Necm Sûresi

وَٱلنَّجْمِ إِذَا هَوَىٰ

Ven-necmi izâ hevâ.

Yıldıza andolsun batarken.

مَا ضَلَّ صَاحِبُكُمْ وَمَا غَوَىٰ

Mâ dalle sâhibüküm vemâ ğavâ.

Arkadaşınız (doğru yoldan) çıkmadı, sapıtmadı.

وَمَا يَنطِقُ عَنِ ٱلْهَوَىٰٓ

Vemâ yentıku anil-hevâ.

Kendi hevasından konuşmuyor.

إِنْ هُوَ إِلَّا وَحْىٌۭ يُوحَىٰ

İn hüve illâ vehyün yûhâ.

O ancak kendisine vahyedilen bir vahiydir.

عَلَّمَهُۥ شَدِيدُ ٱلْقُوَىٰ

Allemehû şedîdül-kuvâ.

Bunu ona çok güçlü biri öğretti.

ذُو مِرَّةٍۢ فَٱسْتَوَىٰ

Zû mirratin festevâ.

Güç ve güzel görünüşlü. (En yüksek ufukta) yükseliverdi.

وَهُوَ بِٱلْأُفُقِ ٱلْأَعْلَىٰ

Vehüve bil-üfükıl-a'lâ.

O, en yüksek ufukta idi.

ثُمَّ دَنَا فَتَدَلَّىٰ

Sümme denâ fetedellâ.

Sonra yaklaşıp indi.

فَكَانَ قَابَ قَوْسَيْنِ أَوْ أَدْنَىٰ

Fekâne kâbe kavseyni ev ednâ.

Araları iki yay kadar veya daha yakın idi.

فَأَوْحَىٰٓ إِلَىٰ عَبْدِهِۦ مَآ أَوْحَىٰ

Feevhâ ilâ abdihî mâ evhâ.

İşte (Allah) kuluna vahyettiğini vahyetti.

مَا كَذَبَ ٱلْفُؤَادُ مَا رَأَىٰٓ

Mâ kezebel-füâdü mâ raâ.

(Gözleriyle) gördüğünü kalbi yalanlamadı.

أَفَتُمَٰرُونَهُۥ عَلَىٰ مَا يَرَىٰ

Efetümârûnehû alâ mâ yerâ.

Onunla gördüğü şey hususunda tartışıyor musunuz?

وَلَقَدْ رَءَاهُ نَزْلَةً أُخْرَىٰ

Velekad raâhü nezleten ührâ.

Hakikaten onu (Cebrail'i) diğer bir inişte de gördü.

عِندَ سِدْرَةِ ٱلْمُنتَهَىٰ

İnde sidratil-müntehâ.

Sidre-i Münteha’nın yanında.

عِندَهَا جَنَّةُ ٱلْمَأْوَىٰٓ

İndehâ cennetül-me'vâ.

Cennetü'l-Me'va da onun yanındadır.

إِذْ يَغْشَى ٱلسِّدْرَةَ مَا يَغْشَىٰ

İz yağşes-sidrate mâ yağşâ.

Sidre’yi bürüyen (büyük bir şey) bürüyordu.

مَا زَاغَ ٱلْبَصَرُ وَمَا طَغَىٰ

Mâ zâğal-besaru vemâ tağâ.

Göz, ne şaştı, ne aştı.

لَقَدْ رَأَىٰ مِنْ ءَايَٰتِ رَبِّهِ ٱلْكُبْرَىٰٓ

Lekad raâ min âyâti rabbihil-kübrâ.

Rabbinin ayetlerinden en büyüklerini gördü.

أَفَرَءَيْتُمُ ٱللَّٰتَ وَٱلْعُزَّىٰ

Eferaeytümül-lâte vel-uzzâ.

Gördünüz mü Uzza’yı ve Lat’ı?

وَمَنَوٰةَ ٱلثَّالِثَةَ ٱلْأُخْرَىٰٓ

Vemenâtes-sâlisetel-ührâ.

Diğer bir üçüncüsü Menat’ı?

أَلَكُمُ ٱلذَّكَرُ وَلَهُ ٱلْأُنثَىٰ

Elekümüz-zekeru velehül-ünsâ.

Erkekler sizin, dişiler O’nun mu?

تِلْكَ إِذًۭا قِسْمَةٌۭ ضِيزَىٰٓ

Tilke izen kısmetün dîzâ.

Öyleyse bu haksız bir taksim.

