Fecr Sûresi

وَٱلْفَجْرِ

Vel-fecr.

Andolsun fecre,

وَلَيَالٍ عَشْرٍۢ

Veleyâlin aşr.

On geceye,

وَٱلشَّفْعِ وَٱلْوَتْرِ

Veş-şef'i vel-vetr.

Çifte ve teke,

وَٱلَّيْلِ إِذَا يَسْرِ

Velleyli izâ yesr.

Geçip giden geceye,

هَلْ فِى ذَٰلِكَ قَسَمٌۭ لِّذِى حِجْرٍ

Hel fî zâlike kasemün lizî hicr.

Bunlarda akıl sahibi için elbette birer yemin vardır.

أَلَمْ تَرَ كَيْفَ فَعَلَ رَبُّكَ بِعَادٍ

Elem tera keyfe feale rabbüke biâd.

Ad kavmine Rabbin neler yaptı, görmedin mi?

إِرَمَ ذَاتِ ٱلْعِمَادِ

İrame zâtil-imâd.

Sütunlar sahibi İrem’e…

ٱلَّتِى لَمْ يُخْلَقْ مِثْلُهَا فِى ٱلْبِلَٰدِ

Elletî lem yühlak mislühâ fil-bilâd.

Ve şehirler arasında bir benzeri yaratılmamıştı.

وَثَمُودَ ٱلَّذِينَ جَابُوا۟ ٱلصَّخْرَ بِٱلْوَادِ

Vesemûdellezîne câbus-sahra bil-vâd.

Ki vadide kayalar oyan Semud’a,

وَفِرْعَوْنَ ذِى ٱلْأَوْتَادِ

Vefir'avne zil-evtâd.

Kazıklar/ordular sahibi Firavun’a,

ٱلَّذِينَ طَغَوْا۟ فِى ٱلْبِلَٰدِ

Ellezîne tağav fil-bilâd.

Onlar, ülkelerde azmışlardı.

فَأَكْثَرُوا۟ فِيهَا ٱلْفَسَادَ

Feekserû fîhel-fesâd.

Oralarda fesadı çoğaltmışlardı.

فَصَبَّ عَلَيْهِمْ رَبُّكَ سَوْطَ عَذَابٍ

Fesabbe aleyhim rabbüke sevta azâb.

Rabbin de onlara azap kırbacı yağdırdı.

إِنَّ رَبَّكَ لَبِٱلْمِرْصَادِ

İnne rabbeke lebil-mirsâd.

Çünkü Rabbin gözetlemektedir.

فَأَمَّا ٱلْإِنسَٰنُ إِذَا مَا ٱبْتَلَىٰهُ رَبُّهُۥ فَأَكْرَمَهُۥ وَنَعَّمَهُۥ فَيَقُولُ رَبِّىٓ أَكْرَمَنِ

Feemmel-insânü izâ mebtelâhü rabbühû feekramehû veneamehû feyekûlü rabbî ekramen.

İşte insan, onu Rabbi imtihan ettiği zaman, ona ikramda bulunup, nimetlendirince: "Rabbim bana ikramda bulundu" der.

وَأَمَّآ إِذَا مَا ٱبْتَلَىٰهُ فَقَدَرَ عَلَيْهِ رِزْقَهُۥ فَيَقُولُ رَبِّىٓ أَهَٰنَنِ

Veemmâ izâ mebtelâhü fekadera aleyhi rizkahû feyekûlü rabbî ehânen.

Ama onu, imtihan edip rızkını daralttığında: "Rabbim beni zelil etti" der.

كَلَّا ۖ بَل لَّا تُكْرِمُونَ ٱلْيَتِيمَ

Kellâ bel lâ tükrimûnel-yetîm.

Hayır! Yetime ikramda bulunmuyorsunuz.

وَلَا تَحَٰٓضُّونَ عَلَىٰ طَعَامِ ٱلْمِسْكِينِ

Velâ tehâddûne alâ taâmil-miskîn.

Düşkünü doyurmaya teşvik etmiyorsunuz

وَتَأْكُلُونَ ٱلتُّرَاثَ أَكْلًۭا لَّمًّۭا

Vete'külûnet-türâse eklen lemmâ.

Mirası da şiddetle (hak gözetmeden) yiyorsunuz.

وَتُحِبُّونَ ٱلْمَالَ حُبًّۭا جَمًّۭا

Vetühibbûnel-mâle hübben cemmâ.

Malı da pek çok seviyorsunuz.

كَلَّآ إِذَا دُكَّتِ ٱلْأَرْضُ دَكًّۭا دَكًّۭا

Kellâ izâ dükketil-erdu dekken dekkâ.

Hayır! Yer paramparça olduğu zaman,

وَجَآءَ رَبُّكَ وَٱلْمَلَكُ صَفًّۭا صَفًّۭا

Vecâe rabbüke vel-melekü saffen saffâ.

Rabbin ve saf saf melekler geldiği zaman,

وَجِا۟ىٓءَ يَوْمَئِذٍۭ بِجَهَنَّمَ ۚ يَوْمَئِذٍۢ يَتَذَكَّرُ ٱلْإِنسَٰنُ وَأَنَّىٰ لَهُ ٱلذِّكْرَىٰ

Vecie yevmeizin bicehenneme yevmeizin yetezekkerul-insânü veennâ lehüz-zikrâ.

İşte cehennem o gün getirilir. Ve insan o gün (yaptıklarını) hatırlar. Fakat bu hatırlamanın ne faydası var!

يَقُولُ يَٰلَيْتَنِى قَدَّمْتُ لِحَيَاتِى

Yekûlü yâleytenî kaddemtü lihayâtî.

Keşke hayatım için (ameller) yapıp sunsaydım.

فَيَوْمَئِذٍۢ لَّا يُعَذِّبُ عَذَابَهُۥٓ أَحَدٌۭ

Feyevmeizin lâ yüazzibü azâbehû ehad.

İşte, hiç kimse o gün Allah’ın cezalandırdığı gibi cezalandıramaz.

وَلَا يُوثِقُ وَثَاقَهُۥٓ أَحَدٌۭ

Velâ yûsiku vesâkahû ehad.

Hiç kimse onun bağladığı gibi bağlayamaz.

يَٰٓأَيَّتُهَا ٱلنَّفْسُ ٱلْمُطْمَئِنَّةُ

Yâeyyetühen-nefsül-mütmeinneh.

Ey huzura ermiş nefis!

ٱرْجِعِىٓ إِلَىٰ رَبِّكِ رَاضِيَةًۭ مَّرْضِيَّةًۭ

İrciî ilâ rabbiki râdıyeten merdıyyeh.

Sen O'ndan hoşnut, O da senden hoşnut olarak Rabbine dön!

فَٱدْخُلِى فِى عِبَٰدِى

Fedhulî fî ibâdî.

Kullarımın arasına katıl!

وَٱدْخُلِى جَنَّتِى

Vedhulî cennetî.

Ve gir Cennet'ime!