Zâriyât Sûresi

وَٱلذَّٰرِيَٰتِ ذَرْوًۭا

Vez-zâriyâti zervâ.

Savurup tozutan rüzgarlara andolsun!

فَٱلْحَٰمِلَٰتِ وِقْرًۭا

Fel-hâmilâti vikrâ.

Ağır yük taşıyan (bulut)lara...

فَٱلْجَٰرِيَٰتِ يُسْرًۭا

Fel-câriyâti yüsrâ.

Kolayca akıp giden (gemi)lere...

فَٱلْمُقَسِّمَٰتِ أَمْرًا

Fel-mükassimâti emrâ.

İşleri taksim edenlere (Meleklere)...

إِنَّمَا تُوعَدُونَ لَصَادِقٌۭ

İnnemâ tûadûne lesâdik.

Size vadedilen elbette doğrudur.

وَإِنَّ ٱلدِّينَ لَوَٰقِعٌۭ

Veinned-dîne levâkı'.

Ceza günü kuşkusuz vuku bulacaktır.

وَٱلسَّمَآءِ ذَاتِ ٱلْحُبُكِ

Ves-semâi zâtil-hübük.

Güzel yolları olan göğe andolsun.

إِنَّكُمْ لَفِى قَوْلٍۢ مُّخْتَلِفٍۢ

İnneküm lefî kavlin mühtelif.

Ki siz çelişkili bir sözler içindesiniz.

يُؤْفَكُ عَنْهُ مَنْ أُفِكَ

Yü'fekü anhü men üfik.

Ondan çevrilen çevrilir.

قُتِلَ ٱلْخَرَّٰصُونَ

Kutilel-harrâsûn.

Kahrolsun yalancılar!

ٱلَّذِينَ هُمْ فِى غَمْرَةٍۢ سَاهُونَ

Ellezîne hüm fî ğamratin sâhûn.

Ki onlar, koyu bir cehalet içerisinde kalmış gafillerdir.

يَسْـَٔلُونَ أَيَّانَ يَوْمُ ٱلدِّينِ

Yeselûne eyyâne yevmüd-dîn.

Ceza günü ne zaman diye sorarlar?

يَوْمَ هُمْ عَلَى ٱلنَّارِ يُفْتَنُونَ

Yevme hüm alen-nâri yüftenûn.

O gün, onların ateşte yakılarak azap görecekleri gündür.

ذُوقُوا۟ فِتْنَتَكُمْ هَٰذَا ٱلَّذِى كُنتُم بِهِۦ تَسْتَعْجِلُونَ

Zûkû fitneteküm hâzellezî küntüm bihî testa'cilûn.

Tadın azabınızı. Bu acele gelmesini istediğiniz şeydir.

إِنَّ ٱلْمُتَّقِينَ فِى جَنَّٰتٍۢ وَعُيُونٍ

İnnel-müttekîne fî cennâtin veuyûn.

Muttakiler, Cennetlerde ve pınarlardadır.

ءَاخِذِينَ مَآ ءَاتَىٰهُمْ رَبُّهُمْ ۚ إِنَّهُمْ كَانُوا۟ قَبْلَ ذَٰلِكَ مُحْسِنِينَ

Âhızîne mâ âtâhüm rabbühüm innehüm kânû kable zâlike mühsinîn.

Rablerinin kendilerine verdiklerini almışlardır. Çünkü onlar bundan önce iyi kimseler idiler.

كَانُوا۟ قَلِيلًۭا مِّنَ ٱلَّيْلِ مَا يَهْجَعُونَ

Kânû kalîlen minelleyli mâ yehceûn.

Geceleri az uyuyorlardı.

وَبِٱلْأَسْحَارِ هُمْ يَسْتَغْفِرُونَ

Vebil-eshâri hüm yestağfirûn.

Seherleri de onlar mağfiret diliyorlardı.

وَفِىٓ أَمْوَٰلِهِمْ حَقٌّۭ لِّلسَّآئِلِ وَٱلْمَحْرُومِ

Vefî emvâlihim hakkun lissâili vel-mehrûm.

Onların mallarında isteyenler ve ihtiyaç sahipleri için de bir hak vardır.

وَفِى ٱلْأَرْضِ ءَايَٰتٌۭ لِّلْمُوقِنِينَ

Vefil-erdı âyâtün lilmûkınîn.

Yeryüzünde gerçekten iman edecekler için ayetler vardır.

وَفِىٓ أَنفُسِكُمْ ۚ أَفَلَا تُبْصِرُونَ

Vefî enfüsiküm efelâ tübsırûn.

