Sâffât Sûresi

وَٱلصَّٰٓفَّٰتِ صَفًّۭا

Ves-sâffâti saffâ.

Andolsun saf saf dizilenlere.

فَٱلزَّٰجِرَٰتِ زَجْرًۭا

Fez-zâcirâti zecrâ.

Sürüp sevk edenlere.

فَٱلتَّٰلِيَٰتِ ذِكْرًا

Fet-tâliyâti zikrâ.

Zikir okumakta olanlara.

إِنَّ إِلَٰهَكُمْ لَوَٰحِدٌۭ

İnne ilâheküm levâhid.

İlahınız tek birdir!

رَّبُّ ٱلسَّمَٰوَٰتِ وَٱلْأَرْضِ وَمَا بَيْنَهُمَا وَرَبُّ ٱلْمَشَٰرِقِ

Rabbüs-semâvâti vel-erdı vemâ beynehümâ verabbül-meşârik.

O, göklerin, yerin ve arasındakilerin Rabbidir. O, doğuların da Rabbidir.

إِنَّا زَيَّنَّا ٱلسَّمَآءَ ٱلدُّنْيَا بِزِينَةٍ ٱلْكَوَاكِبِ

İnnâ zeyyennes-semâed-dünyâ bizînetin il-kevâkib.

Biz, en yakın göğü yıldızlarla süsledik.

وَحِفْظًۭا مِّن كُلِّ شَيْطَٰنٍۢ مَّارِدٍۢ

Vehifzan min külli şeytânin mârid.

Her inatçı şeytandan koruyarak.

لَّا يَسَّمَّعُونَ إِلَى ٱلْمَلَإِ ٱلْأَعْلَىٰ وَيُقْذَفُونَ مِن كُلِّ جَانِبٍۢ

Lâ yessemmeûne ilel-meleil-a'lâ veyükzefûne min külli cânib.

Onlar, artık mele-i a'la'ya kulak veremezler. Her taraftan kendilerine (ateş topları) atılır.

دُحُورًۭا ۖ وَلَهُمْ عَذَابٌۭ وَاصِبٌ

Dühûran velehüm azâbün vâsıb.

Uzaklaştırılarak... Onlar için devamlı bir azap vardır.

إِلَّا مَنْ خَطِفَ ٱلْخَطْفَةَ فَأَتْبَعَهُۥ شِهَابٌۭ ثَاقِبٌۭ

İllâ men hatıfel-hatfete feetbeahû şihâbün sâkıb.

Ancak, tek bir söz kapan olursa, hemen onu delip geçen bir alev takip eder.

فَٱسْتَفْتِهِمْ أَهُمْ أَشَدُّ خَلْقًا أَم مَّنْ خَلَقْنَآ ۚ إِنَّا خَلَقْنَٰهُم مِّن طِينٍۢ لَّازِبٍۭ

Festeftihim ehüm eşeddü halkan em men halaknâ innâ halaknâhüm min tînin lâzib.

Şimdi onlara sor: Yaratılışça onlar mı daha çetin/zor yoksa bizim yarattıklarımız mı? Biz onları yapışkan bir çamurdan yarattık.

بَلْ عَجِبْتَ وَيَسْخَرُونَ

Bel acibte veyesharûn.

Belki sen buna hayret ediyorsun, onlar da alay ediyorlar.

وَإِذَا ذُكِّرُوا۟ لَا يَذْكُرُونَ

Veizâ zükkirû lâ yezkürûn.

Onlara öğüt verildiği zaman öğüt almıyorlar.

وَإِذَا رَأَوْا۟ ءَايَةًۭ يَسْتَسْخِرُونَ

Veizâ raev âyeten yesteshırûn.

Bir ayet gördükleri zaman onunla alay ediyorlar.

وَقَالُوٓا۟ إِنْ هَٰذَآ إِلَّا سِحْرٌۭ مُّبِينٌ

Vekâlû in hâzâ illâ sihrun mübîn.

Bu, apaçık bir sihirden başka bir şey değil! diyorlar.

أَءِذَا مِتْنَا وَكُنَّا تُرَابًۭا وَعِظَٰمًا أَءِنَّا لَمَبْعُوثُونَ

Eizâ mitnâ vekünnâ türâben veizâmen einnâ lemeb'ûsûn.

Ölüp, toprak ve kemik olduğumuz zaman mı, biz yeniden diriltileceğiz?

أَوَءَابَآؤُنَا ٱلْأَوَّلُونَ

Eveâbâünel-evvelûn.

Veya önceki atalarımız mı?

قُلْ نَعَمْ وَأَنتُمْ دَٰخِرُونَ

Kul neam veentüm dâhırûn.

De ki: Evet! Hem de hor ve hakir olarak!

فَإِنَّمَا هِىَ زَجْرَةٌۭ وَٰحِدَةٌۭ فَإِذَا هُمْ يَنظُرُونَ

Feinnemâ hiye zecratün vâhidetün feizâ hüm yenzurûn.

Çünkü o, korkunç bir sesten ibarettir. O zaman derhal bakıp, dururlar.

وَقَالُوا۟ يَٰوَيْلَنَا هَٰذَا يَوْمُ ٱلدِّينِ

Vekâlû yâveylenâ hâzâ yevmüd-dîn.

Eyvah bize, işte hesap günü!

هَٰذَا يَوْمُ ٱلْفَصْلِ ٱلَّذِى كُنتُم بِهِۦ تُكَذِّبُونَ

Hâzâ yevmül-faslillezî küntüm bihî tükezzibûn.

İşte sizin yalanladığınız hüküm günü!

۞ ٱحْشُرُوا۟ ٱلَّذِينَ ظَلَمُوا۟ وَأَزْوَٰجَهُمْ وَمَا كَانُوا۟ يَعْبُدُونَ

Uhşürullezîne zalemû veezvâcehüm vemâ kânû ya'büdûn.

