Kıyâmet Sûresi

لَآ أُقْسِمُ بِيَوْمِ ٱلْقِيَٰمَةِ

Lâ üksimü biyevmil-kıyâmeh.

Yemin olsun kıyamet gününe.

وَلَآ أُقْسِمُ بِٱلنَّفْسِ ٱللَّوَّامَةِ

Velâ üksimü bin-nefsil-levvâmeh.

Yemin olsun kendini kınayan nefse.

أَيَحْسَبُ ٱلْإِنسَٰنُ أَلَّن نَّجْمَعَ عِظَامَهُۥ

Eyehsebül-insânü ellen necmea izâmeh.

İnsan, kemiklerini bir araya getiremeyeceğimizi mi sanıyor?

بَلَىٰ قَٰدِرِينَ عَلَىٰٓ أَن نُّسَوِّىَ بَنَانَهُۥ

Belâ kâdirîne alâ en nüsevviye benâneh.

Evet, onun parmak uçlarını bile yaratıp, düzenlemeye gücümüz yeter.

بَلْ يُرِيدُ ٱلْإِنسَٰنُ لِيَفْجُرَ أَمَامَهُۥ

Bel yürîdül-insânü liyefcüra emâmeh.

Oysa, insan önündekini yalanlamak ister de.

يَسْـَٔلُ أَيَّانَ يَوْمُ ٱلْقِيَٰمَةِ

Yeselü eyyâne yevmül-kıyâmeh.

Kıyamet günü ne zaman? diye sorar.

فَإِذَا بَرِقَ ٱلْبَصَرُ

Feizâ berikal-besar.

Göz dehşetlekamaştığı zaman

وَخَسَفَ ٱلْقَمَرُ

Vehasefel-kamer.

Ay tutulduğu;

وَجُمِعَ ٱلشَّمْسُ وَٱلْقَمَرُ

Vecümiaş-şemsü vel-kamer.

Güneş ve Ay bir araya getirildiği zaman;

يَقُولُ ٱلْإِنسَٰنُ يَوْمَئِذٍ أَيْنَ ٱلْمَفَرُّ

Yekûlül-insânü yevmeizin eynel-meferr.

(O gün) insan: Bugün kaçacak yer nerede? der.

كَلَّا لَا وَزَرَ

Kellâ lâ vezer.

Hayır! Asla kaçacak bir yer yoktur.

إِلَىٰ رَبِّكَ يَوْمَئِذٍ ٱلْمُسْتَقَرُّ

İlâ rabbike yevmeizin il-müstekarr.

O gün varıp durulacak yer, sadece Rabbinin katıdır.

يُنَبَّؤُا۟ ٱلْإِنسَٰنُ يَوْمَئِذٍۭ بِمَا قَدَّمَ وَأَخَّرَ

Yünebbeül-insânü yevmeizin bimâ kaddeme veehhar.

O gün insana, ileri götürdüğü ve geri bıraktığı ne varsa bildirilir.

بَلِ ٱلْإِنسَٰنُ عَلَىٰ نَفْسِهِۦ بَصِيرَةٌۭ

Belil-insânü alâ nefsihî besîrah.

Doğrusu insan kendi şahsı aleyhine bir hüccettir.

وَلَوْ أَلْقَىٰ مَعَاذِيرَهُۥ

Velev elkâ meâzîrah.

İsterse özür beyan etsin.

لَا تُحَرِّكْ بِهِۦ لِسَانَكَ لِتَعْجَلَ بِهِۦٓ

Lâ tüharrik bihî lisâneke lita'cele bih.

Onu (vahyi) çarçabuk almak için dilini kımıldatma.

إِنَّ عَلَيْنَا جَمْعَهُۥ وَقُرْءَانَهُۥ

İnne aleynâ cem'ahû vekur'âneh.

Hiç şüphesiz onu (kalbinde) toplamak ve onu (diline salarak) okumak bize aittir.

فَإِذَا قَرَأْنَٰهُ فَٱتَّبِعْ قُرْءَانَهُۥ

Feizâ kara'nâhü fettebi' kur'âneh.

Onu okuduğumuz zaman onun okunuşuna tabi ol.

ثُمَّ إِنَّ عَلَيْنَا بَيَانَهُۥ

Sümme inne aleynâ beyâneh.

Sonra onu açıklamak yine bize aittir.