Kendi içinizde de, görmüyor musunuz?

وَفِى ٱلسَّمَآءِ رِزْقُكُمْ وَمَا تُوعَدُونَ

Vefis-semâi rizkuküm vemâ tûadûn.

Gökte de sizin rızkınız ve size vadedilen şeyler vardır.

فَوَرَبِّ ٱلسَّمَآءِ وَٱلْأَرْضِ إِنَّهُۥ لَحَقٌّۭ مِّثْلَ مَآ أَنَّكُمْ تَنطِقُونَ

Feverabbis-semâi vel-erdı innehû lehakkun misle mâ enneküm tentıkûn.

Göğün ve yerin Rabbine andolsun ki, size vadedilenler, tıpkı sizin konuşmanız gibi haktır.

هَلْ أَتَىٰكَ حَدِيثُ ضَيْفِ إِبْرَٰهِيمَ ٱلْمُكْرَمِينَ

Hel etâke hadîsü dayfi ibrâhîmel-mükramîn.

İbrahim’in değerli/şerefli misafirlerinin haberi sana geldi mi?

إِذْ دَخَلُوا۟ عَلَيْهِ فَقَالُوا۟ سَلَٰمًۭا ۖ قَالَ سَلَٰمٌۭ قَوْمٌۭ مُّنكَرُونَ

İz dehalû aleyhi fekâlû selâmen kâle selâmün kavmün münkerûn.

Hani O’nun yanına girmişler: “Selam” demişlerdi. O da: Selam (sizin üzerinize). (Sizler) tanınmayan yabancı kimselersiniz!” demişti.

فَرَاغَ إِلَىٰٓ أَهْلِهِۦ فَجَآءَ بِعِجْلٍۢ سَمِينٍۢ

Ferâğa ilâ ehlihî fecâe biiclin semîn.

Hemen ailesinin yanına gidip, besili bir dana getirmişti.

فَقَرَّبَهُۥٓ إِلَيْهِمْ قَالَ أَلَا تَأْكُلُونَ

Fekarrabehû ileyhim kâle elâ te'külûn.

Bunu onların önüne yaklaştırdı ve: Yemez misiniz? dedi.

فَأَوْجَسَ مِنْهُمْ خِيفَةًۭ ۖ قَالُوا۟ لَا تَخَفْ ۖ وَبَشَّرُوهُ بِغُلَٰمٍ عَلِيمٍۢ

Feevcese minhüm hîfeten kâlû lâ tehaf vebeşşerûhü biğulâmin alîm.

Onlardan dolayı içine bir korku düştü. Korkma, dediler. Ona bilgin bir erkek çocuğu müjdelediler.

فَأَقْبَلَتِ ٱمْرَأَتُهُۥ فِى صَرَّةٍۢ فَصَكَّتْ وَجْهَهَا وَقَالَتْ عَجُوزٌ عَقِيمٌۭ

Feakbeletimraetühû fî sarratin fesakket vechehâ vekâlet acûzün akîm.

Karısı bir çığlık içinde çıka gelip, (elleriyle) yüzüne vurarak: "Ben, kısır bir kocakarıyım" dedi.

قَالُوا۟ كَذَٰلِكِ قَالَ رَبُّكِ ۖ إِنَّهُۥ هُوَ ٱلْحَكِيمُ ٱلْعَلِيمُ

Kâlû kezâliki kâle rabbüki innehû hüvel-hakîmül-alîm.

Dediler ki: Rabbin böyle buyurdu. Muhakkak ki O, Hakim'dir, Alim'dir.

۞ قَالَ فَمَا خَطْبُكُمْ أَيُّهَا ٱلْمُرْسَلُونَ

Kâle femâ hatbüküm eyyühel-mürselûn.

O halde işiniz nedir, ey elçiler? dedi.

قَالُوٓا۟ إِنَّآ أُرْسِلْنَآ إِلَىٰ قَوْمٍۢ مُّجْرِمِينَ

Kâlû innâ ürsilnâ ilâ kavmin mücrimîn.

Biz, günahkâr bir topluma gönderildik, dediler.

لِنُرْسِلَ عَلَيْهِمْ حِجَارَةًۭ مِّن طِينٍۢ

Linürsile aleyhim hicâraten min tîn.

Onların üzerlerine balçıktan yapılmış taşlar atacağız.

مُّسَوَّمَةً عِندَ رَبِّكَ لِلْمُسْرِفِينَ

Müsevvemeten inde rabbike lilmüsrifîn.

Rabbinin katında haddi aşanlar için işaretlenmiş taşlar.