Zalimleri, onlara eşlik edenleri ve Allah'tan başka ibadet etmiş olduklarını toplayın.

مِن دُونِ ٱللَّهِ فَٱهْدُوهُمْ إِلَىٰ صِرَٰطِ ٱلْجَحِيمِ

Min dûnillâhi fehdûhüm ilâ sırâtıl-cehîm.

Allah'tan başka (ibadet etmiş oldukları) onları Cehennem yoluna iletin!

وَقِفُوهُمْ ۖ إِنَّهُم مَّسْـُٔولُونَ

Vekıfûhüm innehüm mesûlûn.

Durdurun onları! Çünkü hesaba çekilecekler.

مَا لَكُمْ لَا تَنَاصَرُونَ

Mâ leküm lâ tenâsarûn.

Size ne oldu da birbirinize yardım etmiyorsunuz?

بَلْ هُمُ ٱلْيَوْمَ مُسْتَسْلِمُونَ

Bel hümül-yevme müsteslimûn.

Hayır! Onlar, bugün artık teslim olmuşlardır.

وَأَقْبَلَ بَعْضُهُمْ عَلَىٰ بَعْضٍۢ يَتَسَآءَلُونَ

Veakbele ba'duhüm alâ ba'dın yetesâelûn.

Birbirlerine dönüp, sorarlar.

قَالُوٓا۟ إِنَّكُمْ كُنتُمْ تَأْتُونَنَا عَنِ ٱلْيَمِينِ

Kâlû inneküm küntüm te'tûnenâ anil-yemîn.

Siz bize sağdan geliyordunuz, derler.

قَالُوا۟ بَل لَّمْ تَكُونُوا۟ مُؤْمِنِينَ

Kâlû bel lem tekûnû mü'minîn.

Diğerleri de derler ki: Hayır! Siz iman eden kimseler değildiniz.

وَمَا كَانَ لَنَا عَلَيْكُم مِّن سُلْطَٰنٍۭ ۖ بَلْ كُنتُمْ قَوْمًۭا طَٰغِينَ

Vemâ kâne lenâ aleyküm min sültânin bel küntüm kavmen tâğîn.

Bizim sizin üzerinizde zorlayıcı bir gücümüz de yoktu. Fakat siz, zaten azgın bir toplum idiniz.

فَحَقَّ عَلَيْنَا قَوْلُ رَبِّنَآ ۖ إِنَّا لَذَآئِقُونَ

Fehakka aleynâ kavlü rabbinâ innâ lezâikûn.

Artık Rabbimizin hakkımızdaki sözü gerçekleşti. Kesinlikle biz onu/azabı tadacağız.

فَأَغْوَيْنَٰكُمْ إِنَّا كُنَّا غَٰوِينَ

Feağveynâküm innâ künnâ ğâvîn.

Evet sizi saptırdık, çünkü biz de sapkın kimseler idik.

فَإِنَّهُمْ يَوْمَئِذٍۢ فِى ٱلْعَذَابِ مُشْتَرِكُونَ

Feinnehüm yevmeizin fil-azâbi müşterikûn.

Doğrusu onlar, o gün azapta müşterektirler.

إِنَّا كَذَٰلِكَ نَفْعَلُ بِٱلْمُجْرِمِينَ

İnnâ kezâlike nef'alü bil-mücrimîn.

Biz, günahkârlara işte böyle yaparız.

إِنَّهُمْ كَانُوٓا۟ إِذَا قِيلَ لَهُمْ لَآ إِلَٰهَ إِلَّا ٱللَّهُ يَسْتَكْبِرُونَ

İnnehüm kânû izâ kîle lehüm lâ ilâhe illellâhü yestekbirûn.

Çünkü onlar, kendilerine: Allah’tan başka (hak) ilah yoktur, denildiği zaman büyüklenirlerdi.

وَيَقُولُونَ أَئِنَّا لَتَارِكُوٓا۟ ءَالِهَتِنَا لِشَاعِرٍۢ مَّجْنُونٍۭ

Veyekûlûne einnâ letârikû âlihetinâ lişâirin mecnûn.

Bir mecnun şair için ilahlarımızı terk mi edeceğiz? derlerdi.

بَلْ جَآءَ بِٱلْحَقِّ وَصَدَّقَ ٱلْمُرْسَلِينَ

Bel câe bil-hakkı vesaddekal-mürselîn.

Hayır! O, hakkı getirdi ve peygamberleri doğruladı.

إِنَّكُمْ لَذَآئِقُوا۟ ٱلْعَذَابِ ٱلْأَلِيمِ

İnneküm lezâikul-azâbil-elîm.

Siz ise, o acı veren azabı tadacaksınız.

وَمَا تُجْزَوْنَ إِلَّا مَا كُنتُمْ تَعْمَلُونَ

Vemâ tüczevne illâ mâ küntüm ta'melûn.

Ancak yaptıklarınızın cezasını göreceksiniz.

إِلَّا عِبَادَ ٱللَّهِ ٱلْمُخْلَصِينَ

İllâ ibâdellâhil-mühlesîn.

Ancak Allah’ın ihlaslı kulları hariç.

أُو۟لَٰٓئِكَ لَهُمْ رِزْقٌۭ مَّعْلُومٌۭ

Ülâike lehüm rizkun ma'lûm.

Onlar için bilinen rızıklar vardır.

فَوَٰكِهُ ۖ وَهُم مُّكْرَمُونَ

Fevâkihü vehüm mükramûn.

Meyveler (vardır) ve onlar ikrama layık olanlardır.

فِى جَنَّٰتِ ٱلنَّعِيمِ

Fî cennâtin-neîm.

Nimet cennetlerinde.

