Nâziât Sûresi

وَٱلنَّٰزِعَٰتِ غَرْقًۭا

Ven-nâziâti ğarkâ.

Yemin olsun şiddetle söküp alanlara…

وَٱلنَّٰشِطَٰتِ نَشْطًۭا

Ven-nâşitâti neştâ.

Kolayca çekip çıkaranlara…

وَٱلسَّٰبِحَٰتِ سَبْحًۭا

Ves-sâbihâti sebhâ.

(Gökyüzünde) Yüzdükçe yüzenlere…

فَٱلسَّٰبِقَٰتِ سَبْقًۭا

Fes-sâbikâti sebkâ.

Yarıştıkça yarışanlara…

فَٱلْمُدَبِّرَٰتِ أَمْرًۭا

Fel-müdebbirâti emrâ.

Ve işleri düzene sokanlara...

يَوْمَ تَرْجُفُ ٱلرَّاجِفَةُ

Yevme tercüfür-râcifeh.

O gün (birinci üflemeyle) sarsılacak olan sarsılır.

تَتْبَعُهَا ٱلرَّادِفَةُ

Tetbeuher-râdifeh.

Bir diğeri onu izler.

قُلُوبٌۭ يَوْمَئِذٍۢ وَاجِفَةٌ

Kulûbün yevmeizin vâcifeh.

O gün kalpler korkudan çarpar.

أَبْصَٰرُهَا خَٰشِعَةٌۭ

Ebsâruhâ hâşiah.

Gözleri korku ile yere eğilmiştir.

يَقُولُونَ أَءِنَّا لَمَرْدُودُونَ فِى ٱلْحَافِرَةِ

Yekûlûne einnâ lemerdûdûne fil-hâfirah.

Derler ki: "Biz eski halimize mi döndürüleceğiz?" derler.

أَءِذَا كُنَّا عِظَٰمًۭا نَّخِرَةًۭ

Eizâ künnâ izâmen nehırah.

Çürüyüp ufalanmış kemikler haline geldiğimiz zaman mı?

قَالُوا۟ تِلْكَ إِذًۭا كَرَّةٌ خَاسِرَةٌۭ

Kâlû tilke izen kerratün hâsirah.

Öyleyse bu dönüş hüsrandır, derler.

فَإِنَّمَا هِىَ زَجْرَةٌۭ وَٰحِدَةٌۭ

Feinnemâ hiye zecratün vâhideh.

O, ancak tek bir çığlıktır.

فَإِذَا هُم بِٱلسَّاهِرَةِ

Feizâ hüm bis-sâhirah.

İşte o zaman onlar, hemen (kendilerini mahşerde) buluverirler.

هَلْ أَتَىٰكَ حَدِيثُ مُوسَىٰٓ

Hel etâke hadîsü mûsâ.

Musa’nın haberi sana geldi mi?

إِذْ نَادَىٰهُ رَبُّهُۥ بِٱلْوَادِ ٱلْمُقَدَّسِ طُوًى

İz nâdâhü rabbühû bil-vâdil-mükaddesi tuvâ.

Hani, Rabbi ona, mukaddes Tuva’da seslenmişti.

ٱذْهَبْ إِلَىٰ فِرْعَوْنَ إِنَّهُۥ طَغَىٰ

İzheb ilâ fir'avne innehû tağâ.

Firavun’a git, çünkü o azdı.

فَقُلْ هَل لَّكَ إِلَىٰٓ أَن تَزَكَّىٰ

Fekul hel leke ilâ en tezekkâ.

Ve de ki: Arınmaya istekli misin?

وَأَهْدِيَكَ إِلَىٰ رَبِّكَ فَتَخْشَىٰ

Veehdiyeke ilâ rabbike fetahşâ.

Seni Rabbine ileteyim de O’na karşı derinden korkasın!

فَأَرَىٰهُ ٱلْءَايَةَ ٱلْكُبْرَىٰ

Feerâhül-âyetel-kübrâ.

Ona en büyük ayeti gösterdi.

فَكَذَّبَ وَعَصَىٰ

Fekezzebe veasâ.

Fakat o yalanladı ve isyan etti.

ثُمَّ أَدْبَرَ يَسْعَىٰ

Sümme edbera yes'â.

Sonra arkasını dönüp, koşmaya başladı.

فَحَشَرَ فَنَادَىٰ

Fehaşera fenâdâ.

Toplayıp şöyle seslendi:

فَقَالَ أَنَا۠ رَبُّكُمُ ٱلْأَعْلَىٰ

Fekâle enâ rabbükümül-a'lâ.

Sizin en yüce rabbiniz benim, dedi.

فَأَخَذَهُ ٱللَّهُ نَكَالَ ٱلْءَاخِرَةِ وَٱلْأُولَىٰٓ

Feehazehüllâhü nekâlel-âhırati vel-ûlâ.

