Abese Sûresi

عَبَسَ وَتَوَلَّىٰٓ

Abese vetevellâ.

(Peygamber) Yüzünü ekşitti ve döndü.

أَن جَآءَهُ ٱلْأَعْمَىٰ

En câehül-a'mâ.

Ona gözleri görmeyen kimse geldi diye…

وَمَا يُدْرِيكَ لَعَلَّهُۥ يَزَّكَّىٰٓ

Vemâ yüdrîke leallehû yezzekkâ.

Ne bilirsin belki o, arınacaktır.

أَوْ يَذَّكَّرُ فَتَنفَعَهُ ٱلذِّكْرَىٰٓ

Ev yezzekkeru fetenfeahüz-zikrâ.

Veya öğüt alacak da öğüt ona fayda verecektir.

أَمَّا مَنِ ٱسْتَغْنَىٰ

Emmâ menistağnâ.

Ama, kendisini ihtiyaçsız görene.

فَأَنتَ لَهُۥ تَصَدَّىٰ

Feente lehû tesaddâ.

Sen, yöneliyorsun ona.

وَمَا عَلَيْكَ أَلَّا يَزَّكَّىٰ

Vemâ aleyke ellâ yezzekkâ.

Arınmamasından sen sorumlu değilsin!

وَأَمَّا مَن جَآءَكَ يَسْعَىٰ

Veemmâ men câeke yes'â.

Ama, sana koşarak gelen,

وَهُوَ يَخْشَىٰ

Vehüve yahşâ.

Ve korkarak.

فَأَنتَ عَنْهُ تَلَهَّىٰ

Feente anhü telehhâ.

Sen ise ilgilenmiyorsun.

كَلَّآ إِنَّهَا تَذْكِرَةٌۭ

Kellâ innehâ tezkirah.

Hayır! (Şunu iyi bil ki) şüphesiz bu bir öğüttür.

فَمَن شَآءَ ذَكَرَهُۥ

Femen şâe zekerah.

Dileyen kimse düşünüp, öğüt alır.

فِى صُحُفٍۢ مُّكَرَّمَةٍۢ

Fî suhüfin mükerrameh.

Şerefli sahifelerde.

مَّرْفُوعَةٍۢ مُّطَهَّرَةٍۭ

Merfûatin mütahherah.

Yükseltilmiş ve tertemiz.

بِأَيْدِى سَفَرَةٍۢ

Bieydî seferah.

Elçilerin ellerinde.

كِرَامٍۭ بَرَرَةٍۢ

Kirâmin berarah.

Şerefli ve tertemiz/itaatkar.

قُتِلَ ٱلْإِنسَٰنُ مَآ أَكْفَرَهُۥ

Kutilel-insânü mâ ekferah.

Kahrolası (kâfir) insan ne de çok kâfirdir!

مِنْ أَىِّ شَىْءٍ خَلَقَهُۥ

Min eyyi şey'in halekah.

Allah, onu hangi şeyden yarattı?

مِن نُّطْفَةٍ خَلَقَهُۥ فَقَدَّرَهُۥ

Min nütfetin halekahû fekadderah.

Bir sperm damlasından onu yaratıp, (aşamalardan geçirerek) biçime koydu.

ثُمَّ ٱلسَّبِيلَ يَسَّرَهُۥ

Sümmes-sebîle yesserah.

Sonra da ona yolu kolaylaştırdı.

ثُمَّ أَمَاتَهُۥ فَأَقْبَرَهُۥ

Sümme emâtehû feakberah.

Sonra onu öldürüp kabre koydu.

ثُمَّ إِذَا شَآءَ أَنشَرَهُۥ

Sümme izâ şâe enşerah.

Sonra, onu dilediği zaman yeniden diriltecek.

كَلَّا لَمَّا يَقْضِ مَآ أَمَرَهُۥ

Kellâ lemmâ yakdı mâ emerah.

Hayır! Buna rağmen henüz onun emrini yerine getirmedi.

فَلْيَنظُرِ ٱلْإِنسَٰنُ إِلَىٰ طَعَامِهِۦٓ

Felyenzuril-insânü ilâ taâmih.

İnsan yemeğine bir baksın.

أَنَّا صَبَبْنَا ٱلْمَآءَ صَبًّۭا

Ennâ sabebnel-mâe sabbâ.

Ki, biz suyu döktükçe döktük.

ثُمَّ شَقَقْنَا ٱلْأَرْضَ شَقًّۭا

Sümme şekaknel-erda şekkâ.

Sonra yeri yardıkça yardık.

فَأَنۢبَتْنَا فِيهَا حَبًّۭا

Feenbetnâ fîhâ habbâ.

Ve orada taneler bitirdik.

وَعِنَبًۭا وَقَضْبًۭا

Veineben vekadbâ.

Üzümler, yoncalar.

وَزَيْتُونًۭا وَنَخْلًۭا

Vezeytûnen venahlâ.

Zeytinler, hurmalar.

وَحَدَآئِقَ غُلْبًۭا

Vehadâika ğulbâ.

İri ağaçlı bahçeler.

وَفَٰكِهَةًۭ وَأَبًّۭا

Vefâkiheten veebbâ.

Meyveler ve otlaklar.

مَّتَٰعًۭا لَّكُمْ وَلِأَنْعَٰمِكُمْ

Metâan leküm velien'âmiküm.

Sizin ve hayvanlarınız için bir meta olarak.

فَإِذَا جَآءَتِ ٱلصَّآخَّةُ

Feizâ câetis-sâhhah.

O büyük gürültü geldiği zaman,

يَوْمَ يَفِرُّ ٱلْمَرْءُ مِنْ أَخِيهِ

Yevme yefirrul-mer'ü min ehîh.

O gün kişi kardeşinden kaçar.

وَأُمِّهِۦ وَأَبِيهِ

Veümmihî veebîh.

Anasından, babasından.

وَصَٰحِبَتِهِۦ وَبَنِيهِ

Vesâhibetihî vebenîh.

Eşinden ve evladından.

لِكُلِّ ٱمْرِئٍۢ مِّنْهُمْ يَوْمَئِذٍۢ شَأْنٌۭ يُغْنِيهِ

Liküllimriin minhüm yevmeizin şe'nün yüğnîh.

O gün herkes için kendine yetecek bir işi vardır.

وُجُوهٌۭ يَوْمَئِذٍۢ مُّسْفِرَةٌۭ

Vücûhün yevmeizin müsfirah.

Yüzler vardır o gün apaydınlık.

ضَاحِكَةٌۭ مُّسْتَبْشِرَةٌۭ

Dâhiketün müstebşirah.

Güleç ve neşeli.

وَوُجُوهٌۭ يَوْمَئِذٍ عَلَيْهَا غَبَرَةٌۭ

Vevücûhün yevmeizin aleyhâ ğaberah.

Yüzler vardır o gün, üzeri tozlu.

تَرْهَقُهَا قَتَرَةٌ

Terhekuhâ katerah.

Karartı bürümüş.

أُو۟لَٰٓئِكَ هُمُ ٱلْكَفَرَةُ ٱلْفَجَرَةُ

Ülâike hümül-keferatül-fecerah.

İşte onlar, kâfirler ve facirler onlardır.