إِنْ هِىَ إِلَّآ أَسْمَآءٌۭ سَمَّيْتُمُوهَآ أَنتُمْ وَءَابَآؤُكُم مَّآ أَنزَلَ ٱللَّهُ بِهَا مِن سُلْطَٰنٍ ۚ إِن يَتَّبِعُونَ إِلَّا ٱلظَّنَّ وَمَا تَهْوَى ٱلْأَنفُسُ ۖ وَلَقَدْ جَآءَهُم مِّن رَّبِّهِمُ ٱلْهُدَىٰٓ

İn hiye illâ esmâün semmeytümûhâ entüm veâbâüküm mâ enzelellâhü bihâ min sültânin in yettebiûne illez-zanne vemâ tehvel-enfüsü velekad câehüm min rabbihimül-hüdâ.

Onlar, sizin ve atalarınızın adlandırılmasından başka bir şey değildir. Allah, onlar hakkında bir delil indirmemiştir. Onlar ancak zanna ve nefislerinin arzusuna uyuyorlar. Oysa, onlara Rablerinden hidayet gelmiştir.

أَمْ لِلْإِنسَٰنِ مَا تَمَنَّىٰ

Em lil'insâni mâ temennâ.

Yoksa insana her arzu edip istediği şey mi var?

فَلِلَّهِ ٱلْءَاخِرَةُ وَٱلْأُولَىٰ

Felillâhil-âhıratü vel-ûlâ.

Ahiret de dünya da Allah’ındır.

۞ وَكَم مِّن مَّلَكٍۢ فِى ٱلسَّمَٰوَٰتِ لَا تُغْنِى شَفَٰعَتُهُمْ شَيْـًٔا إِلَّا مِنۢ بَعْدِ أَن يَأْذَنَ ٱللَّهُ لِمَن يَشَآءُ وَيَرْضَىٰٓ

Vekem min melekin fis-semâvâti lâ tüğnî şefâatühüm şeyen illâ min ba'di en ye'zenellâhü limen yeşâü veyerdâ.

Göklerde nice melekler var ki, Allah dilediği ve razı olduğu kimseler için izin vermedikçe, onların şefaatı hiçbir fayda vermez

إِنَّ ٱلَّذِينَ لَا يُؤْمِنُونَ بِٱلْءَاخِرَةِ لَيُسَمُّونَ ٱلْمَلَٰٓئِكَةَ تَسْمِيَةَ ٱلْأُنثَىٰ

İnnellezîne lâ yü'minûne bil-âhırati leyüsemmûnel-melâikete tesmiyetel-ünsâ.

Doğrusu ahirete iman etmeyenler melekleri dişi olarak isimlendiriyorlar.

وَمَا لَهُم بِهِۦ مِنْ عِلْمٍ ۖ إِن يَتَّبِعُونَ إِلَّا ٱلظَّنَّ ۖ وَإِنَّ ٱلظَّنَّ لَا يُغْنِى مِنَ ٱلْحَقِّ شَيْـًۭٔا

Vemâ lehüm bihî min ilmin in yettebiûne illez-zanne veinnez-zanne lâ yüğnî minel-hakkı şeyâ.

Oysa, bu konuda bir bilgileri yoktur. Sadece zanna tâbi oluyorlar. Zan ise hiç şüphesiz hakikat bakımından bir şey ifade etmez.

فَأَعْرِضْ عَن مَّن تَوَلَّىٰ عَن ذِكْرِنَا وَلَمْ يُرِدْ إِلَّا ٱلْحَيَوٰةَ ٱلدُّنْيَا

Fea'rid an men tevellâ an zikrinâ velem yürid illel-hayâted-dünyâ.

Bu sebeple sen, zikrimizden/Kur'an'dan yüz çevirenden ve dünya hayatından başka bir şey istemeyenden uzak dur.

ذَٰلِكَ مَبْلَغُهُم مِّنَ ٱلْعِلْمِ ۚ إِنَّ رَبَّكَ هُوَ أَعْلَمُ بِمَن ضَلَّ عَن سَبِيلِهِۦ وَهُوَ أَعْلَمُ بِمَنِ ٱهْتَدَىٰ

Zâlike mebleğuhüm minel-ilmi inne rabbeke hüve a'lemü bimen dalle an sebîlihî vehüve a'lemü bimenihtedâ.

İşte onların erişebilecekleri ilim budur. Şüphesiz Rabbin, kimin yolundan saptığını en iyi bilendir. Kimin hidayet üzere olduğunu da en iyi bilen O’dur.

