ve Vehhab olan Rabbinin rahmet hazineleri onların yanında mı?

أَمْ لَهُم مُّلْكُ ٱلسَّمَٰوَٰتِ وَٱلْأَرْضِ وَمَا بَيْنَهُمَا ۖ فَلْيَرْتَقُوا۟ فِى ٱلْأَسْبَٰبِ

Em lehüm mülküs-semâvâti vel-erdı vemâ beynehümâ felyertekû fil-esbâb.

Yoksa, göklerin, yerin ve arasındakilerin mülkü onlara mı ait? Öyle ise sebeplere tutunarak göğe yükselsinler!

جُندٌۭ مَّا هُنَالِكَ مَهْزُومٌۭ مِّنَ ٱلْأَحْزَابِ

Cündün mâ hünâlike mehzûmün minel-ehzâb.

Onlar, çeşitli gruplardan oluşmuş bir ordudur; işte şurada bozguna uğratılacaklardır

كَذَّبَتْ قَبْلَهُمْ قَوْمُ نُوحٍۢ وَعَادٌۭ وَفِرْعَوْنُ ذُو ٱلْأَوْتَادِ

Kezzebet kablehüm kavmü nûhin veâdün vefir'avnü zul-evtâd.

Onlardan önce Nuh, Âd ve kazıklar/üstün güç sahibi Firavun kavmi de yalanlamıştı.

وَثَمُودُ وَقَوْمُ لُوطٍۢ وَأَصْحَٰبُ لْـَٔيْكَةِ ۚ أُو۟لَٰٓئِكَ ٱلْأَحْزَابُ

Vesemûdü vekavmü lûtın veashâbü leyketi ülâikel-ehzâb.

Semud ve Lut’un kavmi de, Eyke halkı da. İşte onlar da birer grup idiler!

إِن كُلٌّ إِلَّا كَذَّبَ ٱلرُّسُلَ فَحَقَّ عِقَابِ

İn küllün illâ kezzeber-rusüle fehakka ikâb.

Hemen hepsi de elçileri yalanladılar da azabımı hak ettiler.

وَمَا يَنظُرُ هَٰٓؤُلَآءِ إِلَّا صَيْحَةًۭ وَٰحِدَةًۭ مَّا لَهَا مِن فَوَاقٍۢ

Vemâ yenzuru hâülâi illâ sayhaten vâhideten mâ lehâ min fevâk.

Bunlar da ancak, bir daha geri dönmeyecek olan tek bir çığlık beklemektedirler.

وَقَالُوا۟ رَبَّنَا عَجِّل لَّنَا قِطَّنَا قَبْلَ يَوْمِ ٱلْحِسَابِ

Vekâlû rabbenâ accil lenâ kıttanâ kable yevmil-hisâb.

Rabbimiz! Bizim payımızı hesap gününden önce ver, dediler.

ٱصْبِرْ عَلَىٰ مَا يَقُولُونَ وَٱذْكُرْ عَبْدَنَا دَاوُۥدَ ذَا ٱلْأَيْدِ ۖ إِنَّهُۥٓ أَوَّابٌ

İsbir alâ mâ yekûlûne vezkür abdenâ dâvûde zel-eydi innehû evvâb.

Onların söylediklerine sabırlı ol. Kulumuz Davud'u, o kuvvet sahibi zatı hatırla. O, hep Allah'a yönelirdi.

إِنَّا سَخَّرْنَا ٱلْجِبَالَ مَعَهُۥ يُسَبِّحْنَ بِٱلْعَشِىِّ وَٱلْإِشْرَاقِ

İnnâ sehharnel-cibâle meahû yüsebbihne bil-aşiyyi vel-işrâk.

Doğrusu biz dağlara boyun eğdirdik, akşam ve sabah onlar kendisiyle (Davud ile) birlikte (Allah'ı) tesbih ederlerdi.

وَٱلطَّيْرَ مَحْشُورَةًۭ ۖ كُلٌّۭ لَّهُۥٓ أَوَّابٌۭ

Vet-tayra mehşûraten küllün lehû evvâb.

Kuşları da toplu olarak (onunla birlikte tesbih ettiler) Hepsi de O'na (Allah'a) dönmüşlerdi.