فَأَخْرَجْنَا مَن كَانَ فِيهَا مِنَ ٱلْمُؤْمِنِينَ

Feahracnâ men kâne fîhâ minel-mü'minîn.

Orada olan müminleri de çıkarmıştık.

فَمَا وَجَدْنَا فِيهَا غَيْرَ بَيْتٍۢ مِّنَ ٱلْمُسْلِمِينَ

Femâ vecednâ fîhâ ğayra beytin minel-müslimîn.

Zaten orada, müslüman olan bir evden başkasını da bulamadık.

وَتَرَكْنَا فِيهَآ ءَايَةًۭ لِّلَّذِينَ يَخَافُونَ ٱلْعَذَابَ ٱلْأَلِيمَ

Veteraknâ fîhâ âyeten lillezîne yehâfûnel-azâbel-elîm.

Orada, acı azaptan korkan kimseler için bir işaret bıraktık.

وَفِى مُوسَىٰٓ إِذْ أَرْسَلْنَٰهُ إِلَىٰ فِرْعَوْنَ بِسُلْطَٰنٍۢ مُّبِينٍۢ

Vefî mûsâ iz erselnâhü ilâ fir'avne bisültânin mübîn.

Apaçık bir delil ile Firavun’a gönderdiğimiz Musa'nın (kıssasında ibretler) vardır.

فَتَوَلَّىٰ بِرُكْنِهِۦ وَقَالَ سَٰحِرٌ أَوْ مَجْنُونٌۭ

Fetevellâ biruknihî vekâle sâhirun ev mecnûn.

Firavun, askerleriyle birlikte yüz çevirmiş ve: "Bu, ya bir sihirbaz veya bir delidir" demişti.

فَأَخَذْنَٰهُ وَجُنُودَهُۥ فَنَبَذْنَٰهُمْ فِى ٱلْيَمِّ وَهُوَ مُلِيمٌۭ

Feehaznâhü vecünûdehû fenebeznâhüm fil-yemmi vehüve mülîm.

Biz de onu ve askerlerini yakalamış ve denize atmıştık. O kınanacak işler yapıp durmaktaydı.

وَفِى عَادٍ إِذْ أَرْسَلْنَا عَلَيْهِمُ ٱلرِّيحَ ٱلْعَقِيمَ

Vefî âdin iz erselnâ aleyhimür-rîhal-akîm.

Âd’da da (ibretler) vardır. Onların üzerine (kasıp, kavuran helak edici) kısır rüzgarı göndermiştik.

مَا تَذَرُ مِن شَىْءٍ أَتَتْ عَلَيْهِ إِلَّا جَعَلَتْهُ كَٱلرَّمِيمِ

Mâ tezeru min şey'in etet aleyhi illâ cealethü ker-ramîm.

Üzerine uğradığı hiçbir şeyi bırakmıyor, mutlaka onu çürümüş bir hale getiriyordu.

وَفِى ثَمُودَ إِذْ قِيلَ لَهُمْ تَمَتَّعُوا۟ حَتَّىٰ حِينٍۢ

Vefî semûde iz kîle lehüm temetteû hattâ hîn.

Semud'da da (ibretler) vardır. Onlara: "Bir süreye kadar faydalanın" denmişti.

فَعَتَوْا۟ عَنْ أَمْرِ رَبِّهِمْ فَأَخَذَتْهُمُ ٱلصَّٰعِقَةُ وَهُمْ يَنظُرُونَ

Featev an emri rabbihim feehazethümüs-sâikatü vehüm yenzurûn.

Rablerinin emrine isyan etmişler ve bakıp dururlarken onları yıldırım çarpmıştı.

فَمَا ٱسْتَطَٰعُوا۟ مِن قِيَامٍۢ وَمَا كَانُوا۟ مُنتَصِرِينَ

Femestetâû min kıyâmin vemâ kânû müntesırîn.

Ne ayakta durmaya güçleri yetmiş, ne de yardım edilenler olmuşlardı.

وَقَوْمَ نُوحٍۢ مِّن قَبْلُ ۖ إِنَّهُمْ كَانُوا۟ قَوْمًۭا فَٰسِقِينَ

Vekavme nûhin min kablü innehüm kânû kavmen fâsikîn.

Daha da önce Nuh’un kavmi... Onlar da yoldan çıkmış bir toplum idi.

وَٱلسَّمَآءَ بَنَيْنَٰهَا بِأَيْي۟دٍۢ وَإِنَّا لَمُوسِعُونَ

Ves-semâe beneynâhâ bieydin veinnâ lemûsiûn.

Göğü kudretle bina ettik ve biz (onu) elbette genişleticiyiz.