وَلِلَّهِ مَا فِى ٱلسَّمَٰوَٰتِ وَمَا فِى ٱلْأَرْضِ لِيَجْزِىَ ٱلَّذِينَ أَسَٰٓـُٔوا۟ بِمَا عَمِلُوا۟ وَيَجْزِىَ ٱلَّذِينَ أَحْسَنُوا۟ بِٱلْحُسْنَى

Velillâhi mâ fis-semâvâti vemâ fil-erdı liyecziyellezîne esâv bimâ amilû veyecziyellezîne ehsenû bil-hüsnâ.

Göklerde olan da yerde olan da Allah’ındır. Kötülük işleyenleri yaptıkları sebebiyle cezalandıracak, iyilik edenleri de en iyisi ile ödüllendirecektir.

ٱلَّذِينَ يَجْتَنِبُونَ كَبَٰٓئِرَ ٱلْإِثْمِ وَٱلْفَوَٰحِشَ إِلَّا ٱللَّمَمَ ۚ إِنَّ رَبَّكَ وَٰسِعُ ٱلْمَغْفِرَةِ ۚ هُوَ أَعْلَمُ بِكُمْ إِذْ أَنشَأَكُم مِّنَ ٱلْأَرْضِ وَإِذْ أَنتُمْ أَجِنَّةٌۭ فِى بُطُونِ أُمَّهَٰتِكُمْ ۖ فَلَا تُزَكُّوٓا۟ أَنفُسَكُمْ ۖ هُوَ أَعْلَمُ بِمَنِ ٱتَّقَىٰٓ

Ellezîne yectenibûne kebâiral-ismi vel-fevâhişe illel-lememe inne rabbeke vâsiul-mağfirati hüve a'lemü biküm iz enşeeküm minel-erdı veiz entüm ecinnetün fî bütûni ümmehâtiküm felâ tüzekkû enfüseküm hüve a'lemü bimenitekâ.

Onlar, ufak tefek kusurları dışında, büyük günahlardan ve çirkin işlerden uzak duran kimselerdir. Şüphesiz Rabbin mağfireti çok geniş olandır. Sizi topraktan meydana getirdiği zaman da ve siz, annelerinizin karnında cenin halinde iken de sizi en iyi O bilir. Öyleyse kendi kendinizi temize çıkarmayın. Kimin takvalı olduğunu en iyi O bilir.

أَفَرَءَيْتَ ٱلَّذِى تَوَلَّىٰ

Eferaeytellezî tevellâ.

Yüz çeviren kimseyi gördün mü?

وَأَعْطَىٰ قَلِيلًۭا وَأَكْدَىٰٓ

Vea'tâ kalîlen veekdâ.

Azıcık verip sonra vermemekte direneni?

أَعِندَهُۥ عِلْمُ ٱلْغَيْبِ فَهُوَ يَرَىٰٓ

Eindehû ilmül-ğaybi fehüve yerâ.

Gaybın ilmi onun yanında da, o mu görüyor?

أَمْ لَمْ يُنَبَّأْ بِمَا فِى صُحُفِ مُوسَىٰ

Em lem yünebbe' bimâ fî suhüfi mûsâ.

Yoksa kendisine haber verilmedi mi? Musa'nın sahifelerinde bulunan…

وَإِبْرَٰهِيمَ ٱلَّذِى وَفَّىٰٓ

Veibrâhîmellezî veffâ.

Ve ahdine vefa gösteren İbrahim'in (sahifelerinde bulunan şu hükümler):

أَلَّا تَزِرُ وَازِرَةٌۭ وِزْرَ أُخْرَىٰ

Ellâ teziru vâziratün vizra ührâ.

Hiç bir günahkâr başkasının günahını yüklenemez.

وَأَن لَّيْسَ لِلْإِنسَٰنِ إِلَّا مَا سَعَىٰ

Veen leyse lil'insâni illâ mâ seâ.

İnsan için çalıştığından başkası yoktur.

وَأَنَّ سَعْيَهُۥ سَوْفَ يُرَىٰ

Veenne sa'yehû sevfe yürâ.

Çalışması da mutlaka gösterilecektir.

ثُمَّ يُجْزَىٰهُ ٱلْجَزَآءَ ٱلْأَوْفَىٰ

Sümme yüczâhül-cezâel-evfâ.

Sonra da karşılığı eksiksiz tam olarak ödenecektir.