وَشَدَدْنَا مُلْكَهُۥ وَءَاتَيْنَٰهُ ٱلْحِكْمَةَ وَفَصْلَ ٱلْخِطَابِ

Veşedednâ mülkehû veâteynâhül-hikmete vefaslel-hıtâb.

Onun (Davud'un) mülkünü güçlendirmiştik. Ona hikmeti ve açık/güzel konuşmayı vermiştik

۞ وَهَلْ أَتَىٰكَ نَبَؤُا۟ ٱلْخَصْمِ إِذْ تَسَوَّرُوا۟ ٱلْمِحْرَابَ

Vehel etâke nebeül-hasmi iz tesevverul-mihrâb.

Sana o davacıların haberi gelmedi mi? Hani ma'bed(in duvarın)a tırmanmışlardı.

إِذْ دَخَلُوا۟ عَلَىٰ دَاوُۥدَ فَفَزِعَ مِنْهُمْ ۖ قَالُوا۟ لَا تَخَفْ ۖ خَصْمَانِ بَغَىٰ بَعْضُنَا عَلَىٰ بَعْضٍۢ فَٱحْكُم بَيْنَنَا بِٱلْحَقِّ وَلَا تُشْطِطْ وَٱهْدِنَآ إِلَىٰ سَوَآءِ ٱلصِّرَٰطِ

İz dehalû alâ dâvûde fefezia minhüm kâlû lâ tehaf hasmâni beğâ ba'dunâ alâ ba'dın fehküm beynenâ bil-hakkı velâ tüştıt vehdinâ ilâ sevâis-sırât.

Davud’un yanına girmişlerdi. Davut da onlardan korkmuştu. Korkma, dediler. Birbirinin hakkına saldırmış iki davacıyız. Aramızda hak ile hüküm ver. Zulmetme. Bize doğru yolu göster.

إِنَّ هَٰذَآ أَخِى لَهُۥ تِسْعٌۭ وَتِسْعُونَ نَعْجَةًۭ وَلِىَ نَعْجَةٌۭ وَٰحِدَةٌۭ فَقَالَ أَكْفِلْنِيهَا وَعَزَّنِى فِى ٱلْخِطَابِ

İnne hâzâ ehî lehû tis'un vetis'ûne na'ceten veliye na'cetün vâhidetün fekâle ekfilnîhâ veazzenî fil-hıtâb.

Bu benim kardeşimdir, onun doksan dokuz koyunu, benim ise tek bir koyunum var. “Onu da bana ver” dedi ve konuşmada bana üstün geldi.

قَالَ لَقَدْ ظَلَمَكَ بِسُؤَالِ نَعْجَتِكَ إِلَىٰ نِعَاجِهِۦ ۖ وَإِنَّ كَثِيرًۭا مِّنَ ٱلْخُلَطَآءِ لَيَبْغِى بَعْضُهُمْ عَلَىٰ بَعْضٍ إِلَّا ٱلَّذِينَ ءَامَنُوا۟ وَعَمِلُوا۟ ٱلصَّٰلِحَٰتِ وَقَلِيلٌۭ مَّا هُمْ ۗ وَظَنَّ دَاوُۥدُ أَنَّمَا فَتَنَّٰهُ فَٱسْتَغْفَرَ رَبَّهُۥ وَخَرَّ رَاكِعًۭا وَأَنَابَ ۩

Kâle lekad zalemeke bisüâli na'cetike ilâ niâcihî veinne kesîran minel-huletâi leyebğî ba'duhüm alâ ba'dın illellezîne âmenû veamilus-sâlihâti vekalîlün mâ hüm vezanne dâvûdü ennemâ fetennâhü festağfera rabbehû veharra râkian veenâb.

Davut: Koyununu kendi koyunları arasına katmak istemekle sana haksızlık etmiş. Zaten ortakların çoğu, birbirlerine zulmeder. Ancak iman eden salih amellerde bulunanlar hariç. Bunlar da ne kadar az! Davut, kendisini imtihan ettiğimizi anlamış ve Rabbinden bağışlanma dileyerek secdeye kapanmış ve O’na yönelmişti.