عَلَىٰ سُرُرٍۢ مُّتَقَٰبِلِينَ

Alâ sürurin mütekâbilîn.

Karşılıklı koltuklar üzerinde.

يُطَافُ عَلَيْهِم بِكَأْسٍۢ مِّن مَّعِينٍۭ

Yütâfü aleyhim bike'sin min meîn.

Etraflarında pınardan (doldurulmuş) kadehler dolaştırılır.

بَيْضَآءَ لَذَّةٍۢ لِّلشَّٰرِبِينَ

Beydâe lezzetin lişşâribîn.

Berrak bir kaynaktan, içenlere lezzet verir.

لَا فِيهَا غَوْلٌۭ وَلَا هُمْ عَنْهَا يُنزَفُونَ

Lâ fîhâ ğavlün velâ hüm anhâ yünzefûn.

O, ne baş ağrısı/sersemliği verir, ne de ondan sarhoş olurlar.

وَعِندَهُمْ قَٰصِرَٰتُ ٱلطَّرْفِ عِينٌۭ

Veindehüm kâsırâtüt-tarfi în.

Yanlarında da, gözlerini sadece kendisine çevirmiş, güzel gözlü eşler.

كَأَنَّهُنَّ بَيْضٌۭ مَّكْنُونٌۭ

Keennehünne beydun meknûn.

Sanki onlar, saklı bir yumurta...

فَأَقْبَلَ بَعْضُهُمْ عَلَىٰ بَعْضٍۢ يَتَسَآءَلُونَ

Feakbele ba'duhüm alâ ba'dın yetesâelûn.

İşte o zaman birbirlerine dönerek (dünyadaki hallerini) soracaklar:

قَالَ قَآئِلٌۭ مِّنْهُمْ إِنِّى كَانَ لِى قَرِينٌۭ

Kâle kâilün minhüm innî kâne lî karîn.

Onlardan biri: Benim bir yakın arkadaşım vardı, der.

يَقُولُ أَءِنَّكَ لَمِنَ ٱلْمُصَدِّقِينَ

Yekûlü einneke leminel-müsaddikîn.

Bana derdi ki: Sen gerçekten tasdik edenlerden misin?

أَءِذَا مِتْنَا وَكُنَّا تُرَابًۭا وَعِظَٰمًا أَءِنَّا لَمَدِينُونَ

Eizâ mitnâ vekünnâ türâben veizâmen einnâ lemedînûn.

Ölüp, toprak ve kemik olduktan sonra, biz hesap mı vereceğiz?

قَالَ هَلْ أَنتُم مُّطَّلِعُونَ

Kâle hel entüm müttaliûn.

(Cennet'e giren) Ona ne olduğunu görüyor musunuz? der.

فَٱطَّلَعَ فَرَءَاهُ فِى سَوَآءِ ٱلْجَحِيمِ

Fettalea feraâhü fî sevâil-cehîm.

Bir de bakar ki onun ateşin ortasında olduğunu görür.

قَالَ تَٱللَّهِ إِن كِدتَّ لَتُرْدِينِ

Kâle tallâhi in kidtte letürdîn.

Allah’a yemin ederim ki, sen neredeyse beni de helak edecektin! der.

وَلَوْلَا نِعْمَةُ رَبِّى لَكُنتُ مِنَ ٱلْمُحْضَرِينَ

Velevlâ ni'metü rabbî leküntü minel-mühdarîn.

Eğer Rabbimin nimeti olmasaydı, şimdi ben de (Cehennem'e) getirilenlerden olurdum, dedi.

أَفَمَا نَحْنُ بِمَيِّتِينَ

Efemâ nehnü bimeyyitîn.

Şimdi, artık biz ölmeyeceğiz değil mi?

إِلَّا مَوْتَتَنَا ٱلْأُولَىٰ وَمَا نَحْنُ بِمُعَذَّبِينَ

İllâ mevtetenel-ûlâ vemâ nehnü bimüazzebîn.

İlk ölümümüzden başka. Biz, azaba da çarptırılmayacağız.

إِنَّ هَٰذَا لَهُوَ ٱلْفَوْزُ ٱلْعَظِيمُ

İnne hâzâ lehüvel-fevzül-azîm.

İşte bu, en büyük kurtuluştur.

لِمِثْلِ هَٰذَا فَلْيَعْمَلِ ٱلْعَٰمِلُونَ

Limisli hâzâ felya'melil-âmilûn.

Çalışıp amel edenler, böylesi için çalışsınlar.

أَذَٰلِكَ خَيْرٌۭ نُّزُلًا أَمْ شَجَرَةُ ٱلزَّقُّومِ

Ezâlike hayrun nüzülen em şeceratüz-zekkûm.

Bu mu daha hayırlı nimet olarak, yoksa zakkum ağacı mı?

إِنَّا جَعَلْنَٰهَا فِتْنَةًۭ لِّلظَّٰلِمِينَ

İnnâ cealnâhâ fitneten lizzâlimîn.

Biz onu zalimler için bir fitne kıldık.

إِنَّهَا شَجَرَةٌۭ تَخْرُجُ فِىٓ أَصْلِ ٱلْجَحِيمِ

İnnehâ şeceratün tahrucü fî aslil-cehîm.

O, Cehennem'in dibinden çıkan bir ağaçtır.

طَلْعُهَا كَأَنَّهُۥ رُءُوسُ ٱلشَّيَٰطِينِ

Tal'uhâ keennehû ruûsüş-şeyâtîn.

Tomurcukları (ürünleri) sanki Şeytanlar'ın başları gibidir.

فَإِنَّهُمْ لَءَاكِلُونَ مِنْهَا فَمَالِـُٔونَ مِنْهَا ٱلْبُطُونَ

Feinnehüm leâkilûne minhâ femâlivne minhel-bütûn.

