Mutaffifîn Sûresi

وَيْلٌۭ لِّلْمُطَفِّفِينَ

Veylün lilmütaffifîn.

Ölçüde hile yapanların vay haline!

ٱلَّذِينَ إِذَا ٱكْتَالُوا۟ عَلَى ٱلنَّاسِ يَسْتَوْفُونَ

Ellezîne izektâlû alen-nâsi yestevfûn.

İnsanlardan/halktan aldıklarında tam alan,

وَإِذَا كَالُوهُمْ أَو وَّزَنُوهُمْ يُخْسِرُونَ

Veizâ kâlûhüm ev vezenûhüm yühsirûn.

Onlara tartıp/ölçtüklerinde eksik verenler,

أَلَا يَظُنُّ أُو۟لَٰٓئِكَ أَنَّهُم مَّبْعُوثُونَ

Elâ yezunnü ülâike ennehüm meb'ûsûn.

Onlar yeniden dirileceklerini inanmıyorlar mı?

لِيَوْمٍ عَظِيمٍۢ

Liyevmin azîm.

Büyük bir günde…

يَوْمَ يَقُومُ ٱلنَّاسُ لِرَبِّ ٱلْعَٰلَمِينَ

Yevme yekûmün-nâsü lirabbil-âlemîn.

O gün insanlar, alemlerin Rabbi için ayağa kalkar.

كَلَّآ إِنَّ كِتَٰبَ ٱلْفُجَّارِ لَفِى سِجِّينٍۢ

Kellâ inne kitâbel-füccâri lefî siccîn.

Hayır! Şüphesiz günahkârların kitabı Siccin'dedir.

وَمَآ أَدْرَىٰكَ مَا سِجِّينٌۭ

Vemâ edrâke mâ siccîn.

Siccin'in ne olduğunu nereden bileceksin?

كِتَٰبٌۭ مَّرْقُومٌۭ

Kitâbün merkûm.

(Amelleri) yazılmış bir kitaptır.

وَيْلٌۭ يَوْمَئِذٍۢ لِّلْمُكَذِّبِينَ

Veylün yevmeizin lilmükezzibîn.

Yalanlayanların o gün vay haline!

ٱلَّذِينَ يُكَذِّبُونَ بِيَوْمِ ٱلدِّينِ

Ellezîne yükezzibûne biyevmid-dîn.

Din gününü yalanlayanların.

وَمَا يُكَذِّبُ بِهِۦٓ إِلَّا كُلُّ مُعْتَدٍ أَثِيمٍ

Vemâ yükezzibü bihî illâ küllü mü'tedin esîm.

Onu, her haddi aşan günahkârdan başkası yalanlamaz.

إِذَا تُتْلَىٰ عَلَيْهِ ءَايَٰتُنَا قَالَ أَسَٰطِيرُ ٱلْأَوَّلِينَ

İzâ tütlâ aleyhi âyâtünâ kâle esâtîrul-evvelîn.

Ona ayetlerimiz okunduğu zaman "evvelkilerin masalları" der.

كَلَّا ۖ بَلْ ۜ رَانَ عَلَىٰ قُلُوبِهِم مَّا كَانُوا۟ يَكْسِبُونَ

Kellâ bel râne alâ kulûbihim mâ kânû yeksibûn.

Hayır! Aksine, kazandıkları (günahlar) onların kalplerini bürümüştür.

كَلَّآ إِنَّهُمْ عَن رَّبِّهِمْ يَوْمَئِذٍۢ لَّمَحْجُوبُونَ

Kellâ innehüm an rabbihim yevmeizin lemehcûbûn.

Hayır! Gerçek şu ki, onlar o gün Rab’lerinden (görmekten) mahrum olanlardır.

ثُمَّ إِنَّهُمْ لَصَالُوا۟ ٱلْجَحِيمِ

Sümme innehüm lesâlul-cehîm.

Sonra da onlar Cehennem'e sokulacaktır.

ثُمَّ يُقَالُ هَٰذَا ٱلَّذِى كُنتُم بِهِۦ تُكَذِّبُونَ

Sümme yükâlü hâzellezî küntüm bihî tükezzibûn.

Sonra da onlara denilecek ki: Bu yalanlamış olduğunuz şeydir.

كَلَّآ إِنَّ كِتَٰبَ ٱلْأَبْرَارِ لَفِى عِلِّيِّينَ

Kellâ inne kitâbel-ebrâri lefî illiyyîn.