فَغَفَرْنَا لَهُۥ ذَٰلِكَ ۖ وَإِنَّ لَهُۥ عِندَنَا لَزُلْفَىٰ وَحُسْنَ مَـَٔابٍۢ

Feğafernâ lehû zâlike veinne lehû indenâ lezülfâ vehüsne mâb.

İşte böylece biz onu bağışlamıştık. Katımızda onun için bir yakınlık ve varılacak güzel bir yeri vardır.

يَٰدَاوُۥدُ إِنَّا جَعَلْنَٰكَ خَلِيفَةًۭ فِى ٱلْأَرْضِ فَٱحْكُم بَيْنَ ٱلنَّاسِ بِٱلْحَقِّ وَلَا تَتَّبِعِ ٱلْهَوَىٰ فَيُضِلَّكَ عَن سَبِيلِ ٱللَّهِ ۚ إِنَّ ٱلَّذِينَ يَضِلُّونَ عَن سَبِيلِ ٱللَّهِ لَهُمْ عَذَابٌۭ شَدِيدٌۢ بِمَا نَسُوا۟ يَوْمَ ٱلْحِسَابِ

Yâdâvûdü innâ cealnâke halîfeten fil-erdı fehküm beynen-nâsi bil-hakkı velâ tettebiil-hevâ feyüdılleke an sebîlillâhi innellezîne yedıllûne an sebîlillâhi lehüm azâbün şedîdün bimâ nesû yevmel-hisâb.

Ey Davud! Seni yeryüzünde bir halife kıldık. O halde insanlar arasında hak/adaletle hüküm ver. Heva ve hevese uyma, yoksa seni Allah’ın yolundan saptırır. Allah’ın yolundan sapanlara ise hesap gününü unuttukları için şiddetli bir azap vardır.

وَمَا خَلَقْنَا ٱلسَّمَآءَ وَٱلْأَرْضَ وَمَا بَيْنَهُمَا بَٰطِلًۭا ۚ ذَٰلِكَ ظَنُّ ٱلَّذِينَ كَفَرُوا۟ ۚ فَوَيْلٌۭ لِّلَّذِينَ كَفَرُوا۟ مِنَ ٱلنَّارِ

Vemâ halaknes-semâe vel-erda vemâ beynehümâ bâtılen zâlike zannüllezîne keferû feveylün lillezîne keferû minen-nâr.

Göğü, yeri ve ikisi arasındakileri boş yere yaratmadık. Bu, kâfirlerin zannıdır. Vay o kâfirlerin ateşteki haline!

أَمْ نَجْعَلُ ٱلَّذِينَ ءَامَنُوا۟ وَعَمِلُوا۟ ٱلصَّٰلِحَٰتِ كَٱلْمُفْسِدِينَ فِى ٱلْأَرْضِ أَمْ نَجْعَلُ ٱلْمُتَّقِينَ كَٱلْفُجَّارِ

Em nec'alüllezîne âmenû veamilus-sâlihâti kel-müfsidîne fil-erdı em nec'alül-müttekîne kel-füccâr.

Yoksa, iman edip, salih amellerde bulunanları, yeryüzünde bozgunculuk yapanlar gibi mi tutacağız? Yoksa, sakınanları, facirler gibi mi tutacağız?

كِتَٰبٌ أَنزَلْنَٰهُ إِلَيْكَ مُبَٰرَكٌۭ لِّيَدَّبَّرُوٓا۟ ءَايَٰتِهِۦ وَلِيَتَذَكَّرَ أُو۟لُوا۟ ٱلْأَلْبَٰبِ

Kitâbün enzelnâhü ileyke mübârakün liyeddebberû âyâtihî veliyetezekkera ülul-elbâb.

Akıl sahiplerinin, ayetlerini düşünmeleri ve öğüt almaları için sana indirdiğimiz mübarek bir kitaptır.

وَوَهَبْنَا لِدَاوُۥدَ سُلَيْمَٰنَ ۚ نِعْمَ ٱلْعَبْدُ ۖ إِنَّهُۥٓ أَوَّابٌ

Vevehebnâ lidâvûde süleymâne ni'mel-abdü innehû evvâb.