كَلَّا بَلْ تُحِبُّونَ ٱلْعَاجِلَةَ

Kellâ bel tühibbûnel-âcileh.

Hayır! Siz, acil olanı/dünyayı seviyorsunuz.

وَتَذَرُونَ ٱلْءَاخِرَةَ

Vetezerûnel-âhırah.

Ahireti bırakıyorsunuz.

وُجُوهٌۭ يَوْمَئِذٍۢ نَّاضِرَةٌ

Vücûhün yevmeizin nâdırah.

O gün, parıldayan yüzler vardır.

إِلَىٰ رَبِّهَا نَاظِرَةٌۭ

İlâ rabbihâ nâzırah.

Rabbine bakar.

وَوُجُوهٌۭ يَوْمَئِذٍۭ بَاسِرَةٌۭ

Vevücûhün yevmeizin bâsirah.

O gün asık yüzler de vardır.

تَظُنُّ أَن يُفْعَلَ بِهَا فَاقِرَةٌۭ

Tezunnü en yüf'ale bihâ fâkırah.

Bellerini bükecek bir felakete uğrayacağını anlayacak.

كَلَّآ إِذَا بَلَغَتِ ٱلتَّرَاقِىَ

Kellâ izâ beleğatit-terâkıy.

Hayır! Ruh köprücük kemiğine dayanmış.

وَقِيلَ مَنْ ۜ رَاقٍۢ

Vekîle men râk.

Yok mu okuyup (şifa isteyen)? denmiş.

وَظَنَّ أَنَّهُ ٱلْفِرَاقُ

Vezanne ennehül-firâk.

Anlar ki, bu bir ayrılış.

وَٱلْتَفَّتِ ٱلسَّاقُ بِٱلسَّاقِ

Vel-teffetis-sâku bis-sâk.

Bacakları birbirine dolaşmıştır.

إِلَىٰ رَبِّكَ يَوْمَئِذٍ ٱلْمَسَاقُ

İlâ rabbike yevmeizin il-mesâk.

O gün sevk, Rabbinedir.

فَلَا صَدَّقَ وَلَا صَلَّىٰ

Felâ saddeka velâ sallâ.

Tasdik etmemiş, namaz kılmamış.

وَلَٰكِن كَذَّبَ وَتَوَلَّىٰ

Velâkin kezzebe vetevellâ.

Fakat yalanlamış, yüz çevirmiş.

ثُمَّ ذَهَبَ إِلَىٰٓ أَهْلِهِۦ يَتَمَطَّىٰٓ

Sümme zehebe ilâ ehlihî yetemettâ.

Sonra da çalım satarak ailesine gitmişti,

أَوْلَىٰ لَكَ فَأَوْلَىٰ

Evlâ leke feevlâ.

Helak olsun sana helak.

ثُمَّ أَوْلَىٰ لَكَ فَأَوْلَىٰٓ

Sümme evlâ leke feevlâ.

Sonra sen buna layıksın!

أَيَحْسَبُ ٱلْإِنسَٰنُ أَن يُتْرَكَ سُدًى

Eyehsebül-insânü en yütrake südâ.

İnsan kendisini başı boş bırakılacağını mı sanar?

أَلَمْ يَكُ نُطْفَةًۭ مِّن مَّنِىٍّۢ يُمْنَىٰ

Elem yekü nütfeten min meniyyin yümnâ.

O, akıtılan bir meni damlası değil miydi?

ثُمَّ كَانَ عَلَقَةًۭ فَخَلَقَ فَسَوَّىٰ

Sümme kâne alekaten fehaleka fesevvâ.

Sonra “alaka” olmuş, Allah, onu yaratmış ve düzenlemişti.

فَجَعَلَ مِنْهُ ٱلزَّوْجَيْنِ ٱلذَّكَرَ وَٱلْأُنثَىٰٓ

Feceale minhüz-zevceyniz-zekera vel-ünsâ.

Ondan da iki eşi, erkek ve dişiyi var etmişti.

أَلَيْسَ ذَٰلِكَ بِقَٰدِرٍ عَلَىٰٓ أَن يُحْۦِىَ ٱلْمَوْتَىٰ

Eleyse zâlike bikâdirin alâ en yühîyel-mevtâ.

Bunu yapanın ölüleri diriltmeye gücü yetmez mi?