İşte onlar, bundan yerler ve karınlarını onunla doldururlar.

ثُمَّ إِنَّ لَهُمْ عَلَيْهَا لَشَوْبًۭا مِّنْ حَمِيمٍۢ

Sümme inne lehüm aleyhâ leşevben min hamîm.

Sonra onlar için, bunun üzerine kaynar bir içecek vardır.

ثُمَّ إِنَّ مَرْجِعَهُمْ لَإِلَى ٱلْجَحِيمِ

Sümme inne merciahüm leilel-cehîm.

Sonra da onların dönüşü yine ateşedir.

إِنَّهُمْ أَلْفَوْا۟ ءَابَآءَهُمْ ضَآلِّينَ

İnnehüm elfev âbâehüm dâllîn.

Onlar, babalarını, atalarını sapık kimseler olarak bulmuşlardı.

فَهُمْ عَلَىٰٓ ءَاثَٰرِهِمْ يُهْرَعُونَ

Fehüm alâ âsârihim yühraûn.

Onların izinde koşturmuşlardı.

وَلَقَدْ ضَلَّ قَبْلَهُمْ أَكْثَرُ ٱلْأَوَّلِينَ

Velekad dalle kablehüm ekserul-evvelîn.

Andolsun ki, onlardan önce eski milletlerin çoğu dalalete düştü.

وَلَقَدْ أَرْسَلْنَا فِيهِم مُّنذِرِينَ

Velekad erselnâ fîhim münzirîn.

İçlerinden uyarıcılar gönderdik.

فَٱنظُرْ كَيْفَ كَانَ عَٰقِبَةُ ٱلْمُنذَرِينَ

Fenzur keyfe kâne âkıbetül-münzerîn.

Uyarılanların sonu nasıl oldu bir bak!

إِلَّا عِبَادَ ٱللَّهِ ٱلْمُخْلَصِينَ

İllâ ibâdellâhil-mühlesîn.

Allah’ın ihlaslı kullarının dışında...

وَلَقَدْ نَادَىٰنَا نُوحٌۭ فَلَنِعْمَ ٱلْمُجِيبُونَ

Velekad nâdânâ nûhün feleni'mel-mücîbûn.

Şüphesiz Nuh bize seslenmişti de, doğrusu biz pek güzel icabet edenleriz!

وَنَجَّيْنَٰهُ وَأَهْلَهُۥ مِنَ ٱلْكَرْبِ ٱلْعَظِيمِ

Venecceynâhü veehlehû minel-kerbil-azîm.

Onu ve ailesini, o büyük sıkıntıdan kurtarmıştık.

وَجَعَلْنَا ذُرِّيَّتَهُۥ هُمُ ٱلْبَاقِينَ

Vecealnâ zürriyyetehû hümül-bâkîn.

Onun neslini baki kalanlar kıldık.

وَتَرَكْنَا عَلَيْهِ فِى ٱلْءَاخِرِينَ

Veteraknâ aleyhi fil-âhırîn.

Sonradan gelenler arasında (güzel bir) nam bıraktık.

سَلَٰمٌ عَلَىٰ نُوحٍۢ فِى ٱلْعَٰلَمِينَ

Selâmün alâ nûhin fil-âlemîn.

Alemler içinde Nuh’a selam olsun!

إِنَّا كَذَٰلِكَ نَجْزِى ٱلْمُحْسِنِينَ

İnnâ kezâlike neczil-mühsinîn.

İşte biz iyileri böyle ödüllendiririz.

إِنَّهُۥ مِنْ عِبَادِنَا ٱلْمُؤْمِنِينَ

İnnehû min ibâdinel-mü'minîn.

Çünkü O, mü’min kullarımızdan idi.

ثُمَّ أَغْرَقْنَا ٱلْءَاخَرِينَ

Sümme ağraknel-âharîn.

Diğerlerini ise suda boğmuştuk.

۞ وَإِنَّ مِن شِيعَتِهِۦ لَإِبْرَٰهِيمَ

Veinne min şîatihî leibrâhîm.

Şüphesiz İbrahim de onun yolunda olanlardan idi.

إِذْ جَآءَ رَبَّهُۥ بِقَلْبٍۢ سَلِيمٍ

İz câe rabbehû bikalbin selîm.

Hani O, Rabbine (şirkten) selamette olan bir kalp ile gelmişti.

إِذْ قَالَ لِأَبِيهِ وَقَوْمِهِۦ مَاذَا تَعْبُدُونَ

İz kâle liebîhi vekavmihî mâzâ ta'büdûn.

Hani o, babasına ve kavmine demişti ki: Siz, nelere ibadet ediyorsunuz?

أَئِفْكًا ءَالِهَةًۭ دُونَ ٱللَّهِ تُرِيدُونَ

Eifken âliheten dûnellâhi türîdûn.

Allah’tan başka uydurma ilahlar mı istiyorsunuz?

فَمَا ظَنُّكُم بِرَبِّ ٱلْعَٰلَمِينَ

Femâ zannüküm birabbil-âlemîn.

Alemlerin Rabbi hakkında ne düşünüyorsunuz ki (O'na şirk koştunuz)?

فَنَظَرَ نَظْرَةًۭ فِى ٱلنُّجُومِ

Fenezara nazraten fin-nücûm.

İbrahim yıldızlara bir göz attı...

فَقَالَ إِنِّى سَقِيمٌۭ

Fekâle innî sekîm.

Ve “Ben hastayım.” dedi.

فَتَوَلَّوْا۟ عَنْهُ مُدْبِرِينَ

Fetevellev anhü müdbirîn.

Arkalarını dönüp, gittiler.

فَرَاغَ إِلَىٰٓ ءَالِهَتِهِمْ فَقَالَ أَلَا تَأْكُلُونَ

Ferâğa ilâ âlihetihim fekâle elâ te'külûn.