Davud’a Süleyman’ı bağışlamıştık. O, ne güzel bir kuldu. O, Allah’a yönelen/dönen biriydi.

إِذْ عُرِضَ عَلَيْهِ بِٱلْعَشِىِّ ٱلصَّٰفِنَٰتُ ٱلْجِيَادُ

İz urida aleyhi bil-aşiyyis-sâfinâtül-ciyâd.

Öğleden sonra ona üç ayağının üzerine durup bir ayağını kaldırmış çalımlı ve safkan koşu atları sunulmuştu.

فَقَالَ إِنِّىٓ أَحْبَبْتُ حُبَّ ٱلْخَيْرِ عَن ذِكْرِ رَبِّى حَتَّىٰ تَوَارَتْ بِٱلْحِجَابِ

Fekâle innî ehbebtü hübbel-hayri an zikri rabbî hattâ tevârat bil-hicâb.

O da şöyle demişti: Hayrı sevmek beni, Rabbimin zikrinden alıkoydu. Nihayet güneş battı.

رُدُّوهَا عَلَىَّ ۖ فَطَفِقَ مَسْحًۢا بِٱلسُّوقِ وَٱلْأَعْنَاقِ

Ruddûhâ aleyye fetafika meshan bis-sûkı vel-a'nâk.

Onları bana getirin, demiş, (Getirilince) ayaklarını ve boyunlarını kesmeye başladı.

وَلَقَدْ فَتَنَّا سُلَيْمَٰنَ وَأَلْقَيْنَا عَلَىٰ كُرْسِيِّهِۦ جَسَدًۭا ثُمَّ أَنَابَ

Velekad fetennâ süleymâne veelkaynâ alâ kürsiyyihî ceseden sümme enâb.

Andolsun biz Süleyman'ı imtihan ettik. Tahtının üstüne bir ceset bırakıverdik. Sonra tevbe edip bize yöneldi

قَالَ رَبِّ ٱغْفِرْ لِى وَهَبْ لِى مُلْكًۭا لَّا يَنۢبَغِى لِأَحَدٍۢ مِّنۢ بَعْدِىٓ ۖ إِنَّكَ أَنتَ ٱلْوَهَّابُ

Kâle rabbiğfir lî veheb lî mülken lâ yenbeğî liehadin min ba'dî inneke entel-vehhâb.

Rabbim! Beni bağışla ve bana, benden sonra hiç kimseye nasip olmayacak bir hükümranlık ver. Vehhab/bol bol bağışta bulunan şüphesiz sensin!

فَسَخَّرْنَا لَهُ ٱلرِّيحَ تَجْرِى بِأَمْرِهِۦ رُخَآءً حَيْثُ أَصَابَ

Fesehharnâ lehür-rîha tecrî biemrihî ruhâen haysü esâb.

Rüzgarı ona boyun eğdirmiştik. Emri ile dilediği yere yumuşak bir şekilde eserdi.

وَٱلشَّيَٰطِينَ كُلَّ بَنَّآءٍۢ وَغَوَّاصٍۢ

Veş-şeyâtîne külle bennâin veğavvâs.

Dalgıç ve yapı ustası Şeytanları da.

وَءَاخَرِينَ مُقَرَّنِينَ فِى ٱلْأَصْفَادِ

Veâharîne mükarranîne fil-asfâd.

Zincire vurulmuş diğerlerini de...

هَٰذَا عَطَآؤُنَا فَٱمْنُنْ أَوْ أَمْسِكْ بِغَيْرِ حِسَابٍۢ

Hâzâ atâünâ femnün ev emsik biğayri hisâb.

Bu, bizim bağışımızdır. İster ver, ister tut. Bu hesapsızdır.

وَإِنَّ لَهُۥ عِندَنَا لَزُلْفَىٰ وَحُسْنَ مَـَٔابٍۢ

Veinne lehû indenâ lezülfâ vehüsne mâb.

Katımızda onun için bir yakınlık ve varılacak güzel bir yeri vardır.