Allah da onu dünya ve ahiret azabıyla yakaladı.

إِنَّ فِى ذَٰلِكَ لَعِبْرَةًۭ لِّمَن يَخْشَىٰٓ

İnne fî zâlike leibraten limen yahşâ.

İşte bunda gerçekten korkan kimse için bir ibret vardır.

ءَأَنتُمْ أَشَدُّ خَلْقًا أَمِ ٱلسَّمَآءُ ۚ بَنَىٰهَا

Eentüm eşeddü halkan emis-semâü benâhâ.

(Ölümden sonra) Sizi mi (yeniden) yaratmak daha güçtür, yoksa göğü mü? Onu bina etti.

رَفَعَ سَمْكَهَا فَسَوَّىٰهَا

Rafea semkehâ fesevvâhâ.

Onun tavanını yükseltti ve düzenledi.

وَأَغْطَشَ لَيْلَهَا وَأَخْرَجَ ضُحَىٰهَا

Veağtaşe leylehâ veahrace duhâhâ.

Gecesini karanlık yaptı, gündüzünü aydınlığa çıkardı.

وَٱلْأَرْضَ بَعْدَ ذَٰلِكَ دَحَىٰهَآ

Vel-erda ba'de zâlike dehâhâ.

Ve yeri bundan sonra yaydı.

أَخْرَجَ مِنْهَا مَآءَهَا وَمَرْعَىٰهَا

Ahrace minhâ mâehâ vemer'âhâ.

Ondan suyunu ve otlağını çıkardı.

وَٱلْجِبَالَ أَرْسَىٰهَا

Vel-cibâle ersâhâ.

Dağları da yerleştirdi.

مَتَٰعًۭا لَّكُمْ وَلِأَنْعَٰمِكُمْ

Metâan leküm velien'âmiküm.

Sizin ve hayvanlarınızın yararlanması için…

فَإِذَا جَآءَتِ ٱلطَّآمَّةُ ٱلْكُبْرَىٰ

Feizâ câetit-tâmmetül-kübrâ.

En büyük kıyamet (ikinci üfleniş) geldiği zaman,

يَوْمَ يَتَذَكَّرُ ٱلْإِنسَٰنُ مَا سَعَىٰ

Yevme yetezekkerul-insânü mâ seâ.

İnsanın yapıp ettiklerini hatırlayacağı gün,

وَبُرِّزَتِ ٱلْجَحِيمُ لِمَن يَرَىٰ

Vebürrizetil-cehîmü limen yerâ.

Cehennem, görenler için apaçık bir şekilde gösterilir.

فَأَمَّا مَن طَغَىٰ

Feemmâ men tağâ.

Kim azdıysa,

وَءَاثَرَ ٱلْحَيَوٰةَ ٱلدُّنْيَا

Veâseral-hayâted-dünyâ.

Dünya hayatını tercih ettiyse,

فَإِنَّ ٱلْجَحِيمَ هِىَ ٱلْمَأْوَىٰ

Feinnel-cehîme hiyel-me'vâ.

Cehennem onun varacağı barınaktır.

وَأَمَّا مَنْ خَافَ مَقَامَ رَبِّهِۦ وَنَهَى ٱلنَّفْسَ عَنِ ٱلْهَوَىٰ

Veemmâ men hâfe mekâme rabbihî venehen-nefse anil-hevâ.

Ama, kim de Rabbinin makamından korkup, kendisini heveslerine uymaktan alıkoymuşsa,

فَإِنَّ ٱلْجَنَّةَ هِىَ ٱلْمَأْوَىٰ

Feinnel-cennete hiyel-me'vâ.

Cennet de onun barınağıdır.

يَسْـَٔلُونَكَ عَنِ ٱلسَّاعَةِ أَيَّانَ مُرْسَىٰهَا

Yeselûneke anis-sâati eyyâne mürsâhâ.

Sana kıyametin ne zaman gelip, çatacağını soruyorlar.

فِيمَ أَنتَ مِن ذِكْرَىٰهَآ

Fîme ente min zikrâhâ.

Sen onu nereden bileceksin.

إِلَىٰ رَبِّكَ مُنتَهَىٰهَآ

İlâ rabbike müntehâhâ.

Rabbine aittir, onun sonucu..

إِنَّمَآ أَنتَ مُنذِرُ مَن يَخْشَىٰهَا

İnnemâ ente münziru men yahşâhâ.

Sen ancak ondan korkan kimseye bir uyarıcısın.

كَأَنَّهُمْ يَوْمَ يَرَوْنَهَا لَمْ يَلْبَثُوٓا۟ إِلَّا عَشِيَّةً أَوْ ضُحَىٰهَا

Keennehüm yevme yeravnehâ lem yelbesû illâ aşiyyeten ev duhâhâ.

Onu gördükleri gün, onlar sanki, sadece bir akşam veya bir kuşluk vakti süresince (dünyada) kalmış olurlar.