Hayır! İyilerin kitabı, “İlliyyun”dedir.

وَمَآ أَدْرَىٰكَ مَا عِلِّيُّونَ

Vemâ edrâke mâ illiyyûn.

İlliyyun’un ne olduğunu nereden bileceksin?

كِتَٰبٌۭ مَّرْقُومٌۭ

Kitâbün merkûm.

(Amelleri) yazılmış bir kitaptır.

يَشْهَدُهُ ٱلْمُقَرَّبُونَ

Yeşhedühül-mükarrabûn.

Ona yakınlaştırılmış olanlar (Melekler) şahit olurlar.

إِنَّ ٱلْأَبْرَارَ لَفِى نَعِيمٍ

İnnel-ebrâra lefî neîm.

İyiler, elbette nimetler içindedir.

عَلَى ٱلْأَرَآئِكِ يَنظُرُونَ

Alel-erâiki yenzurûn.

Koltuklar üzerinde, bakıyorlar.

تَعْرِفُ فِى وُجُوهِهِمْ نَضْرَةَ ٱلنَّعِيمِ

Ta'rifü fî vücûhihim nadraten-neîm.

Onları, yüzlerindeki nimet parıltısından tanırsın.

يُسْقَوْنَ مِن رَّحِيقٍۢ مَّخْتُومٍ

Yüskavne min rahîkın mahtûm.

Onlar, mühürlenmiş, katıksız bir içecekten içerler.

خِتَٰمُهُۥ مِسْكٌۭ ۚ وَفِى ذَٰلِكَ فَلْيَتَنَافَسِ ٱلْمُتَنَٰفِسُونَ

Hıtâmühû miskün vefî zâlike felyetenâfesil-mütenâfisûn.

Onun mührü misktir. Yarışanlar, işte bunun için yarışsınlar!

وَمِزَاجُهُۥ مِن تَسْنِيمٍ

Vemizâcühû min tesnîm.

Onun karışımı Tesnim’dendir.

عَيْنًۭا يَشْرَبُ بِهَا ٱلْمُقَرَّبُونَ

Aynen yeşrabü bihel-mükarrabûn.

O, yakınlaştırılmış olanların içeceği bir kaynaktır.

إِنَّ ٱلَّذِينَ أَجْرَمُوا۟ كَانُوا۟ مِنَ ٱلَّذِينَ ءَامَنُوا۟ يَضْحَكُونَ

İnnellezîne ecramû kânû minellezîne âmenû yadhakûn.

Suç/günah işlemiş olanlar, iman edenlere gülüyorlardı.

وَإِذَا مَرُّوا۟ بِهِمْ يَتَغَامَزُونَ

Veizâ merrû bihim yeteğâmezûn.

Onların yanlarından geçtiklerinde birbirlerine kaş göz ediyorlardı.

وَإِذَا ٱنقَلَبُوٓا۟ إِلَىٰٓ أَهْلِهِمُ ٱنقَلَبُوا۟ فَكِهِينَ

Veizenkalebû ilâ ehlihimünkalebû fekihîn.

Ailelerinin yanına döndüklerinde alaylarından dolayı mutlu dönerlerdi.

وَإِذَا رَأَوْهُمْ قَالُوٓا۟ إِنَّ هَٰٓؤُلَآءِ لَضَآلُّونَ

Veizâ raevhüm kâlû inne hâülâi ledâllûn.

Onları gördükleri zaman: "İşte bunlar, doğru yoldan sapmış" derlerdi.

وَمَآ أُرْسِلُوا۟ عَلَيْهِمْ حَٰفِظِينَ

Vemâ ürsilû aleyhim hâfizîn.

Oysa onlara bekçi olarak da gönderilmemişlerdi.

فَٱلْيَوْمَ ٱلَّذِينَ ءَامَنُوا۟ مِنَ ٱلْكُفَّارِ يَضْحَكُونَ

Fel-yevmellezîne âmenû minel-küffâri yadhakûn.

Bugün de iman edenler, kâfir olanlara gülerler.

عَلَى ٱلْأَرَآئِكِ يَنظُرُونَ

Alel-erâiki yenzurûn.

Koltuklarına yaslanıp bakarlar.

هَلْ ثُوِّبَ ٱلْكُفَّارُ مَا كَانُوا۟ يَفْعَلُونَ

Hel süvvibel-küffâru mâ kânû yef'alûn.

Kâfirler, yaptıklarının cezasını gördüler mi? diye.