وَٱذْكُرْ عَبْدَنَآ أَيُّوبَ إِذْ نَادَىٰ رَبَّهُۥٓ أَنِّى مَسَّنِىَ ٱلشَّيْطَٰنُ بِنُصْبٍۢ وَعَذَابٍ

Vezkür abdenâ eyyûbe iz nâdâ rabbehû ennî messeniyeş-şeytânü binüsbin veazâb.

Kulumuz Eyyub’u da an. Hani Rabbine: “Şeytan bana bir yorgunluk ve azap verdi" diye seslenmişti.

ٱرْكُضْ بِرِجْلِكَ ۖ هَٰذَا مُغْتَسَلٌۢ بَارِدٌۭ وَشَرَابٌۭ

Urküd biriclike hâzâ müğteselün bâridün veşerâb.

Ayağınla yere vur. İşte yıkanacak ve içilecek soğuk bir su! demiştik.

وَوَهَبْنَا لَهُۥٓ أَهْلَهُۥ وَمِثْلَهُم مَّعَهُمْ رَحْمَةًۭ مِّنَّا وَذِكْرَىٰ لِأُو۟لِى ٱلْأَلْبَٰبِ

Vevehebnâ lehû ehlehû vemislehüm meahüm rahmeten minnâ vezikrâ liülil-elbâb.

Ona ailesini de bağışlamıştık. Onlarla birlikte bizden bir rahmet ve akıl sahiplerine de bir öğüt olması için bir mislini daha bağışlamıştık.

وَخُذْ بِيَدِكَ ضِغْثًۭا فَٱضْرِب بِّهِۦ وَلَا تَحْنَثْ ۗ إِنَّا وَجَدْنَٰهُ صَابِرًۭا ۚ نِّعْمَ ٱلْعَبْدُ ۖ إِنَّهُۥٓ أَوَّابٌۭ

Vehuz biyedike dığsen fedrib bihî velâ tehnes innâ vecednâhü sâbiran ni'mel-abdü innehû evvâb.

Eline bir demet sap alıp, onunlar vur, yeminini bozma! Biz onu sabırlı bulduk. Ne güzel bir kuldu! Eline bir demet sap alıp onunla vur, yeminini bozma. O, Allah’a yönelen/dönen biriydi.

وَٱذْكُرْ عِبَٰدَنَآ إِبْرَٰهِيمَ وَإِسْحَٰقَ وَيَعْقُوبَ أُو۟لِى ٱلْأَيْدِى وَٱلْأَبْصَٰرِ

Vezkür ibâdenâ ibrâhîme veishâka veya'kûbe ülil-eydî vel-ebsâr.

Güç ve basiret sahibi kullarımız İbrahim, İshak ve Yakub’u da an.

إِنَّآ أَخْلَصْنَٰهُم بِخَالِصَةٍۢ ذِكْرَى ٱلدَّارِ

İnnâ ahlasnâhüm bihâlisatin zikred-dâr.

Biz onları özellikle ahiret yurdunu düşünen ihlaslı kimseler kıldık.

وَإِنَّهُمْ عِندَنَا لَمِنَ ٱلْمُصْطَفَيْنَ ٱلْأَخْيَارِ

Veinnehüm indenâ leminel-müstafeynel-ahyâr.

Çünkü onlar, katımızda seçilmiş ve hayırlı kimselerden idiler.

وَٱذْكُرْ إِسْمَٰعِيلَ وَٱلْيَسَعَ وَذَا ٱلْكِفْلِ ۖ وَكُلٌّۭ مِّنَ ٱلْأَخْيَارِ

Vezkür ismâîle vel-yesea vezel-kifli veküllün minel-ahyâr.

İsamil’i, Elyasa’yı ve Zülkifl’i de an. Hepsi de hayırlı kimselerden idiler.

هَٰذَا ذِكْرٌۭ ۚ وَإِنَّ لِلْمُتَّقِينَ لَحُسْنَ مَـَٔابٍۢ

Hâzâ zikrun veinne lilmüttekîne lehüsne mâb.

Bu bir hatırlatmadır. Allah korkanlar için varılacak güzel bir yer vardır.