İbrahim, onların ilahlarıyla baş başa kaldı. Yemez misiniz? dedi.

مَا لَكُمْ لَا تَنطِقُونَ

Mâ leküm lâ tentıkûn.

Size ne oldu da konuşmuyorsunuz?

فَرَاغَ عَلَيْهِمْ ضَرْبًۢا بِٱلْيَمِينِ

Ferâğa aleyhim darben bil-yemîn.

Sonra, üzerlerine gelip sağ eliyle (kuvvetle) vurdu.

فَأَقْبَلُوٓا۟ إِلَيْهِ يَزِفُّونَ

Feakbelû ileyhi yeziffûn.

Kavmi (telaş içinde) koşarak ona doğru geldi.

قَالَ أَتَعْبُدُونَ مَا تَنْحِتُونَ

Kâle eta'büdûne mâ tenhitûn.

İbrahim, onlara; (Ellerinizle) Yonttuğunuz şeylere mi ibadet ediyorsunuz? dedi.

وَٱللَّهُ خَلَقَكُمْ وَمَا تَعْمَلُونَ

Vallâhü halekaküm vemâ ta'melûn.

Oysa sizi de yapmakta olduklarınızı da Allah yaratmıştır.

قَالُوا۟ ٱبْنُوا۟ لَهُۥ بُنْيَٰنًۭا فَأَلْقُوهُ فِى ٱلْجَحِيمِ

Kâlubnû lehû bünyânen feelkûhü fil-cehîm.

Onun için bir bina yapın, onu ateşin içine atın! dediler.

فَأَرَادُوا۟ بِهِۦ كَيْدًۭا فَجَعَلْنَٰهُمُ ٱلْأَسْفَلِينَ

Feerâdû bihî keyden fecealnâhümül-esfelîn.

Ona tuzak kurmak istediler. Ama biz onları alçalttık.

وَقَالَ إِنِّى ذَاهِبٌ إِلَىٰ رَبِّى سَيَهْدِينِ

Vekâle innî zâhibün ilâ rabbî seyehdîn.

İbrahim dedi ki: Ben Rabbime gidiyorum. O bana doğru yolu gösterecek.

رَبِّ هَبْ لِى مِنَ ٱلصَّٰلِحِينَ

Rabbi heb lî mines-sâlihîn.

Rabbim, bana salihlerden bir evlat bağışla.

فَبَشَّرْنَٰهُ بِغُلَٰمٍ حَلِيمٍۢ

Febeşşernâhü biğulâmin halîm.

Biz de ona yumuşak huylu bir erkek çocuk müjdesi verdik.

فَلَمَّا بَلَغَ مَعَهُ ٱلسَّعْىَ قَالَ يَٰبُنَىَّ إِنِّىٓ أَرَىٰ فِى ٱلْمَنَامِ أَنِّىٓ أَذْبَحُكَ فَٱنظُرْ مَاذَا تَرَىٰ ۚ قَالَ يَٰٓأَبَتِ ٱفْعَلْ مَا تُؤْمَرُ ۖ سَتَجِدُنِىٓ إِن شَآءَ ٱللَّهُ مِنَ ٱلصَّٰبِرِينَ

Felemmâ beleğa meahüs-se'ye kâle yâbüneyye innî erâ fil-menâmi ennî ezbehüke fenzur mâzâ terâ kâle yâebetif'al mâ tü'meru setecidünî in şâellâhü mines-sâbirîn.

Çocuk, onunla yürüyüp, dolaşacak bir yaşa gelince, ona dedi ki; Oğulcuğum, ben seni rüyamda boğazladığımı görüyorum. Bir bak, sen ne görüyorsun? Oğlu: Babacığım! Sana emrolunanı yap! dedi. İnşallah beni sabredenlerden bulacaksın!

فَلَمَّآ أَسْلَمَا وَتَلَّهُۥ لِلْجَبِينِ

Felemmâ eslemâ vetellehû lilcebîn.

Her ikisi de teslimiyet gösterip, İbrahim oğlunu alnı üzerine yatırdığı zaman...

وَنَٰدَيْنَٰهُ أَن يَٰٓإِبْرَٰهِيمُ

Venâdeynâhü en yâibrâhîm.

Ey İbrahim! diye seslendik.

قَدْ صَدَّقْتَ ٱلرُّءْيَآ ۚ إِنَّا كَذَٰلِكَ نَجْزِى ٱلْمُحْسِنِينَ

Kad saddakter-ru'yâ innâ kezâlike neczil-mühsinîn.

Sen rüyanı gerçekten tasdik ettin. Biz, iyileri böyle mükafatlandırırız.

إِنَّ هَٰذَا لَهُوَ ٱلْبَلَٰٓؤُا۟ ٱلْمُبِينُ

İnne hâzâ lehüvel-belâül-mübîn.

Bu, elbette apaçık bir imtihandı.

وَفَدَيْنَٰهُ بِذِبْحٍ عَظِيمٍۢ

Vefedeynâhü bizibhin azîm.

Ona fidye/bedel olarak büyük bir kurbanlık (koç) vermiştik.

وَتَرَكْنَا عَلَيْهِ فِى ٱلْءَاخِرِينَ

Veteraknâ aleyhi fil-âhırîn.

Sonradan gelenler arasında (güzel bir) nam bıraktık.

سَلَٰمٌ عَلَىٰٓ إِبْرَٰهِيمَ

Selâmün alâ ibrâhîm.

İbrahim’e selam olsun!

كَذَٰلِكَ نَجْزِى ٱلْمُحْسِنِينَ

Kezâlike neczil-mühsinîn.

İşte iyileri böyle ödüllendiririz.