وَأَنَّ إِلَىٰ رَبِّكَ ٱلْمُنتَهَىٰ

Veenne ilâ rabbikel-müntehâ.

Kuşkusuz en son varış Rabbinedir.

وَأَنَّهُۥ هُوَ أَضْحَكَ وَأَبْكَىٰ

Veennehû hüve adhake veebkâ.

Güldüren de O’dur, ağlatan da!

وَأَنَّهُۥ هُوَ أَمَاتَ وَأَحْيَا

Veennehû hüve emâte veehyâ.

Öldüren O’dur, dirilten de!

وَأَنَّهُۥ خَلَقَ ٱلزَّوْجَيْنِ ٱلذَّكَرَ وَٱلْأُنثَىٰ

Veennehû halekaz-zevceyniz-zekera vel-ünsâ.

Erkek ve dişi olarak iki cinsi yaratan O’dur.

مِن نُّطْفَةٍ إِذَا تُمْنَىٰ

Min nütfetin izâ tümnâ.

Atıldığı zaman bir nutfeden.

وَأَنَّ عَلَيْهِ ٱلنَّشْأَةَ ٱلْأُخْرَىٰ

Veenne aleyhin-neş'etel-ührâ.

Tekrar diriltmek de O’na aittir.

وَأَنَّهُۥ هُوَ أَغْنَىٰ وَأَقْنَىٰ

Veennehû hüve ağnâ veaknâ.

Zengin kılan da O’dur, varlıklı eden de.

وَأَنَّهُۥ هُوَ رَبُّ ٱلشِّعْرَىٰ

Veennehû hüve rabbüş-şi'râ.

Şi’ra (yıldızı)nın Rabbi de O’dur.

وَأَنَّهُۥٓ أَهْلَكَ عَادًا ٱلْأُولَىٰ

Veennehû ehleke âdenl-ûlâ.

O helak etti evvelki Âd’ı...

وَثَمُودَا۟ فَمَآ أَبْقَىٰ

Vesemûde femâ ebkâ.

Semud'u da (O helak etti) ve geriye hiçbir şey bırakmadı.

وَقَوْمَ نُوحٍۢ مِّن قَبْلُ ۖ إِنَّهُمْ كَانُوا۟ هُمْ أَظْلَمَ وَأَطْغَىٰ

Vekavme nûhin min kablü innehüm kânû hüm azleme veatğâ.

Daha önce de Nuh’un kavmini... Onlar daha zalim, daha azgın idiler.

وَٱلْمُؤْتَفِكَةَ أَهْوَىٰ

Vel-mü'tefikete ehvâ.

(Lut kavminin) altı üstüne getirilen şehirlerini de.

فَغَشَّىٰهَا مَا غَشَّىٰ

Feğaşşâhâ mâ ğaşşâ.

Onlara bürüyen (şiddetli bir azap) bürüdü.

فَبِأَىِّ ءَالَآءِ رَبِّكَ تَتَمَارَىٰ

Febieyyi âlâi rabbike tetemârâ.

O halde, Rabbinin hangi nimetinden şüphe ediyorsun?

هَٰذَا نَذِيرٌۭ مِّنَ ٱلنُّذُرِ ٱلْأُولَىٰٓ

Hâzâ nezîrun minen-nüzüril-ûlâ.

İşte bu, önceki uyarıcılar gibi bir uyarıcıdır.

أَزِفَتِ ٱلْءَازِفَةُ

Ezifetil-âzifeh.

Yaklaşan yaklaşıyor.

لَيْسَ لَهَا مِن دُونِ ٱللَّهِ كَاشِفَةٌ

Leyse lehâ min dûnillâhi kâşifeh.

Onu Allah’tan başkası açığa çıkaracak değildir.

أَفَمِنْ هَٰذَا ٱلْحَدِيثِ تَعْجَبُونَ

Efemin hâzel-hadîsi ta'cebûn.

Bu söze mi şaşıyorsunuz?

وَتَضْحَكُونَ وَلَا تَبْكُونَ

Vetadhakûne velâ tebkûn.

Gülüyorsunuz, ağlamıyorsunuz!

وَأَنتُمْ سَٰمِدُونَ

Veentüm sâmidûn.

Ve siz gaflet içinde oyalanmaktasınız.

فَٱسْجُدُوا۟ لِلَّهِ وَٱعْبُدُوا۟ ۩

Fescüdû lillâhi ve'büdû.

Artık, (sadece) Allah’a secde edin. O’na ibadet edin.