جَنَّٰتِ عَدْنٍۢ مُّفَتَّحَةًۭ لَّهُمُ ٱلْأَبْوَٰبُ

Cennâti adnin müfettehaten lehümül-ebvâb.

Kapıları kendilerine açılmış Adn Cennetleri...

مُتَّكِـِٔينَ فِيهَا يَدْعُونَ فِيهَا بِفَٰكِهَةٍۢ كَثِيرَةٍۢ وَشَرَابٍۢ

Müttekîne fîhâ yed'ûne fîhâ bifâkihetin kesîratin veşerâb.

Orada koltuklarına kurulmuşlar, birçok meyve ve içecek isterler.

۞ وَعِندَهُمْ قَٰصِرَٰتُ ٱلطَّرْفِ أَتْرَابٌ

Veindehüm kâsırâtüt-tarfi etrâb.

Yanlarında da gözlerini kendilerine dikmiş yaşıt güzeller vardır.

هَٰذَا مَا تُوعَدُونَ لِيَوْمِ ٱلْحِسَابِ

Hâzâ mâ tûadûne liyevmil-hisâb.

Bu, hesap günü size vadolunanlardır.

إِنَّ هَٰذَا لَرِزْقُنَا مَا لَهُۥ مِن نَّفَادٍ

İnne hâzâ lerizkunâ mâ lehû min nefâd.

İşte bu hiç tükenmeyecek rızıklarımızdır.

هَٰذَا ۚ وَإِنَّ لِلطَّٰغِينَ لَشَرَّ مَـَٔابٍۢ

Hâzâ veinne littâğîne leşerra mâb.

İşte şu da, azgınlar için kötü bir varış yeri vardır.

جَهَنَّمَ يَصْلَوْنَهَا فَبِئْسَ ٱلْمِهَادُ

Cehenneme yaslevnehâ febi'sel-mihâd.

Cehennem! Oraya atılacaklar. Ne kötü bir yer.

هَٰذَا فَلْيَذُوقُوهُ حَمِيمٌۭ وَغَسَّاقٌۭ

Hâzâ felyezûkûhü hamîmün veğassâk.

İşte bu azap! Tatsınlar onu, kaynar su ve irin!

وَءَاخَرُ مِن شَكْلِهِۦٓ أَزْوَٰجٌ

Veâharu min şeklihî ezvâc.

Ve buna benzer başka cinsten çeşit çeşit azap...

هَٰذَا فَوْجٌۭ مُّقْتَحِمٌۭ مَّعَكُمْ ۖ لَا مَرْحَبًۢا بِهِمْ ۚ إِنَّهُمْ صَالُوا۟ ٱلنَّارِ

Hâzâ fevcün müktehimün meaküm lâ merhaben bihim innehüm sâlun-nâr.

Bu, sizinle birlikte girecek bir grup, (İleri gelen azgınlar birbirlerine) rahat yüzü yok size (derler). Şüphesiz onlar cehenneme gireceklerdir.

قَالُوا۟ بَلْ أَنتُمْ لَا مَرْحَبًۢا بِكُمْ ۖ أَنتُمْ قَدَّمْتُمُوهُ لَنَا ۖ فَبِئْسَ ٱلْقَرَارُ

Kâlû bel entüm lâ merhaben biküm entüm kaddemtümûhü lenâ febi'sel-karâr.

(Onlara uyanlar ise:) Hayır! Asıl size rahat yüzü yok! Onu siz bize sundunuz derler. Ne kötü kalma yeridir! derler.

قَالُوا۟ رَبَّنَا مَن قَدَّمَ لَنَا هَٰذَا فَزِدْهُ عَذَابًۭا ضِعْفًۭا فِى ٱلنَّارِ

Kâlû rabbenâ men kaddeme lenâ hâzâ fezidhü azâben dı'fen fin-nâr.

Rabbimiz, derler. Bunu kim bize getirdiyse, onun azabını ateşte kat kat artır.

وَقَالُوا۟ مَا لَنَا لَا نَرَىٰ رِجَالًۭا كُنَّا نَعُدُّهُم مِّنَ ٱلْأَشْرَارِ

Vekâlû mâ lenâ lâ nerâ ricâlen künnâ neuddühüm minel-eşrâr.