وَٱلْأَرْضَ فَرَشْنَٰهَا فَنِعْمَ ٱلْمَٰهِدُونَ

Vel-erda feraşnâhâ feni'mel-mâhidûn.

Yeryüzünü de yayıp döşedik. Ne güzel döşeyiciyiz!

وَمِن كُلِّ شَىْءٍ خَلَقْنَا زَوْجَيْنِ لَعَلَّكُمْ تَذَكَّرُونَ

Vemin külli şey'in halaknâ zevceyni lealleküm tezekkerûn.

Öğüt alasınız diye her şeyden çift çift yarattık.

فَفِرُّوٓا۟ إِلَى ٱللَّهِ ۖ إِنِّى لَكُم مِّنْهُ نَذِيرٌۭ مُّبِينٌۭ

Fefirrû ilellâhi innî leküm minhü nezîrun mübîn.

O halde Allah’a kaçın. Çünkü ben, ondan size (gönderilen) apaçık uyarıcıyım.

وَلَا تَجْعَلُوا۟ مَعَ ٱللَّهِ إِلَٰهًا ءَاخَرَ ۖ إِنِّى لَكُم مِّنْهُ نَذِيرٌۭ مُّبِينٌۭ

Velâ tec'alû meallâhi ilâhen âhara innî leküm minhü nezîrun mübîn.

Allah ile beraber başkasını ilah edinmeyin. Ben, ondan size apaçık uyarıcıyım!

كَذَٰلِكَ مَآ أَتَى ٱلَّذِينَ مِن قَبْلِهِم مِّن رَّسُولٍ إِلَّا قَالُوا۟ سَاحِرٌ أَوْ مَجْنُونٌ

Kezâlike mâ etellezîne min kablihim min rasûlin illâ kâlû sâhirun ev mecnûn.

İşte, böyle... Onlardan öncekilere de bir elçi gelmedi ki ona sihirbaz veya mecnun dememiş olsunlar.

أَتَوَاصَوْا۟ بِهِۦ ۚ بَلْ هُمْ قَوْمٌۭ طَاغُونَ

Etevâsav bihî bel hüm kavmün tâğûn.

Bunu birbirlerine vasiyet mi ettiler? Hayır! Onlar, taşkın bir toplum idiler.

فَتَوَلَّ عَنْهُمْ فَمَآ أَنتَ بِمَلُومٍۢ

Fetevelle anhüm femâ ente bimelûm.

Onlardan yüz çevir, artık kınanacak değilsin.

وَذَكِّرْ فَإِنَّ ٱلذِّكْرَىٰ تَنفَعُ ٱلْمُؤْمِنِينَ

Vezekkir feinnez-zikrâ tenfeul-mü'minîn.

Öğüt ver! Çünkü öğüt, iman edenlere fayda verir.

وَمَا خَلَقْتُ ٱلْجِنَّ وَٱلْإِنسَ إِلَّا لِيَعْبُدُونِ

Vemâ halaktül-cinne vel-inse illâ liya'büdûn.

Cinleri ve insanları sadece bana ibadet etsinler diye yarattım.

مَآ أُرِيدُ مِنْهُم مِّن رِّزْقٍۢ وَمَآ أُرِيدُ أَن يُطْعِمُونِ

Mâ ürîdü minhüm min rizkın vemâ ürîdü en yüt'imûn.

Onlardan bir rızık istemiyorum, beni doyurmalarını da istemiyorum.

إِنَّ ٱللَّهَ هُوَ ٱلرَّزَّاقُ ذُو ٱلْقُوَّةِ ٱلْمَتِينُ

İnnellâhe hüver-razzâku zul-kuvvetil-metîn.

Şüphesiz rızıklandırıcı olan, çetin kuvvet sahibi Allah’tır.

فَإِنَّ لِلَّذِينَ ظَلَمُوا۟ ذَنُوبًۭا مِّثْلَ ذَنُوبِ أَصْحَٰبِهِمْ فَلَا يَسْتَعْجِلُونِ

Feinne lillezîne zalemû zenûben misle zenûbi ashâbihim felâ yesta'cilûn.

Muhakkak ki bu zulmedenlerin de, geçmişlerinin payı gibi (azaptan) bir payları vardır! O halde acele etmesinler!

فَوَيْلٌۭ لِّلَّذِينَ كَفَرُوا۟ مِن يَوْمِهِمُ ٱلَّذِى يُوعَدُونَ

Feveylün lillezîne keferû min yevmihimüllezî yûadûn.

Kendilerine (azap) vadedilen günlerinden dolayı kâfirlerin vay haline!