إِنَّهُۥ مِنْ عِبَادِنَا ٱلْمُؤْمِنِينَ

İnnehû min ibâdinel-mü'minîn.

Çünkü o, mü’min kullarımızdan idi.

وَبَشَّرْنَٰهُ بِإِسْحَٰقَ نَبِيًّۭا مِّنَ ٱلصَّٰلِحِينَ

Vebeşşernâhü biishâka nebiyyen mines-sâlihîn.

O’na salihlerden bir peygamber olacak İshak’ı müjdeledik.

وَبَٰرَكْنَا عَلَيْهِ وَعَلَىٰٓ إِسْحَٰقَ ۚ وَمِن ذُرِّيَّتِهِمَا مُحْسِنٌۭ وَظَالِمٌۭ لِّنَفْسِهِۦ مُبِينٌۭ

Vebâraknâ aleyhi vealâ ishâka vemin zürriyyetihimâ mühsinün vezâlimün linefsihî mübîn.

Onu da İshak’ı da mübarek kıldık. İkisinin soyundan iyi davranan da var, açıkça kendi nefsine zulmetmekte olan da.

وَلَقَدْ مَنَنَّا عَلَىٰ مُوسَىٰ وَهَٰرُونَ

Velekad menennâ alâ mûsâ vehârûn.

Musa ve Harun’a da lütufda bulunmuştuk.

وَنَجَّيْنَٰهُمَا وَقَوْمَهُمَا مِنَ ٱلْكَرْبِ ٱلْعَظِيمِ

Venecceynâhümâ vekavmehümâ minel-kerbil-azîm.

O ikisini ve kavimlerini büyük bir sıkıntıdan kurtarmıştık.

وَنَصَرْنَٰهُمْ فَكَانُوا۟ هُمُ ٱلْغَٰلِبِينَ

Venesarnâhüm fekânû hümül-ğâlibîn.

Onlara yardım etmiştik de onlar galip gelmişlerdi.

وَءَاتَيْنَٰهُمَا ٱلْكِتَٰبَ ٱلْمُسْتَبِينَ

Veâteynâhümel-kitâbel-müstebîn.

O ikisine açıkça anlaşılan kitabı vermiştik.

وَهَدَيْنَٰهُمَا ٱلصِّرَٰطَ ٱلْمُسْتَقِيمَ

Vehedeynâhümes-sırâtal-müstekîm.

Onlara dosdoğru olan yola hidayet ettik.

وَتَرَكْنَا عَلَيْهِمَا فِى ٱلْءَاخِرِينَ

Veteraknâ aleyhimâ fil-âhırîn.

Sonradan gelenler arasında (güzel bir) nam bıraktık.

سَلَٰمٌ عَلَىٰ مُوسَىٰ وَهَٰرُونَ

Selâmün alâ mûsâ vehârûn.

Musa ve Harun’a selam olsun!

إِنَّا كَذَٰلِكَ نَجْزِى ٱلْمُحْسِنِينَ

İnnâ kezâlike neczil-mühsinîn.

İşte iyileri böyle ödüllendiririz.

إِنَّهُمَا مِنْ عِبَادِنَا ٱلْمُؤْمِنِينَ

İnnehümâ min ibâdinel-mü'minîn.

Çünkü ikisi de mü’min kullarımızdan idi.

وَإِنَّ إِلْيَاسَ لَمِنَ ٱلْمُرْسَلِينَ

Veinne ilyâse leminel-mürselîn.

İlyas da peygamberlerden idi.

إِذْ قَالَ لِقَوْمِهِۦٓ أَلَا تَتَّقُونَ

İz kâle likavmihî elâ tettekûn.

Halkına şöyle demişti: Sakınmıyor musunuz?

أَتَدْعُونَ بَعْلًۭا وَتَذَرُونَ أَحْسَنَ ٱلْخَٰلِقِينَ

Eted'ûne ba'len vetezerûne ehsenel-hâlikîn.

Yaratıcıların en iyisini bırakıp Ba’l (adlı puta) mi dua ediyorsunuz?

ٱللَّهَ رَبَّكُمْ وَرَبَّ ءَابَآئِكُمُ ٱلْأَوَّلِينَ

Allâhe rabbeküm verabbe âbâikümül-evvelîn.

Sizin Rabbinizin de, daha önceki atalarınızın Rabbi de Allah’tır.

فَكَذَّبُوهُ فَإِنَّهُمْ لَمُحْضَرُونَ

Fekezzebûhü feinnehüm lemühdarûn.

Onu yalanladılar, bundan dolayı gerçekten onlar, (azap için getirilip) hazır bulundurulacak olanlardır.

إِلَّا عِبَادَ ٱللَّهِ ٱلْمُخْلَصِينَ

İllâ ibâdellâhil-mühlesîn.

Allah’ın ihlaslı kulları başka.

وَتَرَكْنَا عَلَيْهِ فِى ٱلْءَاخِرِينَ

Veteraknâ aleyhi fil-âhırîn.

Sonradan gelenler arasında (güzel bir) nam bıraktık.

سَلَٰمٌ عَلَىٰٓ إِلْ يَاسِينَ

Selâmün alâ il yâsîn.

İlyas’a selam olsun!

إِنَّا كَذَٰلِكَ نَجْزِى ٱلْمُحْسِنِينَ

İnnâ kezâlike neczil-mühsinîn.

İşte iyileri böyle ödüllendiririz.

إِنَّهُۥ مِنْ عِبَادِنَا ٱلْمُؤْمِنِينَ

İnnehû min ibâdinel-mü'minîn.

Çünkü o, mü’min kullarımızdan idi.

وَإِنَّ لُوطًۭا لَّمِنَ ٱلْمُرْسَلِينَ

Veinne lûtan leminel-mürselîn.

Lût da elbette peygamber idi.