Bize ne oldu da kötü saydığımız adamları burada göremiyoruz? derler.

أَتَّخَذْنَٰهُمْ سِخْرِيًّا أَمْ زَاغَتْ عَنْهُمُ ٱلْأَبْصَٰرُ

Ettehaznâhüm sihriyyen em zâğat anhümül-ebsâr.

Onlarla alay ederdik. Yoksa gözler mi onlardan kaydı (da göremiyoruz).

إِنَّ ذَٰلِكَ لَحَقٌّۭ تَخَاصُمُ أَهْلِ ٱلنَّارِ

İnne zâlike lehakkun tehâsumü ehlin-nâr.

İşte Cehennem ehlinin tartışmaları şüphesiz böylece gerçekleşecektir.

قُلْ إِنَّمَآ أَنَا۠ مُنذِرٌۭ ۖ وَمَا مِنْ إِلَٰهٍ إِلَّا ٱللَّهُ ٱلْوَٰحِدُ ٱلْقَهَّارُ

Kul innemâ enâ münzirun vemâ min ilâhin illellâhül-vâhidül-kahhâr.

De ki: Ben sadece bir uyarıcıyım! Tek ve kahhar olan Allah’tan başka bir (hak) ilah yoktur.

رَبُّ ٱلسَّمَٰوَٰتِ وَٱلْأَرْضِ وَمَا بَيْنَهُمَا ٱلْعَزِيزُ ٱلْغَفَّٰرُ

Rabbüs-semâvâti vel-erdı vemâ beynehümel-azîzül-ğaffâr.

O, göklerin, yerin ve arasındakilerin Rabbidir. Aziz'dir, Gaffar'dır.

قُلْ هُوَ نَبَؤٌا۟ عَظِيمٌ

Kul hüve nebeün azîm.

De ki: Bu büyük bir haberdir.

أَنتُمْ عَنْهُ مُعْرِضُونَ

Entüm anhü mü'ridûn.

Siz ise ondan yüz çeviriyorsunuz.

مَا كَانَ لِىَ مِنْ عِلْمٍۭ بِٱلْمَلَإِ ٱلْأَعْلَىٰٓ إِذْ يَخْتَصِمُونَ

Mâ kâne liye min ilmin bil-meleil-a'lâ iz yahtesımûn.

Onlar orada tartışırken benim mele-i a'la (melekler) hakkında hiçbir bilgim yoktu.

إِن يُوحَىٰٓ إِلَىَّ إِلَّآ أَنَّمَآ أَنَا۠ نَذِيرٌۭ مُّبِينٌ

İn yûhâ ileyye illâ ennemâ enâ nezîrun mübîn.

Bana, apaçık bir uyarıcı olmamdan başka bir şey vahyolunmuyor.

إِذْ قَالَ رَبُّكَ لِلْمَلَٰٓئِكَةِ إِنِّى خَٰلِقٌۢ بَشَرًۭا مِّن طِينٍۢ

İz kâle rabbüke lilmelâiketi innî hâlikun beşeran min tîn.

Rabbin meleklere: Ben, çamurdan bir insan yaratacağım, demişti.

فَإِذَا سَوَّيْتُهُۥ وَنَفَخْتُ فِيهِ مِن رُّوحِى فَقَعُوا۟ لَهُۥ سَٰجِدِينَ

Feizâ sevveytühû venefahtü fîhi min rûhî fekaû lehû sâcidîn.

Onu bir şekle sokup, ruhumdan üflediğim zaman onun için hemen secdeye kapanın.

فَسَجَدَ ٱلْمَلَٰٓئِكَةُ كُلُّهُمْ أَجْمَعُونَ

Fesecedel-melâiketü küllühüm ecmeûn.

Meleklerin hepsi topluca secde etmişti.

إِلَّآ إِبْلِيسَ ٱسْتَكْبَرَ وَكَانَ مِنَ ٱلْكَٰفِرِينَ

İllâ iblîsestekbera vekâne minel-kâfirîn.

İblis müstesna. O, büyüklük tasladı ve kâfirlerden oldu.