إِذْ نَجَّيْنَٰهُ وَأَهْلَهُۥٓ أَجْمَعِينَ

İz necceynâhü veehlehû ecmeîn.

Onu ve ailesini topluca kurtarmıştık.

إِلَّا عَجُوزًۭا فِى ٱلْغَٰبِرِينَ

İllâ acûzen fil-ğâbirîn.

Sadece geride kalanlardan olan yaşlı bir kadın dışında.

ثُمَّ دَمَّرْنَا ٱلْءَاخَرِينَ

Sümme demmernel-âharîn.

Sonra da diğerlerini helak etmiştik.

وَإِنَّكُمْ لَتَمُرُّونَ عَلَيْهِم مُّصْبِحِينَ

Veinneküm letemürrûne aleyhim müsbihîn.

Siz sabah vakti onların üstünden (yanından) muhakkak geçip gidiyorsunuz.

وَبِٱلَّيْلِ ۗ أَفَلَا تَعْقِلُونَ

Vebilleyli efelâ ta'kılûn.

Ve akşam da, aklınızı kullanmıyor musunuz?

وَإِنَّ يُونُسَ لَمِنَ ٱلْمُرْسَلِينَ

Veinne yûnüse leminel-mürselîn.

Yunus da peygamberlerden idi.

إِذْ أَبَقَ إِلَى ٱلْفُلْكِ ٱلْمَشْحُونِ

İz ebeka ilel-fülkil-meşhûn.

Hani o, kaçıp, yüklü bir gemiye binmişti.

فَسَاهَمَ فَكَانَ مِنَ ٱلْمُدْحَضِينَ

Fesâheme fekâne minel-müdhadîn.

Kura çekmişler ve kaybedenlerden olmuştu.

فَٱلْتَقَمَهُ ٱلْحُوتُ وَهُوَ مُلِيمٌۭ

Fel-tekamehül-hûtü vehüve mülîm.

O, kınanmış iken bir balık onu yuttu.

فَلَوْلَآ أَنَّهُۥ كَانَ مِنَ ٱلْمُسَبِّحِينَ

Felevlâ ennehû kâne minel-müsebbihîn.

Eğer Allah’ı tesbih edenlerden olmasaydı.

لَلَبِثَ فِى بَطْنِهِۦٓ إِلَىٰ يَوْمِ يُبْعَثُونَ

Lelebise fî batnihî ilâ yevmi yüb'asûn.

İnsanların tekrar diriltilecekleri güne kadar onun karnında kalırdı.

۞ فَنَبَذْنَٰهُ بِٱلْعَرَآءِ وَهُوَ سَقِيمٌۭ

Fenebeznâhü bil-arâi vehüve sekîm.

Ama biz onu bitkin (hasta) olduğu halde boş bir yere çıkardık.

وَأَنۢبَتْنَا عَلَيْهِ شَجَرَةًۭ مِّن يَقْطِينٍۢ

Veenbetnâ aleyhi şeceraten min yaktîn.

Onun üzerine de (geniş yapraklı) bir bal kabağı bitkisi bitirdik.

وَأَرْسَلْنَٰهُ إِلَىٰ مِا۟ئَةِ أَلْفٍ أَوْ يَزِيدُونَ

Veerselnâhü ilâ mieti elfin ev yezîdûn.

Sonra da onu yüz bin kişiye veya daha fazlasına göndermiştik.

فَـَٔامَنُوا۟ فَمَتَّعْنَٰهُمْ إِلَىٰ حِينٍۢ

Fâmenû femetta'nâhüm ilâ hîn.

Ona iman ettiler, biz de onlara bir süreye kadar geçimlik verdik.

فَٱسْتَفْتِهِمْ أَلِرَبِّكَ ٱلْبَنَاتُ وَلَهُمُ ٱلْبَنُونَ

Festeftihim elirabbikel-benâtü velehümül-benûn.

Onlara sor, kızlar Allah’ın da, oğlanlar onların mı?

أَمْ خَلَقْنَا ٱلْمَلَٰٓئِكَةَ إِنَٰثًۭا وَهُمْ شَٰهِدُونَ

Em halaknel-melâikete inâsen vehüm şâhidûn.

Yoksa bizim melekleri dişi olarak yarattığımıza mı şahitlik ettiler?

أَلَآ إِنَّهُم مِّنْ إِفْكِهِمْ لَيَقُولُونَ

Elâ innehüm min ifkihim leyekûlûn.

Bak, onlar nasıl da uydurarak,

وَلَدَ ٱللَّهُ وَإِنَّهُمْ لَكَٰذِبُونَ

Veledellâhü veinnehüm lekâzibûn.

“Allah'ın erkek bir çocuğu oldu” diyorlar. Gerçekten onlar yalancıdırlar.

أَصْطَفَى ٱلْبَنَاتِ عَلَى ٱلْبَنِينَ

Astafel-benâti alel-benîn.

Allah, kızları oğullara tercih mi etmiş?

مَا لَكُمْ كَيْفَ تَحْكُمُونَ

Mâ leküm keyfe tehkümûn.

Size ne oluyor? Nasıl hüküm verebiliyorsunuz?

أَفَلَا تَذَكَّرُونَ

Efelâ tezekkerûn.

Hiç düşünmüyor musunuz?

أَمْ لَكُمْ سُلْطَٰنٌۭ مُّبِينٌۭ

Em leküm sültânün mübîn.

Yoksa sizin çok açık bir deliliniz mi var?

فَأْتُوا۟ بِكِتَٰبِكُمْ إِن كُنتُمْ صَٰدِقِينَ

Fe'tû bikitâbiküm in küntüm sâdikîn.

Eğer doğru söylüyorsanız, haydi kitabınızı getirin.