قَالَ يَٰٓإِبْلِيسُ مَا مَنَعَكَ أَن تَسْجُدَ لِمَا خَلَقْتُ بِيَدَىَّ ۖ أَسْتَكْبَرْتَ أَمْ كُنتَ مِنَ ٱلْعَالِينَ

Kâle yâiblîsü mâ meneake en tescüde limâ halaktü biyedeyye estekberte em künte minel-âlîn.

Allah: Ey İblis! İki elimle yarattığıma seni secde etmekten alıkoyan nedir? dedi. Büyüklük mü taslıyorsun, yoksa yücelerden misin?

قَالَ أَنَا۠ خَيْرٌۭ مِّنْهُ ۖ خَلَقْتَنِى مِن نَّارٍۢ وَخَلَقْتَهُۥ مِن طِينٍۢ

Kâle enâ hayrun minhü halaktenî min nârin vehalaktehû min tîn.

Ben, ondan hayırlıyım, dedi. Beni ateşten, onu çamurdan yarattın.

قَالَ فَٱخْرُجْ مِنْهَا فَإِنَّكَ رَجِيمٌۭ

Kâle fehruc minhâ feinneke racîm.

Oradan çık, dedi. Sen artık kovulmuş birisin.

وَإِنَّ عَلَيْكَ لَعْنَتِىٓ إِلَىٰ يَوْمِ ٱلدِّينِ

Veinne aleyke la'netî ilâ yevmid-dîn.

Lanetim hesap gününe kadar senin üzerinedir.

قَالَ رَبِّ فَأَنظِرْنِىٓ إِلَىٰ يَوْمِ يُبْعَثُونَ

Kâle rabbi feenzırnî ilâ yevmi yüb'asûn.

Rabbim, dedi. Tekrar dirilecekleri güne kadar bana mühlet ver.

قَالَ فَإِنَّكَ مِنَ ٱلْمُنظَرِينَ

Kâle feinneke minel-münzarîn.

Sen, süre/mühlet verilenlerdensin, dedi.

إِلَىٰ يَوْمِ ٱلْوَقْتِ ٱلْمَعْلُومِ

İlâ yevmil-vaktil-ma'lûm.

Hem de belli bir vakte kadar...

قَالَ فَبِعِزَّتِكَ لَأُغْوِيَنَّهُمْ أَجْمَعِينَ

Kâle febiizzetike leüğviyennehüm ecmeîn.

Senin izzetin adına yemin ederim ki, onların hepsini azdıracağım/saptıracağım, dedi.

إِلَّا عِبَادَكَ مِنْهُمُ ٱلْمُخْلَصِينَ

İllâ ibâdeke minhümül-mühlesîn.

Ancak onlardan ihlaslı kıldığın kulların hariç.

قَالَ فَٱلْحَقُّ وَٱلْحَقَّ أَقُولُ

Kâle fel-hakku vel-hakka ekûl.

(Allah) Hak (benim katımdan olandır) ve ben hakkı söylerim, dedi.

لَأَمْلَأَنَّ جَهَنَّمَ مِنكَ وَمِمَّن تَبِعَكَ مِنْهُمْ أَجْمَعِينَ

Leemleenne cehenneme minke vemimmen tebiake minhüm ecmeîn.

Cehennem'i tamamen senden olanlar ve sana uyanlarla dolduracağım.

قُلْ مَآ أَسْـَٔلُكُمْ عَلَيْهِ مِنْ أَجْرٍۢ وَمَآ أَنَا۠ مِنَ ٱلْمُتَكَلِّفِينَ

Kul mâ eselüküm aleyhi min ecrin vemâ enâ minel-mütekellifîn.

De ki: Ben sizden bir ücret istemiyorum. Kendiliğimden bir şey de uydurmuyorum

إِنْ هُوَ إِلَّا ذِكْرٌۭ لِّلْعَٰلَمِينَ

İn hüve illâ zikrun lil'âlemîn.

Bu (Kur’an) ancak, alemler için bir hatırlatmadır.

وَلَتَعْلَمُنَّ نَبَأَهُۥ بَعْدَ حِينٍۭ

Veleta'lemünne nebeehû ba'de hîn.

Onun haberini bir süre sonra öğreneceksiniz.