وَجَعَلُوا۟ بَيْنَهُۥ وَبَيْنَ ٱلْجِنَّةِ نَسَبًۭا ۚ وَلَقَدْ عَلِمَتِ ٱلْجِنَّةُ إِنَّهُمْ لَمُحْضَرُونَ

Vecealû beynehû vebeynel-cinneti neseben velekad alimetil-cinnetü innehüm lemühdarûn.

Allah ile cinler arasında bir soy bağı icat ettiler. Cinler de elbette (hesaba) götürüleceklerini biliyorlar.

سُبْحَٰنَ ٱللَّهِ عَمَّا يَصِفُونَ

Sübhânellâhi ammâ yesıfûn.

Allah, onların vasıflandırdıkları (sıfatlardan) münezzehtir.

إِلَّا عِبَادَ ٱللَّهِ ٱلْمُخْلَصِينَ

İllâ ibâdellâhil-mühlesîn.

Allah’ın ihlaslı kulları müstesna.

فَإِنَّكُمْ وَمَا تَعْبُدُونَ

Feinneküm vemâ ta'büdûn.

Siz ve ibadet ettikleriniz.

مَآ أَنتُمْ عَلَيْهِ بِفَٰتِنِينَ

Mâ entüm aleyhi bifâtinîn.

Hiçbiriniz, (Allah'a karşı) başka kimseyi fitneye düşürüp yoldan çıkaramazsınız.

إِلَّا مَنْ هُوَ صَالِ ٱلْجَحِيمِ

İllâ men hüve sâlil-cehîm.

Cehenneme atılacaklardan başkasını…

وَمَا مِنَّآ إِلَّا لَهُۥ مَقَامٌۭ مَّعْلُومٌۭ

Vemâ minnâ illâ lehû mekâmün ma'lûm.

Biz (meleklerin) her birimizin belli bir makamı vardır.

وَإِنَّا لَنَحْنُ ٱلصَّآفُّونَ

Veinnâ lenehnüs-sâffûn.

Şüphesiz biziz o saf saf dizilenler.

وَإِنَّا لَنَحْنُ ٱلْمُسَبِّحُونَ

Veinnâ lenehnül-müsebbihûn.

Ve yine biz, tesbih edicileriz.

وَإِن كَانُوا۟ لَيَقُولُونَ

Vein kânû leyekûlûn.

Onlar, şöyle diyorlardı:

لَوْ أَنَّ عِندَنَا ذِكْرًۭا مِّنَ ٱلْأَوَّلِينَ

Lev enne indenâ zikran minel-evvelîn.

Öncekilerden yanımızda bir zikir/kitap olsaydı.

لَكُنَّا عِبَادَ ٱللَّهِ ٱلْمُخْلَصِينَ

Lekünnâ ibâdellâhil-mühlesîn.

Elbette Allah’ın ihlaslı kulları olurduk.

فَكَفَرُوا۟ بِهِۦ ۖ فَسَوْفَ يَعْلَمُونَ

Fekeferû bihî fesevfe ya'lemûn.

Şimdi ise O’na küfrettiler. Yakında bilecek onlar.

وَلَقَدْ سَبَقَتْ كَلِمَتُنَا لِعِبَادِنَا ٱلْمُرْسَلِينَ

Velekad sebekat kelimetünâ liibâdinel-mürselîn.

Andolsun ki, (peygamber) gönderilmiş kullarım için Bizim (onlara yardım) sözümüz geçmiştir.

إِنَّهُمْ لَهُمُ ٱلْمَنصُورُونَ

İnnehüm lehümül-mensûrûn.

Onlara mutlaka yardım edilecektir.

وَإِنَّ جُندَنَا لَهُمُ ٱلْغَٰلِبُونَ

Veinne cündenâ lehümül-ğâlibûn.

Bizim ordularımız galip gelecektir.

فَتَوَلَّ عَنْهُمْ حَتَّىٰ حِينٍۢ

Fetevelle anhüm hattâ hîn.

Öyleyse bir süreye kadar onlardan yüz çevir.

وَأَبْصِرْهُمْ فَسَوْفَ يُبْصِرُونَ

Veebsırhüm fesevfe yübsırûn.

Ve onlara (gelecek azabı) gözetleyedur. Onlar da yakında görecekler.

أَفَبِعَذَابِنَا يَسْتَعْجِلُونَ

Efebiazâbinâ yesta'cilûn.

Azabımızı mı acele istiyorlar?

فَإِذَا نَزَلَ بِسَاحَتِهِمْ فَسَآءَ صَبَاحُ ٱلْمُنذَرِينَ

Feizâ nezele bisâhatihim fesâe sabâhül-münzerîn.

Fakat (azap) onların sahasına indiği zaman, uyarılıp korkutulanların sabahı pek de kötü olacak!

وَتَوَلَّ عَنْهُمْ حَتَّىٰ حِينٍۢ

Vetevelle anhüm hattâ hîn.

Bir süreye kadar onlardan uzaklaş.

وَأَبْصِرْ فَسَوْفَ يُبْصِرُونَ

Veebsır fesevfe yübsırûn.

Ve onlara (gelecek azabı) gözetleyedur. Onlar da yakında görecekler.

سُبْحَٰنَ رَبِّكَ رَبِّ ٱلْعِزَّةِ عَمَّا يَصِفُونَ

Sübhâne rabbike rabbil-izzeti ammâ yesıfûn.

İzzet/güç sahibi olan senin Rabbin, onların nitelendirmekte olduklarından münezzehtir.

وَسَلَٰمٌ عَلَى ٱلْمُرْسَلِينَ

Veselâmün alel-mürselîn.

Selam elçilere!

وَٱلْحَمْدُ لِلَّهِ رَبِّ ٱلْعَٰلَمِينَ

Vel-hamdü lillâhi rabbil-âlemîn.

Hamd ise alemlerin Rabbi Allah’adır.